Κοίτα με... Ξανά στη βροχή χωρίς ομπρέλα.
Οι άνθρωποι με κοιτούν με περιέργεια. Μάλλον είμαι μεγάλη πια για να το κάνω αυτό. Να περπατάω αργά μες στην καταιγίδα, χωρίς να δείχνω ότι ψάχνω για ένα υπόστεγο...
Οι άνθρωποι με κοιτούν με περιέργεια. Μάλλον είμαι μεγάλη πια για να το κάνω αυτό. Να περπατάω αργά μες στην καταιγίδα, χωρίς να δείχνω ότι ψάχνω για ένα υπόστεγο...
Τα βαρέθηκα τα στεγανά... Τις βαρέθηκα τις γυάλες....
Δεν μπορώ να ανοίξω τα χέρια μου και να στριφογυρίσω....
Μα μπορώ να περπατάω... Να περπατάω, να περπατάω....
Και να αφήνω το μυαλό μου να αδειάσει...
Μέχρι οι σταγόνες της βροχής να σβήσουν και το τελευταίο στίγμα από μελάνι.
Εκεί βαθιά... Που είναι γραμμένα όσα έχω πια ξεχάσει μα ακόμη με βαραίνουν... Θέλω ένα καινούργιο εαυτό.... Ένα λευκό χαρτί.
Να αρχίσω ξανά με τρεμάμενο χέρι να γράφω.
Απ’ την αρχή...
Μα μπορώ να περπατάω... Να περπατάω, να περπατάω....
Και να αφήνω το μυαλό μου να αδειάσει...
Μέχρι οι σταγόνες της βροχής να σβήσουν και το τελευταίο στίγμα από μελάνι.
Εκεί βαθιά... Που είναι γραμμένα όσα έχω πια ξεχάσει μα ακόμη με βαραίνουν... Θέλω ένα καινούργιο εαυτό.... Ένα λευκό χαρτί.
Να αρχίσω ξανά με τρεμάμενο χέρι να γράφω.
Απ’ την αρχή...
Και για δες.... Είμαι εγκλωβισμένη εδώ.
Αν γυρνούσα πίσω σε κείνο το σταυροδρόμι, ίσως να έμενα εκεί.
Να μην διάλεγα ούτε αυτόν τον δρόμο ούτε τον άλλον.
Ίσως να καθόμουν κάτω με τα πόδια μου σταυρωτά και να απολάμβανα το πιο όμορφο σταυροδρόμι της ζωής μου. Να νοσταλγούσα το παρελθόν και να έχτιζα με το νου μου το μέλλον... Και έτσι ανέμελα να περνούσε η ζωή. Με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου και τα μάτια κλειστά, με χιλιάδες εικόνες να έχουν στήσει χορό πίσω από τα βλέφαρά μου.
8 σχόλια:
Αυτά τα σταυροδρόμια elpenor δεν έχουν ταμπέλες που να λένε πήγαινε από εκεί ή πήγαινε από εδώ. Είμαστε ταξιδευτές ε τι λες ; Τις αναμνήσεις μας ειδικά αν τις έχουμε συνδέσει με ανθρώπους και καταστάσεις που ζήσαμε μαζί τους δεν είναι εύκολο να τις ξεχάσουμε. Αλλά ξέρεις, το κλειδί είναι να τις απομυθοποιήσουμε.
Έχεις δει ότι ακόμα και στο βάθρο που γίνονται οι απονομές βραβείων σε αθλητές, στο νούμερο ένα (1) μπορεί να υπάρχουν και δύο άτομα. Εννοώ ότι υπάρχουν άνθρωποι πολλοί σημαντικοί που απλά θέλουν την ευκαιρία τους για να στο δείξουν.
Σε εκείνο το σταυροδρόμι που είπες, που δεν θα είναι το ίδιο, άλλο θα είναι το επόμενο δηλαδή , μην γίνεις ζητιάνος ελπίδων. Όλα θα έρθουν με αξιοπρέπεια όμως, πιο ώριμη πλέον. Ίσως πάλι να πάρεις ένα δρόμο που στο τέλος να μην είναι αυτός που θα ήθελες, αλλά είπαμε ταξιδευτές είμαστε, που όμως δεν έχουμε στα χέρια μας τουριστικό οδηγό για να βαδίσουμε στα σίγουρα…
Θα έρθουν τα όμορφα ξανά, εγώ το πιστεύω για σένα από το λίγο που σε ξέρω αλλά φαίνεται η μεγάλη και ευαίσθητη καρδιά. Καρδιά που θέλει να αγαπήσει, να ερωτευτεί… : -)
Να έχεις ένα όμορφο βράδυ και ακόμα πιο όμορφη Κυριακή!
