Κι εγώ να στέκομαι πάλι εδώ. Πάντα εδώ. Να πατάω με τα πόδια μου γυμνά πάνω σε αλήθειες αιχμηρές που ξέχασαν το δρόμο προς την επιφάνεια να βρουν και έμειναν χαμένες στην άβυσσο των αγνών κι απέραντα αληθινών συναισθημάτων. Και κάθε που βραδιάζει μια ερημιά φοράει θαρρείς τα καλά της και σεργιανάει στις γειτονιές. Σε όλες τις γειτονιές. Όπου και να πάω τη συναντάω. Είναι ψηλή με επιβλητική παρουσία, διαπεραστικό βλέμμα και μια σκιά βαριά, ασήκωτη που σαν πέσει πάνω σου νιώθεις τα γόνατά σου να λυγίζουν. Κι όποτε είσαι εδώ νιώθω πως τίποτε το ίδιο δεν είναι. Κι όταν φεύγεις ότι όλα θα ήταν αλλιώς αν εδώ ήσουν. Κι όταν ξημερώνει βάζω κι εγώ τα καλά μου και γυρίζω στους δρόμους, χάνομαι σε στέκια παλιά, τρυπώνω εκεί που τα όρια του παλιού και του καινούργιου έχουν πια χαθεί για να καταλήξω και πάλι τη νύχτα κάτω από αυτή τη μεγάλη σκιά να παλεύω με ό,τι άφησα να χαθεί χωρίς ποτέ να το διεκδικήσω. Με μια φωνή να τρυπώνει από τις χαραμάδες του σακουλιού μου και να μου λέει «τι κατάφερες που έπαψες να πονάς πριν οι πληγές να κλείσουν;».
Και μετά έρχομαι και στέκομαι πάλι μπροστά από το χαμόγελό σου. Και περιμένω τον κόσμο να χαμογελάσει. Γιατί όταν χαμογελάς ο κόσμος ολόκληρος χαμογελά. Κι εσύ χαμογελάς. Πάντα χαμογελάς. Κι ο κόσμος δεν χαμογελάει. Κι εσύ είσαι απέναντί μου. Και εγώ δεν χάνομαι μες στο βλέμμα σου. Και εσύ λείπεις. Κι εγώ νιώθω ότι κάτι λείπει. Πάντα κάτι λείπει. Και δεν ξέρω πώς να σου πω πως όλα από την αρχή ήταν σαν να κέρδισα ένα παζλ ολοκαινούργιο και μόλις έβγαλα με λαχτάρα το περιτύλιγμα, άνοιξα το κουτί και άρχισα να το συναρμολογώ, είδα ότι βγαίνει πιο όμορφο από όσο θα μπορούσα να φανταστώ… ότι είναι τόσο όμορφο για ένα απλό παζλ… ότι είναι ό,τι πιο όμορφο είχα ποτέ μου. Μα μετά συνειδητοποίησα ότι έλειπαν κομμάτια. Δεν τα έχασα. Έλειπαν από την αρχή. Έτσι, δεν έπρεπε σε εμένα το λάθος να χρεώσω που όλα μισά ήτανε. Κι έμεινα το παζλ μου να κοιτάζω και να σκέφτομαι τι όμορφα θα ήταν να είχε θυμηθεί κάποιος να βάλει και τα υπόλοιπα κομμάτια μέσα στο κουτί. Δεν τα έψαξα…. Δεν σκέφτηκα κάτι να κάνω για αυτό. Έμεινα να το κοιτάζω… Και να σκέφτομαι… Τι όμορφα που θα ήταν…
Δεν ξέρω πώς να σου πω πως είναι σαν να μην ξημέρωσαν ποτέ εκείνες οι μέρες κι ότι κάθε σελίδα που γυρίζει είναι σαν να βάφει με λευκό την προηγούμενη, ενώ κι αυτή τόσο λευκή μοιάζει. Δεν ξέρω πώς να σου πω ότι θα’ θελα τόσα να σου πω. Δεν ξέρω πώς να σου πω ότι τα μόνα πράγματα για τα οποία δεν θέλω να σου μιλήσω είναι αυτά για τα οποία περιμένεις να το κάνω. Μα θα το κάνω. Πάλι. Θα σταθώ μπροστά σου και θα μιλάω, θα μιλάω, θα μιλάω. Χωρίς τίποτε να λέω. Γιατί έτσι είμαι εγώ. Έτσι φαίνεται ότι είμαι.
