Και με τι μαεστρία κενό άξαφνα γίνεται....
- Στη ζωή μου δεν κέρδισα ποτέ ούτε μια μάχη.
- Κάποτε κάποιος μου είχε πει ότι νικητής δεν είναι αυτός που...
- Σσσσ... Μην βιάζεσαι... Δεν τελείωσα ακόμη...
Στη ζωή μου δεν ... έδωσα ποτέ ούτε μια μάχη.
- Κι αυτά τα σπαθιά τι είναι;
- Χάρτινα ...
- Οι πληγές;
- Ζωγραφισμένες. Θα ξεβάψουν στη πρώτη βροχή...
- Η λάμψη στα μάτια;
- Με χτυπάει το φως... σε λίγο όμως βραδυάζει...
Μην προσπαθείς άδικα. Τα λόγια δεν γιατρεύουν όσο και να το θέλουμε;
- Και... τότε τι; Τι να κάνω;
- Κάποτε θα σου έλεγα να με πάρεις απλώς αγκαλιά...
Μα τώρα δεν χωράω στις αγκαλιές. Αγόρασα ένα καινούργιο κοστούμι, διάφανο. Γλιστράω από τα χέρια των ανθρώπων και από το βλέμμα της ψυχής μου...
Δεν μπορώ να περπατάω άλλο σε αυτή τη λωρίδα. Χρόνια τώρα έμαθα την κάθε γωνιά της. Κι όμως θα ορκιζόμουν ότι κάποτε υπήρχε κι άλλος χώρος σε τούτο το δωμάτιο.
Και ένας κόσμος ολάκερος έξω από αυτό...
6 σχόλια:
Μακάρι να ξέβαφαν και οι δικες μας πληγες .
Να ταν χάρτινες...
Νομίζω ότι ήδη έχεις δραπετεύσει απ' όλα. Μα μπορώ να βρω την σκοτεινή κρυψώνα σου ακόμα και μέσα στην πυκνή οχλοβοή. Είναι η μυρωδιά του αίματος που αφήνεις πίσω σου.. η μυρωδιά του αίματος και της γαρδένιας που υποτιμητικά την αποκαλείς καρδιά και την ξεσκίζεις σαν να έχασες μια μάχη που ποτέ δεν έδωσες.
Ομορφες σκέψεις σε όμορφους στίχους
καλό βράδυ
polu omorfo kai alithino...
Μαρία, δεν ξέρω αν είναι καλό να ξεβάφουν οι πληγές... να ξεβάφουν τα συναισθήματα... Ίσως όλοι μας κάποτε ευχηθήκαμε να μπορούσαν να ξεβάψουν και τίποτε να μην μείνει που να τις θυμίζει, μα όταν είδαμε τις μπογιές στο πάτωμα, συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν το μόνο που είχαμε.
Αν χάσουμε ό,τι νιώσαμε, τι μένει στα αλήθεια;
--
Λάκη, πραγματικά πολύ όμορφο και περισσότερο... αντιπροσωπευτικό και εύστοχο από όσο φανταζόσουν όταν το έγραφες. Σε ευχαριστώ.
--
AlexMill σε ευχαριστώ πολύ.
---
Mafalda, σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου και το πέρασμά σου.
Δημοσίευση σχολίου