Να κοιμόμουν και να ξυπνούσα μέσα σε μια κούνια.
Να ήμουν ξανά μια σταλιά και να με χωρούσε.
Να μου μοίραζαν απλόχερα αγκαλιές και τη γενναιοδωρία να τις δέχομαι. Να γελούσα και να έκλαιγα. Και τα μισάνοιχτα μάτια μου να λαχταρούσαν να γνωρίσουν τον κόσμο.
Να κοιμόμουν και να ξυπνούσα μέσα σε μια κούνια. Να ξεκινούσε το ταξίδι από την αρχή.
Έτσι μόνο...
4 σχόλια:
πράγματι η επιστροφή στη παιδική μας ηλικία με όλα μας τα ασγαπημένα πρόσωπα, θα ήταν ένα ωραίο θαύμα για το θεό.
Αλήθεια γιατί δεν μας το κάνει, ενάρετοι είμαστε και αν δεν είμαστε ΑΥΤΟΣ μας έκανε έτσι.
Καλό βράδυ
Με όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα και με ένα άγραφο χαρτί μπρόστά μας... Μια δεύτερη ευκαιρία... Γιατί θέλει κότσια να αρχίσεις να γράφεις πάνω σε σελίδες που θυμίζουν λάθη και χαμένο μελάνι... Και δεν τα έχουν όλοι. Τώρα αν φταίει ΑΥΤΟΣ που δεν μας τα έδωσε, μάλλον ζητάμε πολλά;
Μήπως και ΑΥΤΟΝ όποτε νιωθουμε αδύναμοι δεν τον θυμόμαστε;
Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου, AlexMill και χαίρομαι πολύ που πέρασες από εδώ. :)
psit an vreis tropo na pas piso se ekeina ta xronia pes mou kai mena, gia ligo 1-2 meres mono
:-)
kalo vradi
Αργύρη, αν είναι για μια-δυο μέρες μόνο είσαι μια χαρά... :) Εμένα αν ήταν στο χέρι μου θα έμενα για 10 ζωές... (Τουλάχιστον αυτό νιώθω αυτή τη στιγμή - ελπίζω να περάσει, γιατί δεν θυμάμαι που μου έχει παραπέσει η μηχανή του χρόνου :) ).
Δημοσίευση σχολίου