Ο δρόμος...

Ένα νεκρό πουλάκι στην άκρη του δρόμου που μήνες τώρα περπατάω χωρίς ποτέ να φτάνω στον προορισμό μου. Εκείνο δεν πρόλαβε.... Εγώ διστάζω...

Περπατώ μήνες τώρα σε αυτόν τον δρόμο τον οποίον πάντα διέσχιζα βιαστικά για να φτάσω εκεί που ένιωθα πως έπρεπε να είμαι. Μα μια μέρα ξαφνικά άρχισα να φοβάμαι... Και απλώς έκανα διαδρομές πάνω-κάτω, χωρίς ποτέ να τον εγκαταλείπω, χωρίς ποτέ να με οδηγεί «εκεί που ένιωθα πως έπρεπε να είμαι». Δεν με είχα ξαναδεί να χάνω... Δεν με είχα ξαναδεί να παραιτούμαι... Εγώ πάντοτε έβγαινα στο χειροκρότημα και χαμογελούσα, γιατί ήξερα ότι το αξίζω. Τρόμαξα. Τρόμαξα όταν συνειδητοποίησα ότι με φοβίζει η ευτυχία. Η πληρότητα. Όταν αγγίζεις το όνειρό σου νιώθεις ευάλωτος... Φοβάσαι... Τίποτα δεν έχεις. Έχεις ό,τι πάντα ήθελες και τίποτα δεν έχεις...

Ανάξιος να ευτυχήσει.

Ποιος θα σου δώσει χάρη;

Τον δρόμο θα τον διασχίσω ξανά. Ως ο άνθρωπος που εγκατέλειψε το όνειρό του. Θα φτάσω σε αυτό και θα το κοιτάξω κατάματα. Στο υπόσχομαι. Θα μείνω εκεί ανάμεσα στα συντρίμμια. Θα μάθω να ζω ανάμεσα σε αυτά. Μέχρι να τα δω να ενώνονται ξανά και να ορθώνεται μπροστά στα μάτια μου το όνειρο... Ακέραιο... Το όνειρο εκείνο που άφησα στα μισά... με ψυχή μισή... ίσως και κάτι λιγότερο από μισή.

Μισή δεν θα με ξαναδείς. Στο ορκίζομαι. Ακέραιη από’ δω και πέρα θα με αντικρίζεις. Κι αν το βλέμμα σου μου θυμίζει ότι κάποτε φάνηκα δειλή, θα συνεχίσω να το αποζητώ... Αν μάθω από τις στάχτες σπίθες να βγάζω, με τούτες εδώ τις πέτρες μια πολιτεία θα χτίσω. Μια πολιτεία από ατόφια κι αληθινά συναισθήματα... Μια πολιτεία από δάκρυα που γεννήθηκαν από ένα όνειρο που δεν πρόλαβε πνοή να πάρει και μια αγάπη που κάνε τούτο το όνειρο οφειλή...

Θα’ ρθω... Θα’ ρθω κι ας με κοιτάς με απορία... Δεν θα σου εξηγήσω, γιατί γκρέμισα τ’ όνειρο... Δεν θα σου εξηγήσω γιατί γυρνάω τώρα τις στάχτες να αναμοχλεύσω... Απλώς, θα’ ρθω... Καμία άλλη καταιγίδα δεν θα αφήσω να με βρει να την κοιτάζω πίσω από το τζάμι. Εκεί στα κύματά του θα πνίγομαι... Δεν θα μπορούσα καλύτερο θάνατο να μου φτιάξω...