Δεν μπορώ βήμα να κάνω
Τα πόδια μου έχουν κολλήσει στο έδαφος
Και φοβάμαι. Να' ξερες πόσο φοβάμαι.
Τι περίεργο χρώμα που' χουν πάρει ο ουρανός και η θάλασσα.
Τίποτε δεν με ημερεύει πια... Ούτε η θάλασσα. Σαν να' ναι μπογιά χυμένη στο πάτωμα. Σταμάτησαν ακόμη και τα κύματα να μιλάνε.
Μου' πες τόσες φορές ότι θέλεις να φύγεις όλον αυτόν τον καιρό.
Κι εγώ δεν σε άκουγα. Πίστευα ότι θα τα καταφέρεις.
Ότι θα τα καταφέρουμε...
Και τώρα που κατάλαβα ότι υπέφερες στα αλήθεια
Δεν κάνεις βήμα
Τώρα που θέλω τόσο πολύ να σ' ακούσω δεν μιλάς πια
Δεν νιώθεις
Και τόσες μάχες; Άδικα; Τόσα δάκρυα, τόσοι αγώνες... Τόση ζωή γραμμένη σε τόσο λίγο καιρό...
Μην μ' αφήνεις τώρα...
Σε παρακαλώ...
Δεν θέλω να μείνω εδώ.
Εδώ που η ζωή μοιάζει ανάμνηση και η πρωινή αύρα και ο θαλασσινός αέρας σταματούν στη νοητή γραμμή που χάραξα όταν σε έχασα.
Όταν σε άφησα να κουραστείς τόσο που τίποτε πια πνοή δεν σου δίνει.
Μην μ' αφήνεις. Γύρνα στη θέση σου και θα κάνω ότι δεν έφυγες ποτέ. Όπως τότε. Μα τώρα είναι αλλιώς, όλα είναι αλλιώς. Πιο δύσκολα. Και δεν ξέρω γιατί.
Πρέπει να τα καταφέρεις. Απλώς πρέπει...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
11 σχόλια:
Δυστυχώς ποτέ δεν θα είναι αλλιώς.
Μη δινεις υποσχέσεις που δεν μπορείς να κρατήσεις.
Μπορει να θέλεις να τα αλλάξεις, αλλα είσαι σίγουρη πως μπορεις;;
Αν και ένα κείμενο έχει τόσες αναγνώσεις όσους και αναγνώστες, επειδή είναι αρκετά ασαφές, θα γράψω απλώς πως σε αυτό το κείμενο απευθύνομαι στον... εαυτό μου... στην
ψυχή μου για την ακρίβεια
(όπως και σε αυτά παλιότερα:)
http://elpenor.blogspot.com/2009/09/blog-post.html
http://elpenor.blogspot.com/2009/08/blog-post_7738.html
Οπότε, Ξωτικούλι... όχι, δεν είμαι καθόλου σίγουρη... για αυτό με τρομάζει. Γιατί θα έπρεπε να είμαι. Αλλιώς τι;
Και Λάκη...
eisai sigourh oti theleis na meinei?
Mhpws apla fobasai to agnwsto pou tha erthei me to feugio tou?
Ελπήνωρ...
επιμένω, Let it go!
(θα πάρεις απαντήσεις σύντομα από το μπλογκ μου)
ΥΓ. Ακόμα περιμένω την δικαίωση (ή μήπως πάλι δεν τα έλαβες τα σβησμένα)
Καλημέρα,
Η ψυχή είναι σαν την θάλασσα, άλλοτε ήρεμη και άλλοτε με τρικυμία, δεν τιθασεύεται εύκολα ή μπορεί και καθόλου.
Πρόσεξε η ψυχή μας δεν έχει στασιμότητα, μπορεί αυτό που βλέπεις τώρα να μην σου θυμίζει το εσύ του παρελθόντος αλλά αυτό που βλέπεις είναι το εσύ του τώρα. Ίσως να πρέπει να δεχτείς ότι αυτό που βιώνεις είναι ένα ακόμα άγνωστο του εγώ σου.
Αποδέξου τον εαυτό σου για να υποφέρεις λιγότερο!
Mafalda,
απαντάω παραπάνω για το νόημα που έχει αυτό το κείμενο - δεν αναφέρεται στο φευγιό κάποιου, παρά στη δική μας παραίτηση από κάτι που κάποτε σήμαινε πολλά για μας.
Ωστόσο, εάν η "ανάγνωσή" σου ήταν ορθή, θα συμφωνούσα μαζί σου... Ποτέ δεν θα ήθελα να μείνει κάποιος μόνο και μόνο επειδή φοβάμαι το άγνωστο.
