Είναι που είσαι ακόμη εδώ

Είσαι ακόμη εδώ... Πρέπει να είσαι... Έτσι σου λένε τα βλέμματα που σε κοιτάζουν, οι άνθρωποι που συνεχίζουν να σου μιλάνε, τα πουλιά που ανοίγουν τα φτερά τους όταν βλέπουν τα βήματά σου να πλησιάζουν.

Προχωράς και γυρίζοντας το κεφάλι σου πίσω βλέπεις ίχνη χαραγμένα στην άμμο. Δικά σου ίχνη.

Όχι δεν είναι που είναι Κυριακή.

Ίσως είναι που στα χέρια σου δεν υπάρχει ούτε ένας ξεχασμένος κόκκος άμμου. Και πώς πέρασαν εκείνα τα καλοκαίρια;

Ίσως είναι που μοιάζουν να σταμάτησαν να έρχονται οι Κυριακές ή έρχονται αλλιώτικες με παράξενα ρούχα και μαλάματα στολισμένες.

Ίσως είναι αυτό ακριβώς που με νίκη σου μοιάζει: που ακόμη εδώ είσαι. Και πέρασε εκείνη η στιγμή που ήθελες όσο τίποτε στον κόσμο να φύγεις. Πέρασε και πίσω σε ξέχασε. Σε κάτι καινούργιο που τόσο γρήγορα πάλιωσε με τα μάτια πάντα υγρά καρφωμένα σε ένα τζάμι που στο βυθό της θάλασσας βλέπει.

Μιας θάλασσας που νοστάλγησες όσο τίποτε στον κόσμο.

Όσο τίποτε στον κόσμο. Μεγάλες λέξεις σε έναν κόσμο μικρό. Πολύ μικρό. Ίσα-ίσα που σε χωρά, αφού κάθε που ξημερώνει σου φαίνεται σαν να μεγάλωσες δυο παλάμες ακόμη.


Ίσως είναι που είσαι ακόμη εδώ. Σε ένα τεράστιο δωμάτιο στρωμένο με άμμο και χαλίκια... Διαφορετικό κάθε φορά. Κάθε που ανοίγει η πόρτα του σαν να αλλάζουν η άμμος, τα χαλίκια, ο ήχος των κυμάτων και το μπλε της θάλασσας.

Εσύ ίδιος μένεις... καταμεσής του το πέλαγο να κοιτάς.

Σε ένα τεράστιο δωμάτιο...
στρωμένο με άμμο και χαλίκια...
μια ανάσα μόνο από τη θάλασσα μακριά...
χωρίς οροφή και τοίχους....
μα και χωρίς μυρωδιά και γεύση αλμύρας καμία.


Κι όλο σπας το κεφάλι σου να θυμηθείς που έχεις βάλει τις μπαταρίες από εκείνο το μεγάλο ρολόι που συνεχίζει να στολίζει τον τοίχο μα οι δείκτες του μένουν ασάλευτοι καιρό τώρα. Ούτε θυμάσαι πόσο καιρό...

Όχι δεν είναι που είναι Κυριακή... Είναι που όσο και να προσπαθείς το άπειρο να ξεγελάσεις, είσαι εσύ... Θυμάσαι; Εσύ που δεν είσαι για το άπειρο... Και σε φοβίζει. Κι έχασες όλα εκείνα τα μικρά που κάτω από το άπειρο έστεκαν.

Και είναι και εκείνος ο βυθός με το σεντούκι που κλείνει μέσα του ένα γράμμα απ' το οποίο τίποτε δεν ξεκινάει πια.

Είναι που έμεινες τόσο καιρό ασάλευτος να κοιτάς το καινούργιο που τόσο γρήγορα πάλιωσε, καταδικασμένο πάντα τη γοητεία του καινούργιου να κουβαλά, κι ας είναι τόσο παλιό όσο και το τελευταίο σου αληθινό χαμόγελο. Είναι που ποτέ δεν άπλωσες το χέρι σου στα αλήθεια να το αγγίξεις.

Είναι που φοβήθηκες και φοβάσαι τελικά.

Και ίσως είναι και που είναι Κυριακή. Και τίποτε ίδιο με χθες δεν μοιάζει. Κι όλα ίδια είναι σαν ζευγάρι κορδόνια από παπούτσια παιδικά.

Να σου θυμίζουν πόσο θα' θελες έστω για λίγο να μην ξέρεις τα κορδόνια σου να δένεις. Ξανά.