Δεν ξέρω πώς να σου πω…
Δεν ξέρω πώς να σου πω…. Πώς να σου περιγράψω. Τι όμορφα που θα ήταν… Τι όμορφα που ΉΤΑΝ. Ακόμη και τώρα που από τόσο μακριά φαίνονται… τι όμορφα που ήταν. Δεν ξέρω πώς… Ξέρω μόνο πως ποτέ δεν θα το κάνω. Ποτέ.
Και τα χρόνια περνούν. Κάθε σημάδι στο πρόσωπό σου. Θυμάσαι; Φυσικά και όχι. Πώς θα μπορούσες να θυμάσαι; Αφού εκεί δεν ήσουν.
Και μετά έρχομαι και στέκομαι πάλι μπροστά από το χαμόγελό σου. Και περιμένω τον κόσμο να χαμογελάσει. Γιατί όταν χαμογελάς ο κόσμος ολόκληρος χαμογελά. Κι εσύ χαμογελάς. Πάντα χαμογελάς. Κι ο κόσμος δεν χαμογελάει. Κι εσύ είσαι απέναντί μου. Και εγώ δεν χάνομαι μες στο βλέμμα σου. Και εσύ λείπεις. Κι εγώ νιώθω ότι κάτι λείπει. Πάντα κάτι λείπει. Και δεν ξέρω πώς να σου πω πως όλα από την αρχή ήταν σαν να κέρδισα ένα παζλ ολοκαινούργιο και μόλις έβγαλα με λαχτάρα το περιτύλιγμα, άνοιξα το κουτί και άρχισα να το συναρμολογώ, είδα ότι βγαίνει πιο όμορφο από όσο θα μπορούσα να φανταστώ… ότι είναι τόσο όμορφο για ένα απλό παζλ… ότι είναι ό,τι πιο όμορφο είχα ποτέ μου. Μα μετά συνειδητοποίησα ότι έλειπαν κομμάτια. Δεν τα έχασα. Έλειπαν από την αρχή. Έτσι, δεν έπρεπε σε εμένα το λάθος να χρεώσω που όλα μισά ήτανε. Κι έμεινα το παζλ μου να κοιτάζω και να σκέφτομαι τι όμορφα θα ήταν να είχε θυμηθεί κάποιος να βάλει και τα υπόλοιπα κομμάτια μέσα στο κουτί. Δεν τα έψαξα…. Δεν σκέφτηκα κάτι να κάνω για αυτό. Έμεινα να το κοιτάζω… Και να σκέφτομαι… Τι όμορφα που θα ήταν…
Δεν ξέρω πώς να σου πω πως είναι σαν να μην ξημέρωσαν ποτέ εκείνες οι μέρες κι ότι κάθε σελίδα που γυρίζει είναι σαν να βάφει με λευκό την προηγούμενη, ενώ κι αυτή τόσο λευκή μοιάζει. Δεν ξέρω πώς να σου πω ότι θα’ θελα τόσα να σου πω. Δεν ξέρω πώς να σου πω ότι τα μόνα πράγματα για τα οποία δεν θέλω να σου μιλήσω είναι αυτά για τα οποία περιμένεις να το κάνω. Μα θα το κάνω. Πάλι. Θα σταθώ μπροστά σου και θα μιλάω, θα μιλάω, θα μιλάω. Χωρίς τίποτε να λέω. Γιατί έτσι είμαι εγώ. Έτσι φαίνεται ότι είμαι.