---
Λάκη, έχεις δίκιο... θα το παλέψω...
---
Νίκο,
δεν θέλω να δεχτώ ότι κουράστηκα τόσο που έπαψα να ονειρεύομαι. Τον εαυτό αυτόν δεν θα τον αποδεχόμουν ποτέ.
Απλώς καμιά φορά δεν πρέπει να υπερτιμάμε τις αντοχές μας. Αν ξεφυλλίσω τα κείμενα μου του τελευταίου χρόνου σχεδόν όλα εμπεριέχουν τη φράση "θέλω να φύγω... να φύγω... να φύγω...". Ενα διάλειμμα χρειαζόμουν. Από όλα. Ένα μικρό διάλειμμα για να δώσω στον εαυτό μου το χρόνο να διαχειριστεί όσα είχε νιώσει και ζήσει... Και νόμιζα ότι δεν τον είχα αυτό το χρόνο.. Γιατί όλα τα "σημαντικά" έτρεχαν. Κι εγώ έπρεπε να είμαι εκεί και να τα προλαβαίνω. Οπότε έκλεινα τα αυτιά μου στη φωνή και πάσχιζα να ανταποκριθώ σε όλα όσα είχα θέσει πριν "κουραστώ". Αλλά δυστυχώς η φωνή είχε δίκιο: το είχε ανάγκη η ψυχή μου αυτό το διάλειμμα.. περισσότερο από κάθε επιτυχία και δικαίωση.
Και ναι η ψυχή μας δεν διακρίνεται από στασιμότητα... Θέλω να πιστεύω όμως ότι αυτό σημάίνει ότι δεν θα μου κρατάει για πάντα μούτρα... Γιατί μια ζωή παθιαζόταν ακόμη και με το πιο μικρό πράγμα - και δεν πάει πολύς καιρός από τότε. Εγώ αυτή τη ψυχή θα αναγνωρίσω μόνο ως δική μου. Με τίποτε λιγότερο δεν μπορώ να συμφιλιωθώ.
Σε ευχαριστώ πολύ, Νίκο, για τα πάντα ουσιαστικά σχόλια σου.
Καληνύχτα.
Καλημέρα,
Να πάψεις να ονειρεύεσαι; Όχι βέβαια το αντίθετο ακριβώς.
Μπλεγμένη είσαι ! Όσο μεγαλώνεις θα είναι πιο εύκολο να παίρνεις αποφάσεις για το τι πρέπει να κάνεις, επειδή θα υπάρχει πιο πολλή εμπειρία. Βέβαια κάθε ηλικία έχει τα δικά της θέματα αλλά οκ…
Να θυμάσαι ότι η αναποφασιστικότητα και η καθυστέρηση στο να πάρεις μια απόφαση φέρνει πιο πολλά προβλήματα από το να πάρεις την ίδια την απόφαση!
Όταν παίρνεις μια απόφαση βλέπεις πρακτικά τι γίνεται και ανασυντάσσεις τις δυνάμεις σου, ελίσσεσαι κατάλληλα.
Πολλές φορές έχουμε ένα διάλειμμα από πολλά πράγματα. Ο άνθρωπος είναι μια τέλεια μηχανή να το ξέρεις αυτό. Πριν φτάσει στην κατάρρευση σου στέλνει μηνύματα. Το πρώτο χτύπημα είναι στην διάθεση μας και μετά στο σώμα μας. Αν αφουγκράζεσαι τον εαυτό σου και ερμηνεύεις την διάθεση σου, τότε θα ήταν ωφέλιμο να λαμβάνεις μέτρα για να τον προστατεύσεις.
Κάτι που πιστεύω ακράδαντα είναι ότι: Δεν κάθεσαι εκεί που δεν σε θέλουν και δεν κάθεσαι εκεί που δεν θέλεις πραγματικά!!!
Καλημέρα Νίκο!
Σε ευχαριστώ για αυτή σου τη συμβουλή: Να θυμάσαι ότι η αναποφασιστικότητα και η καθυστέρηση στο να πάρεις μια απόφαση φέρνει πιο πολλά προβλήματα από το να πάρεις την ίδια την απόφαση!
