Γυρισμός

Οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν 6 παρά. Ξημέρωμα Δευτέρας. Μια καινούργια εβδομάδα ξεκινά, αν και το μαύρο του ουρανού μοιάζει να μην θέλει να αποχωριστεί την Κυριακή. Ένας γνώριμος ήχος έρχεται απ' έξω. Μια γνωστή μελωδία... Ανοίγω την μπαλκονόπορτα. Μα ναι.. Το φθινόπωρο! Η μουσική του φθινοπώρου... Τελικά ο ουρανός, αν και φορά ακόμη το μαύρο κοστούμι του, υποδέχεται τη νέα εβδομάδα με ένα ψιλόβροχο κι ενώ οι ψιχάλες πυκνώνουν εγώ έχω φορέσει ήδη φόρμα και φούτερ, έχω ακουμπήσει τα βιβλία, το λάπτοπ και έναν καφέ, κάτι παραπάνω από δυνατό, στο τραπέζι του μπαλκονιού και ετοιμάζομαι για μια δύσκολη επιστροφή.

Ένα διάλειμμα ήταν. Μια μάχη με συναισθήματα πολύ δυνατά για να περάσουν χωρίς να φέρουν τα πάνω-κάτω. Μα η ζωή συνεχίζεται. Πάντα συνεχίζεται. Καινούργιες νίκες και καινούργιες ήττες μας περιμένουν στην επόμενη γωνιά - σε κάθε γωνιά.

Η ψιχάλα σταμάτησε κιόλας, αλλά άφησε αυτή την υπέροχη ευωδία πίσω της. Μα ναι, πώς το είχα ξεχάσει;

Είναι όμορφο το φθινόπωρο!

Ακόμη κι όταν σε βρίσκει σαστισμένο και πνιγμένο μέσα σε μια θάλασσα από λάθη - λάθη που έκανες και άλλα που δεν έκανες.

Αλλά αυτό το κείμενο ξεκίνησα να το γράφω για να πω ένα προσωρινό αντίο σε εσάς που μου κάνετε την τιμή να περνάτε από εδώ και να αφήνετε μικρά πολύτιμα κομμάτια από τη σκέψη και το χρόνο σας. Είναι ανάγκη να επιστρέψω στον πραγματικό χρόνο, αυτόν όπου οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη, όπου οι προθεσμίες και ο φόρτος της εργασίας βαραίνουν τόσο τη φαντασία σου που αδυνατεί να φτερουγίσει ακόμη και στα όνειρα και η κάθε μέρα είναι σημαδεμένη με διαφορετικό χρώμα στο ημερολόγιο.

Δεν θα κρατήσει πολύ. Απλώς πρέπει να πετύχει, γιατί το έχω ανάγκη!

(Κάθε ευχή ευπρόσδεκτη :) ).

Και έστω και λίγο καθυστερημένα...

Καλό φθινόπωρο!