Δεν ξέρω πώς να σου πω…
Δεν ξέρω πώς να σου πω…. Πώς να σου περιγράψω. Τι όμορφα που θα ήταν… Τι όμορφα που ΉΤΑΝ. Ακόμη και τώρα που από τόσο μακριά φαίνονται… τι όμορφα που ήταν. Δεν ξέρω πώς… Ξέρω μόνο πως ποτέ δεν θα το κάνω. Ποτέ.
Και τα χρόνια περνούν. Κάθε σημάδι στο πρόσωπό σου. Θυμάσαι; Φυσικά και όχι. Πώς θα μπορούσες να θυμάσαι; Αφού εκεί δεν ήσουν.
23.03.2010
8 σχόλια:
Αχ elpenor..διάβασα μια μια τις αναρτήσεις σου ξανά και ξανά.και θυμήθηκα πόσο πολύ μου είχε λείψει αυτή η γραφή σου που ακόμα βρίσκει τρόπο να μιλά και για μένα..βρήκα λόγια και παραγράφους ολόκληρες.Όλα είναι περίεργα.ακόμα κι αυτό που ζωές διαφορετικές μπορούν να καθρεφτιστούν σε ίδια λόγια παράξενο είναι..Δεν ξέρω..έχω κρατήσει τόσες φράσεις απο αυτά τα κείμενα που αν τις σχολίαζα μια μια δεν θα τελείωνα ποτέ..!Δεν έχει σημασία ούτως ή άλλως ο δικός μου ο σχολιασμός.Όπως κάθε άλλη φορά,τα λες όλα..!
Καλή σου μέρα!!
Ανεμοφιλιά
"Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός"
Πώς(αλλιώς)(αφού)αγαπιούνται οι άνθρωποι!!!
Μάλλον το έχει και μένα η μοίρα μου να λατρεύω οτιδήποτε μας αφήνεις εδώ :) και δες αυτό που σου ελεγα.. πόσο ίδιες είναι οι καρδιές των ανθρώπων, πόσο ίδιες οι καρδιές που χτυπάνε στο ρυθμό της αγάπης, γιατί να μην είναι το ρολόι του χρόνου φτιαγμένο από τους χτύπους της; όμως πάλι, μπορεί και να είναι, ε; :)
Τί να κάνω τώρα κι εγώ; να τα φερω πάλι όλα εδώ, κάθε φράση..;
Να διαλέξω εκείνες τις φρασούλες που μοιάζουν με πίδακα που από μέσα του ξεχύνεται η αγάπη;.. αγνή, αμόλυντη.. γιατί κάπως μοίαζει η καθαρή, η απόλυτη αγάπη.. κάπως έτσι..
"Κι όποτε είσαι εδώ νιώθω πως τίποτε το ίδιο δεν είναι. Κι όταν φεύγεις ότι όλα θα ήταν αλλιώς αν εδώ ήσουν."
"Και μετά έρχομαι και στέκομαι πάλι μπροστά από το χαμόγελό σου. Και περιμένω τον κόσμο να χαμογελάσει. Γιατί όταν χαμογελάς ο κόσμος ολόκληρος χαμογελά."
και..
"Τι όμορφα που θα ήταν.. Τι όμορφα που ΉΤΑΝ."
Και σκέφτομαι πόσες φορές η αγάπη συνοδεύεται από απουσία, από ερημιά, από πόνο.. κι όμως.. δεν μπορείς να αρνηθείς την αλήθεια της, αυτό που βιώνεις.. πώς να αρνηθείς την πνοή που σου δίνει την αναπνοή, την ζωή σου; πώς να αρνηθείς την ομορφιά της; αφού την ανέπνευσες, την κράτησες δική σου.. κι έτσι λες.. παρά τα όσα.. τί όμορφα που ήταν!.. και ήταν!.. το σπουδάιο είναι πως πραγματικά ήταν!.. γιατί η αγάπη γεννιέται μέσα μας, δεν είναι απέναντι, πολλες φορές τα έχουμε όλα κι εκείνη λείπει μα όταν έχουμε εκείνη.. είναι σαν τίποτα να μην λείπει...