Θα την ακολουθήσω και μάλιστα άμεσα, καθώς σε ένα τέτοιο σημείο βρίσκομαι τώρα. :)
Όσο για το ότι ο άνθρωπος είναι μια τέλεια μηχανή, έχεις απόλυτο δίκιο. Το δικό μου λάθος ήταν ότι αγνοούσα τα σηματα που μου έστελνε και τελικά το διάλειμμα ήταν πολύ μεγαλύτερο από ότι θα ήταν αν το είχα κάνει όταν το είχε ανάγκη.
Όσο για το μότο σου (δεν κάθεσαι εκεί που δεν σε θέλουν..) απόλυτα σωστό κι αυτό, αν και περισσότερο εύκολα εφαρμόσιμο ως προς το πρώτο μέρος του. Νομίζω ότι είναι ευκολότερο να καταλάβεις τι θέλουν οι άλλοι, παρά τι θέλεις εσύ... (δεν αναφέρομαι στις ερωτικές σχέσεις). Και εννοώ ότι μερικές φορές είναι δύσκολο να είσαι σίγουρος εάν έχεις προσωρινά κουραστεί από κάτι και θέλεις απλώς χρόνο ή αν πρέπει να δεχτείς ότι κάτι που σε γέμιζε πολύ τώρα δεν σε γεμίζει πια και να φύγεις από εκεί "που δεν θέλεις πραγματικά να είσαι".
Σε ευχαριστώ που επανήλθες!
Την καλημέρα μου!
Επανέρχομαι για άλλη μια φορά, ήθελα να σου αφήσω αυτό:
"Ζήτησα από τον Θεό* ΔΥΝΑΜΗ και μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει ΔΥΝΑΤΟ
Ζήτησα ΣΟΦΙΑ και μου έδωσε ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ για να επιλύσω.
Ζήτησα ΕΥΗΜΕΡΙΑ και μου έδωσε ΜΥΑΛΟ και ΜΥΣ για να εργαστώ
Ζήτησα να ΠΕΤΑΞΩ και μου έδωσε ΕΜΠΟΔΙΑ για να τα ΥΠΕΡΒΩ.
Ζήτησα ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΕΙΣ και μου έδωσε ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ και ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ
Ζήτησα ΑΓΑΠΗ και μου έδωσε πρόσωπα με προβλήματα για να ΒΟΗΘΗΣΩ.
Δεν ΕΛΑΒΑ τίποτα από όσα ΖΗΤΗΣΑ, έλαβα όμως όλα όσα είχα ΑΝΑΓΚΗ".
Ζήσε άφοβα, αντιμετώπισε όλες τις δυσκολίες και απόδειξε ( στον εαυτό σου) ότι μπορείς να τις υπερβείς, αυτό δίνει τεράστια χαρά.
Πάνω απ’ όλα όμως μην γίνεις εμπόδιο για όλους να αντιμετωπίσουν τα δικά τους προβλήματα, απλά στάσου πλάι τους!!
* Ο θεός μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε για εσένα.
Φεύγω με ελαφρά άλματα γιατί σε κούρασα. Αυτό που σου άφησα ίσως σου φανεί άσχετο με αυτά που λέγαμε πριν, αλλά πιστεύω ότι θα σου αρέσει.( το άφησα και στο blog ενός γνωστού πριν λίγο), είναι απόσπασμα από τους "βίους αγίων" για αυτό υπάρχει και το Θεός.
Γενικά δεν είμαι φλύαρος αλλά μου βγάζεις κάτι και σου γράφω πολλά!
Τα λέμε σύντομα...
Bασικά καθόλου άσχετο δεν μου φάνηκε με όσα γράφαμε! Αντιθέτως, εμπεριέχει πολλές απαντήσεις και αλήθειες για όλα όσα συζητούσαμε... Είναι πολύ όμορφο! Σε ευχαριστώ!
Χαχα! Γελάω για το "γενικά δεν είμαι φλύαρος". Ξέρω σε ποιόν να το αποδώσω αυτό! Στην υποφαινόμενη! Εγω για να είμαι ειλικρινής είμαι λίγο φλύαρη και το μεταδίδω και στους άλλους! Οπότε μην απολογείσαι! (εγώ πρέπει να το κάνω!)
Σε ευχαριστώ και πάλι!
Τε λέμε!
Τι να πω,
όλοι μας τα ζήσαμε, άλλοι τα ζουν, άλλοι θα τα ζήσουν.
Η ζωή με διαφορετικές επιθυμίες, ανάγκες, χρονισμούς.
Υπομονή και θα έλεγα
το "σε παρακαλώ" δείχνει τα αίσθήματα, αλλά δεν παράγει δυστυχώς πλεονέκτημα.
καλημέρα
Δημοσίευση σχολίου