Γιατί άφησες το όνειρό μου στα μισά;

Γιατί έπαψες να πονάς πριν σε γιατρέψω;
Γιατί σταμάτησες να με κάνεις να πετάγομαι τις νύχτες, ψάχνοντας να βρω μιαν απάντηση;
Γιατί γαλήνεψες τις φουρτούνες μέσα μου, πριν προλάβουν να δικαιωθούν;
Γιατί έσβησες τα τόσα ερωτήματά μου, προτού προλάβω να τα απαντήσω;
Γιατί σταμάτησες να με κάνεις να φοβάμαι ότι, αν δεν λυτρωθείς, δεν θα αντέξεις και θα πάψεις να χτυπάς στα μισά της διαδρομής;
Γιατί συνεχίζεις να χτυπάς χωρίς να βγάζεις κιχ;
Γιατί σε πηγαίνω κοντά σε όσα σε ζέσταιναν και σωπαίνεις;
Γιατί δεν σπαρταράς πια;
Ήσουν ζωντανή. Ζ Ω Ν Τ Α Ν Η. Πονούσες, μάτωνες, μα ήσουν ζωντανή - πάει λίγος μόνος καιρός.
Αυτή σου η ζωντάνια με έκανε εκείνη τη νύχτα να βρεθώ με το πρόσωπό μου στο πάτωμα, χωρίς να ξέρω αν θα μπορέσω να ξανασηκωθώ.
Αυτή με έκανε να γυρίζω σαστισμένη χωρίς σκοπό, ξέροντας πως πρέπει να βρω μιαν απάντηση. Απλώς ε π ρ ε π ε. Το είχα ανάγκη. Το ήξερες πόσο το είχα ανάγκη.
Και εσύ ξαφνικά με εγκαταλείπεις. Δεν ξέρω τι έπαθες. Δεν πονάς πια, μα εγώ δεν πρόλαβα να σηκωθώ. Άμα δεν πονάς πώς θα ελπίζω ότι θα σε γιατρέψω;
Με πρόδωσες.
Θα τα κατάφερνα... μόνο να μην είχες πάψει να πονάς.