Πάνω στην καρέκλα είναι αφημένη μια ζακέτα. Ζακέτα με χίλια μπαλώματα πάνω της. Ζακέτα που αν τη φέρεις στο πρόσωπό σου θα νιώσεις πόσο απαλή είναι. Μα είναι και εκείνη η πλευρά της που τριβόταν πάντα και έχει γίνει άγρια, για να αντέχει... Μια κλωστή της αν τραβήξεις μπορεί ολόκληρη να γίνει νήμα στα χέρια σου. Μια κλωστή της αν πιάσεις στην άκρη των δαχτύλων σου και αρχίσεις να απομακρύνεσαι σιγά-σιγά από αυτή, θα τη δεις να εξαφανίζεται, να αφανίζεται, να χάνεται.... Και η καρέκλα θα’ χει μείνει αδειανή. Μα το χειρότερο είναι πως καμιά φορά τα ίδια της τα μανίκια ζωντανεύουν, παίρνουν πνοή και πιάνουν εκείνα την άκρη της κλωστής. Αυτή τη φορά θέλω να τα προλάβεις εσύ. Θέλω καθώς απομακρύνεσαι να πιάσεις αυτή την κλωστή που εξέχει... Μη γυρίσεις πίσω σου να κοιτάξεις. Κάνε την κουβάρι και φύλαξέ την μέσα στην τσέπη σου.
Σαν ζακέτα νιώθω... Με τα χίλια μπαλώματα μου... Κι αν αποφεύγω στα μάτια να σε κοιτάξω είναι γιατί σαν παλτό καινούργιο με κοιτάς ακόμη, και δεν ξέρω πώς να σου πω πως είμαι κλωστή στο πάτωμα αφημένη.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
7 σχόλια:
Ένα μάτσο αφημένες καρέκλες στο πράσινο.
Παθητικές παρουσίες, παραδομένες στα τερτίπια του ανέμου
Και τις αράδες της υδάτινης μελαγχολίας.
Υπαρκτές απουσίες των ιδιοκτητών τους.
Μικρές και μεγάλες ασυνέχειες
Στις υφάνσεις του καθίσματος.
Υφασμάτινα κενά ανολοκλήρωτων πόθων.
Ταπεινωμένες κλωστές• καλόπιστοι μάρτυρες
Υποσχέσεων που ακούστηκαν, αλλά παράπεσαν.
Και δυο ξύλινα μπράτσα με εξουθενωμένες άκρες,
Θλιμμένα, να σιγοντάρουν στο τοπίο της έλλειψης
----
Το είχα γράψει πριν πάρα πολύ καιρό...
Όμως το νήμα δεν κάηκε, απλά ξεδιπλώθηκε και όταν υφανθεί ξανά θα προκύψει ένα νέο ρούχο που θα καλύψει τα κορμιά που ζητούν θαλπωρή, αγκαλιά και ζέστη...
Πολύ όμορφο, Νίκο! Ευχαριστώ που το άφησες εδώ :)
Ναι, δεν κάηκε... σωστά... Δεν το είχα σκεφτεί έτσι!
Την καληνύχτα μου!
Μου θύμησες την πορτοκαλί μου ζακέτα που φορούσα εκεινη την Ανοιξη σε κεινον τον κήπο...
Μα δεν θελω να θυμαμαι
δεν θελω δεν θελω
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ...
Καλημέρα elpenor!
Καταρχήν θέλω να σου πω οτι είσαι Υπέροχη!... γιατί θέλω να στο πω καιρό και θα σκάσω!!! :)
Στην ανάρτηση τώρα, στο τόσο όμορφο κειμενάκι σου!
Νομίζω πως το συναίσθημα που αποδίδεις εδώ είναι η Αγάπη... με τις επιφυλάξεις που διατηρώ για τν αυθεντία μου :p
Θέλω να σου πω, να το σκεφτείς, είσαι σίγουρη πως την κλωστή δεν την κάνει καινούριο παλτό η αγάπη του;
Επειδή αυτό που αγαπούμε για μας είναι σπουδαιότερο από ό,τι για τους περισσότερους;
Κι αν δεν τον κοιτάξεις στα μάτια πώς θα το δεις;
Φυσικά και καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου, γι αυτό σου είπα οτι το κείμενο αποπνέει Αγάπη... μερικές φορές όμως είναι απαραίτητο για να πιστέψουμε στο Εμείς, να πιστέψουμε πρώτα στον εαυτό μας, στον εαυτό μας που μπορεί και αγαπιέται...!
Τα φιλιά μου! :)
Μαρία μου,
να' ξερες πόσο σε καταλαβαίνω...
@flash
Flash, καλωσήλθες!!! Όχι, εσύ είσαι υπέροχη!! :P Για αυτό και είσαι στους αναγνώστες μου!! :P (αλλιώς θα ... σε είχα εξοβελίσει - μόνο τους υπέροχους κρατάμε εδώ!! :P).
Να σοβαρευτώ: σε ευχαριστώ πολύ αν και δεν είμαι και τόσο (τα μπαλώματα που λέγαμε :P), αλλά με συγκίνησες πραγματικά και χαίρομαι που χωρίς να έχουμε μιλήσει με.. είχες προσέξει! Και οφείλω να ομολογήσω ότι κι εγώ πάντα στεκόμουν στα σχόλιά σου, όπως στο τελευταίο κείμενο του Νίκου, αλλά προτίμησα να μείνω στο χιουμοριστικό μέρος, γιατί το άλλο δεν με έπαιρνε πολύ να το σχολιάσω (προσπαθώ να τις φουλάρω, αλλά τελευταία δεν... :P).
Όσο για το σχόλιό σου:
Όχι, δεν είναι αγάπη... Δεν είναι η αγάπη που θα ήθελα.... Ή που ήθελα όταν ακόμη ήθελα πράγματα. (!) Ναι, κάποτε μέσα σε αυτά τα μάτια αποζητούσα να δω τον εαυτό μου μέσα από τον τρόπο που με κοίταζαν... Κι αρκούσε αυτό για να γίνω παλτό καινούργιο... Μα κάπου πιάστηκε αυτή η κλωστή που λέγαμε... και όσο απομακρυνόμουν για να μην πονάω τόσο μίκραιναν τα μανίκια μου, ώσπου δεν έμεινε τίποτε. Και τότε είναι που σκέφτεσαι εκείνα τα μπαλώματα με νοσταλγία...
Δεν πέφτουμε, όμως! Φιλιά :)
Πώς τα καταφέρνεις και λες τα πιο αστεία και τα πιο θλιμμένα ταυτόχρονα;;;
Δήθεν είναι η απορία μου! :) Ξέρω πώς το κάνεις και μου αρέσει και πολύ :)
Αλλά πάντως το "τότε είναι που σκέφτεσαι εκείνα τα μπαλώματα με νοσταλγία" παραείναι θλιμμένη σκέψη για σένα...
ρε συ ποια μπαλώματα;... εσύ είσαι η χαρά της ζωής!
Έλα να συνέλθουμε... και όχι τίποτα άλλο, ακόμα δεν γνωριστήκαμε καλά καλά και δεν μπορώ να βάλω και τις φωνές! :p
Πώς είπες;;
Δεν πέφτουμε!..;
Α! Εντάξει τότε!!!
Σε ευχαριστώ για το καλωσόρισμα! :)
Το φανταζόμουν πως κρατάτε μόνο τους υπέροχους! Προς αυτοεπιβεβαίωση έσπευσα!!! χαχαχαχαχαχα
Πολλά φιλιά :)
Δημοσίευση σχολίου