Υ.Γ. Άσε τους άλλους να έχουν ομπρέλα, είναι ωραία να βρέχεσαι, έχει φάση δηλαδή να τρέχεις στην βροχή δείχνει τον ρομαντισμό που κρύβεις μέσα σου.
Υ.Γ.2 Σου στέλνω ένα κομμάτι που έχω γράψει, σκεφτόμουν να το αναρτήσω, και δες την ομοιότητα σε αυτό που έγραψες σήμερα :
‘’Υπάρχουν διασταυρώσεις που κάνουμε κακή επιλογή
Μας τυφλώνει, η λάμψη!
Το φως μας τραβά όπως το παθαίνουν οι
σκνίπες από την λάμπα ενός προβολέα
και γυρίζουν γύρω γύρω, χωρίς να ξέρουν γιατί!
Ευτυχώς, όμως αυτός ο δρόμος, έχει και άλλες
διασταυρώσεις , το λέει το ένστικτό μου….’’
Ωπ! Επέστρεψα γιατί κάτι ξέχασα! Λόγω της ώρα, μπορώ να σου πω και καλό μήνα. Ο τελευταίος του φθινοπώρου. Τώρα μπορώ να αποχωρήσω σαν κύριος:-)
Νίκο, μου αρέσει που σε όλες σου τις απαντήσεις ενυπάρχει αυτός ο ... άκρατος ρομαντισμός σου :) Κατ' αρχάς σε ευχαριστώ πολύ για όσα γράφεις. Το σταυροδρόμι για το οποίο μιλώ σε αυτή την ανάρτηση δεν έχει να κάνει (μόνο) με έναν άνθρωπο, δηλ. με έναν έρωτα... (όχι δεν εννοώ ότι έχει να κάνει με πολλούς έρωτες :P, αλλά με... τη ζωή μας γενικότερα). Ωστόσο, όσα μου γράφεις κάθε άλλο παρά άσχετα είναι...
Πολύ ωραίο το κείμενό σου... Ναι, πάντα υπάρχουν κι άλλες διασταυρώσεις... Απλώς καμια φορά κολλάνε τα πόδια μας στο έδαφος!
Καλό μήνα και σε σένα! Ο τελευταίος του φθινοπώρου, ναι... Πάει κι αυτό το φθινόπωρο...
Βρέθηκα στα σταυροδρόμια σου αυτά.
Τα έζησα.
Μύρισα την υγρασία τους.
Με πότισαν γυμνή ψυχή.
Ο,τι και να πω θα "ακουστεί" τόσο λίγο μπροστα σε αυτο που διαβασα.
Ή μάλλον καλύτερα να πω σε αυτο που ενιωσα.
Το οτι αναστεναξα ειναι το σημαντικότερο...
Καλη σου μερα Ελπενορ και καλό μήνα
Θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ..τόσο με εκφράζεις..απόλυτα..όσο δεν φαντάζεσαι..δεν έχω τίποτα να προσθέσω!
Καλό μήνα σε όλους!
Και καλημέρα!
Μαρία, σε ευχαριστώ πολύ για αυτό σου το σχόλιο... Αυτό μόνο.
Ανέμη, το ίδιο και εσένα...
Καλό μήνα σε όλους και καλή εβδομάδα :)
Αγαπητή μου,
καταλαβαίνω, περπάτα όμως, ανακάλυψε διαδρομές μυστικές, αν μπορείς ανίχνευσε άλλες πόλεις, εξαφανίσου μέσα στο κόσμο, μόνο έτσι μπορείς να ξαναγίνεις σιγα-σιγά ένα λευκό χαρτί.
καλό ξημέρωμα
Alex Mil, μακάρι να μπορούσα να το κάνω... Μακάρι να μπορέσω να το κάνω...
Σε ευχαριστώ, καλό σου ξημέρωμα...
Δημοσίευση σχολίου