Κάποτε είχα διαβάσει κάπου ότι το γράψιμο ταυτίζεται με την αδυναμία να ζεις.
Τα λόγια μερικές φορές είναι ίσκιοι τεράστιοι που κρύβεσαι από πίσω τους, ακουμπάς την πλάτη σου στον κορμό τους και αφήνεσαι ...
Από τη μια είναι η ζωή και από την άλλη είναι οι λέξεις.
Όταν μπορείς να τα συνταιριάξεις τα πράγματα μάλλον είναι αρμονικά. Όταν όμως δεν είναι, απλώς πρέπει να διαλέξεις πλευρά....
Εις το επανιδείν, λοιπόν, όταν έλθει αυτό το «αρμονικό συνταίριασμα»!
Και για κάθε τέλος ας κρατάμε αυτή τη σκέψη: "Έχει τη μέση της και η άκρη-άκρη". (Ελύτης)
12 σχόλια:
Ελπίζω να μην γίνομαι κακιά που δεν θα συμφωνήσω με τον Ελύτη...
Οσο για το γράψιμο, πιστεύω πως ταυτίζεται με την αδυναμία του να ζεις.
Αντίθετα.
Ισως να "νιώθουμε" περισσοτερο τη ζωή με τη γραφή.
Σήμερα μαλλον δεν συμφωνω γενικά ε?
Ελπίζω να μη με παρεξηγείς με αυτό
Κατ' αρχάς, χρόνια σου πολλά! Σου εύχομαι ολόψυχα ό,τι πραγματικά επιθυμείς! Κάθε στιγμή να είναι ένα όμορφο και αέναο ταξίδι στο άπειρο με συντροφιά πάντα την έμπνευση και τη δημιουργικότητα!
Αν και ελάχιστο το διάστημα της "γνωριμίας" μας και τα λόγια που έχουμε ανταλλάξει, ήταν αρκετά για να εννοώ τις παραπάνω ευχές. :)
Κι εδώ να αδράξω την ευκαιρία να πω κάτι άλλο για τη γραφή: αυτό που είναι σίγουρο πως κάνει είναι ότι αποκαλύπτει τη ψυχή μας - μας αφήνει λίγο γυμνούς και "ανυπεράσπιστους" μπροστά στα μάτια των άλλων.
χαχα! Όχι, φυσικά και δεν γίνεσαι κακιά - το αντίθετο μάλιστα! :) Μάλλον την δεδομένη στιγμή είχα ανάγκη μια διαφορετική οπτική, γιατί ίσως η δική μου γωνία θέασης να μην μου επιτρέπει να δω καθαρά...
Ναι, ίσως πράγματι να "νιώθουμε" περισσότερο τη ζωή με τη γραφή. Ακόμη όμως και έτσι όπως το θέτεις η γραφή μοιάζει να είναι "απέναντι" ή σε παράλληλη πορεία, αλλά όχι "μέσα" στη ζωή - τη στηρίζει, την καταγράφει, την αναπολεί ή τη σχεδιάζει ... σε κάθε περίπτωση την πραγματεύεται... Μας κάνει να απομακρυνόμαστε για λίγο ή περισσότερο και να τη βλέπουμε από απόσταση ως "παρατηρητές", "αφηγητές"... Και αυτοί οι ρόλοι του "αφηγητή" και του "ήρωα" εναλάσσονται διαρκώς - σε αυτό που συμφωνώ μαζί σου είναι ότι ο ένας ρόλος "στηρίζει" και προωθεί τον άλλον. Και από αυτήν την άποψη, ναι, ίσως είναι λανθασμένο να λέμε ότι η "γραφή ταυτίζεται με την αδυναμία του να ζεις".
Εν ολίγοις, μετά από ένα σύντομο συλλογισμό :), νομίζω ότι συμφωνώ μαζί σου!
Υ.Γ. Υπέροχο το τραγούδι. Καλή σου μέρα και πολύχρονη και πάλι!
