Πάλι σαν θάλασσα αποτραβήχτηκες....
Θέριεψες, φουρτούνιασες, άγγιξες με τα κύματα σου τα σύννεφα,
γαλήνεψες,
και άφησες ξανά την άμμο να πιει μέχρι και την τελευταία σου σταγόνα.
Ο ήλιος αμείλικτος μετέτρεψε σε χώμα την υγρή άμμο....
Τίποτε πια δεν θυμίζει την ύπαρξή σου.
Μια μυρωδιά αλμύρας κι ένα δάκρυ στο μέρος που ακούμπησες τη ψυχή σου.
Μια τρικυμία κάτω από το χώμα, καλά κλεισμένη σε ένα όστρακο που άργησε τα νέα μου να σου φέρει...
Θα έρθω... Αλλά δεν θα είμαι εγώ... Εγώ χάθηκα μέσα σε εκείνη τη θάλασσα.
Τίποτε από το κενό βλέμμα που θα αντικρίσεις μην μου χρεώσεις.
Μίλα μου, μα να θυμάσαι πως δεν μιλάς σε μένα.
Κι αν μες στο βλέμμα μου διακρίνεις τη λαχτάρα, την ανάγκη να με γυρίσεις πίσω, άνοιξε το παράθυρο κι άσε τους φίλους σου να μπουν, κάτι απ’ την ελευθερία της ψυχής τους να μου χαρίσουν.
Τώρα στρέψε το βλέμμα σου έξω όπως έκανες παλιά. Τώρα μην με κοιτάς. Δεν θέλω να με κοιτάς. Μην μου γυρεύεις τίποτε, γιατί εγώ όσο και να γυρεύω τον εαυτό μου πουθενά δεν τον ανταμώνω.
Θέριεψες, φουρτούνιασες, άγγιξες με τα κύματα σου τα σύννεφα,
γαλήνεψες,
και άφησες ξανά την άμμο να πιει μέχρι και την τελευταία σου σταγόνα.
Ο ήλιος αμείλικτος μετέτρεψε σε χώμα την υγρή άμμο....
Τίποτε πια δεν θυμίζει την ύπαρξή σου.
Μια μυρωδιά αλμύρας κι ένα δάκρυ στο μέρος που ακούμπησες τη ψυχή σου.
Μια τρικυμία κάτω από το χώμα, καλά κλεισμένη σε ένα όστρακο που άργησε τα νέα μου να σου φέρει...
Θα έρθω... Αλλά δεν θα είμαι εγώ... Εγώ χάθηκα μέσα σε εκείνη τη θάλασσα.
Τίποτε από το κενό βλέμμα που θα αντικρίσεις μην μου χρεώσεις.
Μίλα μου, μα να θυμάσαι πως δεν μιλάς σε μένα.
Κι αν μες στο βλέμμα μου διακρίνεις τη λαχτάρα, την ανάγκη να με γυρίσεις πίσω, άνοιξε το παράθυρο κι άσε τους φίλους σου να μπουν, κάτι απ’ την ελευθερία της ψυχής τους να μου χαρίσουν.
Τώρα στρέψε το βλέμμα σου έξω όπως έκανες παλιά. Τώρα μην με κοιτάς. Δεν θέλω να με κοιτάς. Μην μου γυρεύεις τίποτε, γιατί εγώ όσο και να γυρεύω τον εαυτό μου πουθενά δεν τον ανταμώνω.
3 σχόλια:
Τίποτα δεν είναι όπως πρώτα, τίποτα δεν είναι όπως παλιά.
Μην μείνεις στις αναμνήσεις που πληγώνουν. Θυμήσου την σβούρα που γυρίζει, γυρίζει και αν ακουμπήσει κάτι σκληρό εκτινάσσεται προς την αντίθετη κατεύθυνση ενώ αν ακουμπήσει κάτι μαλακό μειώνει την ορμή της περιστροφής της...Φαίνεται σαν να ηρεμεί!
Αν κάποιος άνθρωπος έφυγε από κοντά σου τότε καλύτερα έτσι γιατί αυτό σημαίνει ότι θα σου μαύριζε την ψυχή ακόμα πιο πολύ στο μέλλον, πιθανόν να προσποιούνταν ότι ήταν ευτυχισμένος. Να θυμάσαι να μην γυρίζεις εκεί που δεν σε θέλουν, να αφήνεις να φεύγουν όσοι δεν θέλουν να κάτσουν!!!
Διάβασε τους παρακάτω στοίχους του Κ. Καβάφη
"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς
μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική."
Την καλημέρα μου,
Ν.Κ.
Γαλήνια θάλασσα μη στα νερά σου με καλείς.. σ' έμαθα πια! Με πότισες αρμύρα σα γάλα μητρικό και σα στη ράχη σου βρεθώ και απάνω σου ευτυχώ το πιο μεγάλο κύμα σου, θάλασσα γαλήνια, θα στείλεις.. πάλι να με γελάσεις.
Καλημέρα κι από εδώ
"Μην μείνεις στις αναμνήσεις που πληγώνουν. Θυμήσου την σβούρα που γυρίζει, γυρίζει και αν ακουμπήσει κάτι σκληρό εκτινάσσεται προς την αντίθετη κατεύθυνση ενώ αν ακουμπήσει κάτι μαλακό μειώνει την ορμή της περιστροφής της...Φαίνεται σαν να ηρεμεί!"
Σε ευχαριστώ πραγματικά για το σχόλιό σου αυτό... Φτάνει να σου πω ότι έμεινα αρκετή ώρα σε αυτές τις λέξεις...
Η σβούρα, ναι... ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι κάτι άλλο φταίει που περιστρέφεται πέρα από την αδυναμία της να γαληνέψει...
Όσο για τους στίχους... ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα.
----
Λάκη,
όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, μακάρι αυτό το "πάλι" να μην εκλείψει ποτέ...
Σε ευχαριστώ για τους στίχους σου και την καλημέρα σου και στέλνω τη δική μου.
Δημοσίευση σχολίου