Και αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς παρά μόνο με την δύναμη της αλήθειας που μέτρο δεν γνωρίζει.. λέω για εκείνη την αλήθεια που δεν χάνεται ποτέ.. ούτε και για πολύ κρυμμένη αντέχει να μείνει...
Μα..
"Δεν ξέρω πώς να σου πω.."
γιατί η αλήθεια με υπερβαίνει..
όμως..
την ημέρα που δεν θα είναι πια κρυμμένη..
εκείνη την ημέρα δεν θα χρειάζεται τίποτα να σου πω
επειδή τότε θα ξέρεις...
τότε που κάθε σημάδι στο πρόσωπό του θα το ψιλαφίζεις στο σκοτάδι πιο εύκολα από τις χαρακιές της δικής σου παλάμης..
τότε που κάθε σημάδι θα αγαπιέται σαν δώρο και σαν στολίδι..
τότε που θα έχει κερδίσει την αλήθεια της η αγάπη.. σε μια αγκαλιά και μόνο..
Τί με έπιασε θα αναρωτιέσαι, αλλά έχω τα δικά μου κι εγώ.. πώς (αλλιώς);;;...
Καλό βράδυ ελπηνωράκι μου, σε ευχαριστώ πολύ για το σημερινό.. (έχω βάλει κι ένα ποτάκι τώρα και το πίνω στην υγειά σου :)
Στην υγειά σου, λοιπόν!
Πολλά φιλια!
Τι είναι αυτό που αγαπάμε;
Το πρόσωπο που μας έκανε να νιώθουμε έτσι ή τα συναισθήματα που νιώσαμε με αυτό το πρόσωπο;
Ξεκινάμε λοιπόν ένα πάζλ, χωρίς να έχουμε όλα τα κομμάτια γιατί βασικά δεν προσέχουμε ότι λείπουν και δεν θέλουμε να προσέξουμε ότι λείπουν… Φτιάχνουμε την εικόνα του πάζλ, στο μυαλό μας, σαν να το είχαμε ολοκληρώσει, μόνο που τελικά η εικόνα που ελπίζουμε να ολοκληρωθεί δεν την φτιάχνουμε μόνοι μας αλλά μαζί με κάποιον άλλο… Αυτός ο άλλος όμως δεν είμαστε εμείς, αλλά εμείς σκεφτόμαστε ότι είμαστε εμείς και τελικά πληγωνόμαστε… Μας βασανίζει η ερώτηση γιατί να μην την ολοκληρώναμε την εικόνα αυτή με τον άνθρωπο που την ξεκινήσαμε;
Όμως ποιος άνθρωπος είναι αυτός που ξεκινά να φτιάχνει την εικόνα και πριν το κάνει κάθεται και σκέφτεται ποια κομμάτια λείπουν; Νομίζω ότι αυτό το κάνουν λίγοι άνθρωποι!
Αλλά δεν θα δώσω καμία συμβουλή γιατί δεν σου αρέσουν οι συμβουλές!
Μόνο αυτό θα πω: δεν πρέπει να ρίχνουμε άγκυρες στο λιμάνι, γιατί κάποιες φορές γίνονται τόσο βαριές που δεν μπορούμε να τις σηκώσουμε αν χρειαστεί να πάμε σε άλλο λιμάνι!
Αυτό που κατάφερες όταν έπαψες να πονάς πριν κλείσουν οι πληγές, ήταν ότι μπορείς να χαρείς πράγματα πιο γρήγορα και είναι καλό αυτό…
Ομολογώ ότι και εγώ έχω κάνει παρόμοιες σκέψεις, όπως αυτές που γράφεις σε αυτά τα υπέροχα πραγματικά κείμενα, αλλά δεν καταλήγω πουθενά! Ή μάλλον καταλήγω στο ότι πάντα έφταιγα εγώ που επέτρεπα να γίνουν πράγματα, που επέτρεπα στον εαυτό μου να φτιάχνει εικόνες χωρίς να είναι ο καμβάς εξολοκλήρου δικός μου… Αλλά όμως κέρδισα πράγματα, ναι κέρδισα πράγματα! Είχα λοιπόν την τύχη να νιώσω συναισθήματα που αν ήμουν μόνος μου δεν θα μπορούσα να τα νιώσω!
