Ο μόνος άνθρωπος για τον οποίον σε έχω δει να κλαις είναι ο εαυτός σου.
Η φράση αυτή γύριζε στο μυαλό του ξανά και ξανά, τον χτυπούσε βίαια, έφευγε, ξαναγύριζε μεταμορφωμένη σε ηχώ ακόμη πιο δυνατή, ακόμη πιο ανηλεής.
Έχω κλάψει για σένα, σκέφτηκε.
Όχι για μένα, για σένα, του απάντησε η φωνή πριν ακόμη ολοκληρώσει τη σκέψη του.
Για σένα, επειδή δεν είχες ό,τι ήθελες. Ακόμη κι αν αυτό ήμουν εγώ, δεν έκλαιγες για μένα αλλά για σένα.
Πέρασαν πολλά χρόνια, με το ίδιο ημερολόγιο καρφωμένο πάνω στον τοίχο.
«Κλαίω για σένα, αλλά είχες δίκιο. Κλαίω για σένα, γιατί εσύ είσαι ΕΓΩ. Γιατί εγώ δεν είμαι τίποτε άλλο πέρα και μετά από σένα.»
Πηγαίνετε να ξεκουραστείτε, ακούστηκε μια ψυχρή φωνή που πάλευε να ακουστεί φιλική, αλλά τα μάτια του παρέμεναν καρφωμένα στο άδειο κρεβάτι.
27.11.2008
2 σχόλια:
Μαλλον ειναι βαλτές οι εγγραφές αυτε΄ς σημερα που 'διαβαζω" τον εαυτό μου εδω μεσα
Μαρία, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα σχόλιά σου. Δεν ξέρω, γιατί αλλά η αλήθεια είναι ότι με συγκίνησαν. Ίσως γιατί κάτι έκανε έναν άνθρωπο να περιδιαβαίνει από το ένα κείμενό μου στο άλλο, ίσως γιατί κάποιος βρήκε τον εαυτό του σε λέξεις που αποτυπώθηκαν στο χαρτί όταν εγώ πάσχιζα να βρω τον δικό μου...
Δημοσίευση σχολίου