Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009
Και μετά τι;
Κοιτάς τα χέρια σου και είναι αδειανά. Μα εσύ κρατούσες ένα φανάρι. Πάντα κρατούσες ένα φανάρι. Που πήγε; Πότε το πέταξες; Γιατί; Κι ένα χαμόγελο. Ένα χαμόγελο φορούσες πάντα. Ένα χαμόγελο πλατύ, πιο πλατύ από θάλασσα... Και τα μάτια σου... Κάτι από την τρικυμία της είχαν πάντα. Και τώρα τι;
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
7 σχόλια:
Μου θύμισες αυτό που είχα γράψει πέρσι και στο αφιερώνω ...
"Μια μικρή φωτιά είμαι
Που σιγοκαίει μέσα σ ένα λύχνο.
Ταξιδεύω μαζί μ’ ένα αγόρι πάντα
Που περπατά τις νύχτες
Και λιώνει τα παπούτσια του στο χώμα .
Κάθε βράδυ φωτίζω την ψυχή του
που την ξαπλώνει σε αιχμηρά χαλίκια .
Κίτρινο και γαλάζιο γίνομαι
Και φέγγω με μια σταγόνα λάδι
Που έγλυψε η σιωπή μου
Από μια γερασμένη ελιά .
Μια μικρή φλόγα είμαι
Που συντροφεύει το ταξίδι
Του μικρού αγοριού
Τρεμοσβήνοντας μες στα χέρια του.
Ένας μικρός θάνατος εκείνος
Που περιμένει να μεγαλώσει
Για να καταφέρει
Να με σβήσει..."
Ξέρω πως είναι, πολύ καλά.
Νομίζεις ότι δεν θα υπάρχει άλλη χαρά για σένα. Θα υπάρξει, μπορεί όχι με την ίδια ένταση στην αρχή, αλλά σιγά σιγά.
Απόλαυσε λίγο τον εαυτό σου, κάνε μια ανάπαυλα και απόλαυσε τους φίλους σου, τα αδέρφια σου, τους δικούς σου ανθρώπους. Συνέχισε να διαβάζεις. Προσπάθησε να βγαίνεις ακόμα και αν το μυαλό σου φαίνεται ότι κολλά, εκεί στα παλιά…
Θα δεις, τελικά μια εικόνα είναι όλα, ένα πάζλ….
Και εγώ, που πολλές φορές γίνομαι χάλια, διαβάζω αυτά που λέω και παίρνω δύναμη.
Όχι δεν γίνεται να ακυρώσεις το παρελθόν σου, γιατί είσαι εσύ, απλά κάνε υπομονή με τον εαυτό σου….
Μερικές φορές ακούς κάποιες συμβουλές και σκέφτεσαι: τι μου λέτε τώρα, εσείς είστε έξω από τον χορό. Όμως εμείς οι απέξω, ίσως έχουμε περάσει παρόμοιες καταστάσεις και τώρα βλέπουμε ότι ο χρόνος κάτι έκανε, κάτι απάλυνε από τη σκληρότητα των καταστάσεων….
Πάντα υπάρχει πιθανότητα να μην ζήσεις ποτέ παρόμοια πράγματα, ούτε αυτό θα πρέπει να γίνει αυτοσκοπός. Μέσα στην ζωή είναι όλα. Όμως μην αρνηθείς να νιώσεις. Είπαμε θα δίνουμε ευκαιρίες και σε εμάς και στους άλλους, πιο έμπειροι τώρα…
Προσπάθησε να είσαι καλά.
Υ.Γ. Σε βλέπω χαμογελάς τώρα :-))
Πραγματικά αναρωτιέμαι που χάθηκαν όλα αυτά..το φανάρι..το χαμόγελο..
είδικά το χαμόγελο!
Όλο αυτό το κενό μου θύμισε ένα τραγούδι που το ακούω όλη μέρα σήμερα..
"Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει
να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει..
Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ..
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα..
Τίποτα σημαντικό..
Ζω μονάχα εν λευκώ.."
Μήπως, λέω μήπως,περνάμε απλά τη"λευκή περίοδο"??
Τα αγάπησα πολύ αυτά τα λογάκια σου..κι όπως κατάλαβες ταυτίστηκα απόλυτα!
Αχ καλημέρες..
Μαρία μου, πολύ όμορφο...
Τα παπούτσια έλιωσαν, τα χαλίκια είναι εδώ, η φλόγα... η φλόγα... ναι, κάποτε υπήρχε μια φλόγα... πρέπει να υπήρχε.
---
Νικόλα, σ' ευχαριστώ πολύ... Ποτέ δεν σκέφτομαι έτσι όταν μου δίνουν συμβουλές... Απλώς είμαι πολύ κακή στο να τις ακολουθώ... Όσο κι αν θέλω.. Αδιόρθωτη (;)... Μπλεγμένη στα γρανάζια μου πάντα. Κουβάρι, που δυστυχώς μόνο μόνο του μπορεί να ξετυλιχτεί όσο κι αν θέλουν οι άλλοι να το βοηθήσουν.
Σε ευχαριστώ, είπα; :)
---
Ανέμη μου, μακάρι να μην τα αγαπούσες αυτά τα λογάκια μου... γιατί κρύβουν "κενό" όπως είπες κι εσύ... Μακάρι να' ναι περίοδος... πρέπει να είναι περίοδος.... Λευκή είναι σίγουρα... μα πρέπει να είναι και περίοδος... Δεν είναι χρώμα για ζωή το λευκό... ε;
Την καληνύχτα μου..
Είμαι σε διάλλειμα και δεν προλαβαίνω να απαντήσω στα σχόλια, ώστε να φτάσω στο δικό σου, που περίμενα να το δω και είπα να σου πω από εδώ κάτι ( συγνώμη για αυτό). Μπορείς να γράφεις, ότι σου αρέσει βρε, εγώ δεν έχω θέμα. Βασικά όπως το διαβάζεις σαν πρώτη φάση φαίνεται ότι προσβάλλω τους αναγνώστες, αλλά δεν το εννοούσα έτσι. :-))))
Να έχεις μια καλή ημέρα.
Υ.Γ. Θα πάμε μια φορά θα πάμε σε ένα λιβάδι και θα δεις τι εννοώ, το έχεις δει και εσυ αυτό το βλέμμα σε κάποιους γύρω σου...
Χαχα! Όχι βρε, δεν φαίνεται ότι προσβάλλεις τους αναγνώστες! Όπως το εννοούσες το εξέλαβα κι εγώ και νομίζω και όλοι οι άλλοι! Kαι ναι, το έχω δει κι αυτό το βλέμμα γύρω μου!!
Απλώς, γέλασα πολύ με την υποσημείωση! Δηλ. που ένιωσες την ανάγκη να πεις πως δεν έχεις κάτι με τις αγελάδες΄, φοβούμενος μηπως και παρεξηγηθούν :PP
Το ίδιο ισχύει και για σένα - μπορείς να γράφεις ό,τι θέλεις - οπότε μη ζητάς συγγνώμη! :)
Καλό μάθημα!
Δημοσίευση σχολίου