Αυτό αξίζει νομίζω τελικά… ότι έχουμε νιώσει!
Να θυμάσαι λοιπόν, όχι με θλίψη και μελαγχολία ότι ένιωσες…
Μην βάζεις το αν γιατί αυτό σημαίνει υπόθεση σε κάτι που θα συνέβαινε…
Δύσκολα ξεπερνάμε τέτοιες καταστάσεις! Μακάρι οι πληγές να επουλωθούν γιατί διαφορετικά χάνουμε ενέργεια και δύναμη και δεν μπορούμε να χαρούμε ούτε τα πιο απλά πράγματα…
Όχι συμβουλές δεν θα δώσω γιατί και εγώ είναι φορές που κάνω τα ίδια…
Συγνώμη αν απ’ ότι είπα δεν βγάζεις νόημα, αλλά μάλλον το έχω κάψει το μυαλό μου και θέλω λίγο χρόνο για να συνέλθω…
Καλημέρα elpenor
Καλημέρα flash
:-) (-:
κι ομως θαρρω πως ξερεις τι να πεις...απλα δεν θελει η καρδουλα σου ακομα ε...;
η' ισως και να θελει αλλα να φοβαται...παντως φαινεται ξεκαθαρα πως ξερεις τι ειναι ολα αυτα που θες να πεις...
κι αχ...αχ πες τα...κι ας πεσουν κατω εσυ θα τα εχεις πει...και πιστεψε με δεν χανονται...θα τα μαζεψει εκεινος που τα εχει αναγκη θα δεις...
σε φιλω με την αγαπη μου!!!
Ανέμη μου,
ναι έχεις δίκιο... Φαίνεται παράξενο... που ζωές διαφορετικές μπορούν να καθρεφτιστούν στα ίδια λόγια... Ίσως και να είναι... Ίσως πάλι και να μην είναι... Γιατί όλοι μας είμαστε τόσο ίδιοι κατά βάθος... Απλώς, αυτό το βάθος φαίνεται πως δεν το αφήνουμε συχνά να βγει στην επιφάνεια. Σε ευχαριστώ πολύ :)Δεν τα λέω όλα... ό,τι στριφογυρίζει μες στο κεφάλι μου τη στιγμή που γράφω :) αυτό λέω μόνο... (Αν στριφογυρίζουν όλα, έτσι εξηγείται που δεν βγάζω άκρη :P). Σε ευχαριστώ και πάλι :) Φιλιά!
Flash... :)
Ναι, αυτούς τους στίχους είχα στο νου μου... όταν πληκτρολογούσα τον τίτλο... Τι όμορφο αυτό που είπες "πόσο ίδιες είναι οι καρδιές των ανθρώπων όταν αποφασίσουν να τις ακουμπήσουν γυμνές στα χέρια του θεού"... (ή κάπως έτσι - δεν το παραθέτω, το γράφω όπως το θυμάμαι από χθες που το διάβασα τελευταία φορά :)).
"τότε που κάθε σημάδι στο πρόσωπό του θα το ψιλαφίζεις στο σκοτάδι πιο εύκολα από τις χαρακιές της δικής σου παλάμης..
τότε που κάθε σημάδι θα αγαπιέται σαν δώρο και σαν στολίδι..
τότε που θα έχει κερδίσει την αλήθεια της η αγάπη.. σε μια αγκαλιά και μόνο..»
Φλασάκι μου, η αγάπη κερδίζει την αλήθεια της μόνο έτσι; Θέλω να πω… αν … να … αν αυτή η αγκαλιά δεν ανοίξει… ή δεν έχουμε το θάρρος να χωθούμε μέσα της, τότε τι; Αν τα χέρια δεν ψηλαφίσουν τα σημάδια στο σκοτάδι… αν δεν βρουν τα σημάδια στο σκοτάδι… Η αγάπη είναι μέσα μας… έτσι είχες πει… όχι απέναντί μας, ε; Το ξέρω τα μπέρδεψα.. δεν θα σου πω τίποτε άλλο. Θα σου πω μόνο ότι οι παραπάνω γραμμές σου είναι πολύ όμορφες… Και ναι αυτό είναι η ευτυχία… Αυτό που περιγράφεις σ’ αυτές τις δυο γραμμές «τότε που κάθε σημάδι στο πρόσωπό του…».