Ευχαριστώ για τις ευχες (αν και ειμαι απο κεινες που γιορταζουν το Νοέμβρη) :)
Ομως η σκεψη μετραει
Να σαι καλα πραγματικά
Οσο για την "οπτική" ναι σιγουρα ο καθενας παντα εχει μια διαφορετική απο του αλλου.
Καλο κανει για να συμπληρωνόμαστε που λενε.
Τα λέμε και παλι.
Καλο διήμερο ευχομαι :)
Πέρα των όσων λέχθηκαν παραπάνω θα συμφωνήσω ότι «τα λόγια μερικές φορές είναι ίσκιοι τεράστιοι που κρύβεσαι από πίσω τους» και να προσθέσω ότι :
… και μερικές άλλες φορές είναι ίσκιοι τεράστιοι που σε κυνηγούν και κρύβεσαι από αυτούς
Να έχεις μια πανέμορφη Κυριακή
Λέγεται ότι το γράψιμο είναι μοναχική υπόθεση.Αν σκεφτούμε τώρα τη θετική και την αρνητική πλευρά της μοναχικότητας...Όπως και να έχει είναι ανάγκη έκφρασης, ανάσα...
Καλημέρα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν Μαρίες που γιορτάζουν μόνο το Νοέμβρη :) - νόμιζα ότι απλώς κάποιες (που ψάχνουν ευκαιρία :) )γιορτάζουν ΚΑΙ το Νοέμβρη! Όπως και να έχει, μας αρέσει πάντα ότι είναι ενάντια στο συρμό. :P
Να είσαι καλά, Μαρία! Καλή σου εβδομάδα!
--
Λάκη θλιμμένε,
θα συμφωνήσω κι εγώ με τη σειρά μου με το δικό σου σχόλιο. Τα λόγια άλλοτε είναι καταφύγιο, γιατί συχνά ως ένα τέτοιο καταφύγιο λειτουργεί μια κόλλα χαρτί, κι άλλοτε μας κυνηγούν, όπως λες κι εσύ, και έχουμε ανάγκη αυτή τη φορά από ένα καταφύγιο που θα μας "φυλάξει" από αυτά. Συνήθως στην πρώτη περίπτωση πρόκειται για αποτύπωση σκέψεων στο χαρτί και στη δεύτερη για πραγματωμένες σκέψεις που αδυνατούμε να αναμετρηθούμε μαζί τους;
Υ.Γ. Η Κυριακή δεν ήταν πανέμορφη, αλλά ελπίζω σε μια δημιουργική εβδομάδα! :) Καλή εβδομάδα!
--
"Αναζήτηση",
ναι, είναι "ανάσα" ενίοτε το γράψιμο και λειτουργεί λυτρωτικά...
Όσο για τη θετική και την αρνητική πλευρά της μοναχικότητας, μάλλον ταυτίζονται, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό!
Σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου!
Λυπάμαι για την Κυριακή σου, ας είναι η εβδομάδα διαφορετική (άμα δεν σου βγει, τότε δεν θα σου ευχηθώ ξανά για μην το γρουσουζεύω)
Χαχα! Όχι, μην ανησυχείς! Πιστεύω μόνο στο "καλό μάτι"! Ε.... και η εβδομάδα δεν τελείωσε ακόμη! :)
αα!! Τόσο καλά δηλαδή!!!
καλημέρα
Μη σου πω και ακόμη καλύτερα! :)
Να δώσω λοιπον και μια πληροφορια μιας και δεν το ήξερες.
Στις 15 Αυγουστου "γιορτάζουμε" το θάνατο της Παναγίας.
Και ομως ναι...
Η Κοίμηση της Θεοτόκου.
Εγω λοιπον προτιμουσα παντα να γιορταζω στις 21 Νοέμβρη που γιορταζονται τα 12ατα γεννέθλια της Παναγίας.
Και τότε γιορτάζουν μόνο Μαρίες :)
Elpenor μου γεια σου..Καλο μηνα..Καλο Φθινοπωρο..
Δημοσίευση σχολίου