Μύρισαν οι ευκάλυπτοι...

Κι όμως η μυρωδιά δεν έφτασε ως εδώ... Μα πρέπει να μύρισαν, δεν μπορεί...
Το χώμα φαίνεται υγρό, οι άνθρωποι που περνάν γύρω μου μοιάζουν βρεγμένοι... Κι αυτές οι στάλες στα χέρια μου...
Πότε έβρεξε; Γιατί δεν νιώθω τις σταγόνες πάνω στο σώμα μου;
Τι παράξενη που είναι η βροχή ετούτο το φθινόπωρο.

Μου είχες υποσχεθεί πως με την πρώτη βροχή θα γυρνούσες. Θα γυρνούσες ξανά στη θεση σου, εκεί στο πιο πολύτιμό κομμάτι μου και θα ήταν σαν να μην είχες φύγει ποτέ. Θα φώλιαζες μέσα μου και εγώ αυτή τη φορά θα σε πρόσεχα, δεν θα σε άφηνα να παλιώσεις ποτέ ξανά. Θα σε πήγαινα σε όλα τα γαλάζια που πεθύμησες και δεν θα ένιωθες ούτε μια στιγμή παράταιρη με τον κόσμο. Φτάνει να γυρνούσες ξανά στη θέση σου. Μου το είχες ορκιστεί. Κι εγώ το είχα πιστέψει. Θέε μου, πόσο το είχα πιστέψει. Και μετρούσα τους μήνες, τις μέρες, τις ώρες... Και λαχταρούσα για τη στιγμή που θα σε ένιωθα ξανά να σπαρταράς.
Μου είχες υποσχεθεί ότι με την πρώτη βροχή θα γυρνούσες.

Μα εγώ στέκομαι μπρόστά στους ευκάλυπτους κι αυτοί δεν με αναγνωρίζουν. Με γέλασες...

Πώς φεύγουν από εδώ;