Και βέβαια δεν αναρωτιέμαι τι σε έπιασε… Πώς αλλιώς, αφού… :))
Νίκο!!!
Καλημέρα :) Όταν παύεις να πονάς πριν κλείσουν οι πληγές δεν σημαίνει ότι μπορείς να χαρείς πράγματα πιο γρήγορα .. Εγώ δηλαδή δεν το είπα έτσι… Είναι καλύτερο να συνεχίζεις να πονάς… Όσο περίεργο και να ακούγεται… Είναι καλύτερο… Γιατί μετά όταν κλείσουν οι πληγές θα χαμογελάς… Είναι υγιές συναίσθημα ο πόνος… όπως και η χαρά…
Και όχι δεν τα είπες μπερδεμένα :) Βγάζω νόημα από οτιδήποτε γράφεις, απλώς καμιά φορά από αυτό που γράφουμε κάποιος καταλαβαίνει μεν κάτι αλλά όχι όλα. Πώς αλλιώς :) Θέλω να πω αυτό που είχε πει η φλας κάποτε… ότι κανείς δεν ξέρει τι κουβαλάει ο καθένας στη ψυχή του… Δεν είναι μακριά από την αλήθεια του καθενός μας αυτά που γράφεις, απλώς εγώ… εγώ… στο παζλ αναφερόμουν σε κάτι ευρύτερο… και θέλω να είμαι ειλικρινής εδώ… και να σου πω ότι δεν φταίει κανείς άλλος εάν ο καμβάς μου δεν ήταν ολόκληρος… Ή εάν εγώ έμεινα να ζωγραφίζω ένα κομμάτι του μόνο. Κανείς εκτός από εμένα… Και πάντα όλα στο χέρι μας είναι… το πιστεύω αυτό τελικά… Εγώ κάπως έτσι τα βλέπω πάντα τα πράγματα… Ίσως γιατί ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος που … θέλω να πω ότι αυτό ήταν πάντα ένα μικρό κομματάκι μόνο. Ξέρω… τα μπέρδεψα… αλλά δεν έχει νόημα εδώ να λέμε πολλά εδώ τελικά… Μόνο ό,τι χωρίς πολλά λόγια καταλαβαίνουμε :) Αυτό έχει αξία… Και φτάνει :) Καλή σου μέρα και ελπίζω να είσαι καλύτερα :)
Ναϊάδα,
σε ευχαριστώ πάρα πολύ που πέρασες από εδώ :)
Το ξέρω ότι έχεις δίκιο… αλλά… ίσως να είμαι πολύ δειλή (τελικά)… Ίσως κι αυτό το «ακόμα» που λες να είναι «πια» κι αυτό το «θέλεις» να είναι «μπορείς». Ή έτσι να τα βλέπω εγώ γιατί ναι... ίσως να είμαι πολύ δειλή τελικά. Αλλά έχεις δίκιο.. Πόσο δίκιο έχεις...
τίποτα δεν χάνεται σαν την αλήθεια του έχουμε νιώσει :) Κι αν λένε ότι τα λόγια είναι μόνο λόγια, είναι τόσο σημαντικά μερικές φορές... όταν ξεπηδούν από εκεί... και τίποτε δεν λογαριάζουν.. μόνο να φτάσουν στον προορισμό τους και αλήθειες να πουν...Ακόμη και να μη σκύψει κανείς να τα μαζέψει, η ψυχή θα' ναι σαν να΄χει κάνει το χρέος της...
Ίσως ... ίσως... κάποτε...
Χάρηκα τόσο που πέρασες από εδώ και …. ευχαριστώ :)))
Δημοσίευση σχολίου