Εσύ αν θέλεις μείνε εδώ. Εγώ ετούτο το ποτάμι πίσω θα το γυρίσω.
Κι ας άφησα μέσα του την τελευταία μου πνοή.
Έτσι, δίχως εαυτό, δίχως ψυχή, δίχως αντοχή καμία, στάλα-στάλα θα το μαζέψω, κι ας μην νιώθω το νερό στις παλάμες μου, κι ας μην διψώ πια...
Κι ας μην χωρά στα μάτια μου το γαλάζιο.
Θα' μαι εκεί όταν ο ουρανός πλημμυρίσει χρώματα.
Θα' μαι εκεί και θα' χω φυλάξει ένα δάκρυ
απλόχερα σε αυτούς
που τους χρωστώ ξανά ζωντανή να νιώσω
να το χαρίσω.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
Το ποτάμι από μόνο του δείχνει την θέληση για ζωή, την ροή του χρόνου. Αν αποφασίσεις να το ακολουθήσεις αντίστροφα, ενάντια στη ροή θα κουραστείς αλλά όταν φτάσεις στις πηγές θα αποζιωθείς για τον κόπο σου, θα δεις τις ρίζες, και όταν θα αρχίσεις να το κατεβαίνεις για άλλη μια μπορείς να κινηθείς και σε παράπλευρα ρυάκια.
Είναι ωραίο μετά την κούραση να μπορείς ακόμα να δεις τον ουρανό ότι έχει χρώματα, ότι υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα σε αγαπούν,ακόμα και αν τους είχες ξεχασμένους, επειδή παροδικά τυφλώθηκες...
Την καλημέρα μου,
Υ.Γ. χάθηκες...
Νίκο, σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου - άλλο ένα σου σχόλιο που διάβασα παραπάνω από μία φορά, προσπαθώντας να "ακούσω" όσα έχει να μου πει :)
Ναι, χάθηκα... είναι που προσπαθώ να με βρω! σε διαβάζω... όλους σας... κι ας μην αφήνω τα χνάρια μου τελευταία. Σε ευχαριστώ πολύ που αφήνεις τα δικά σου.
Καλό σου απόγευμα :)
Δημοσίευση σχολίου