:)

Όχι θα σου το πω τελικά. Δεν είναι ότι έχω κάτι. Είναι ότι αυτές οι στιγμές, αυτές που ζούμε εδώ, ακόμη κι αυτές που με βρίσκουν τώρα να γράφω αυτές τις γραμμές, είναι πολύτιμες. Γιατί είναι λιγοστές. Και κάθε τι που κρατάει λίγο είναι πολύτιμο. Και σε τούτη τη ζωή όλα λίγο κρατάνε. Γιατί άμα είχες τη δυνατότητα να τρέξεις λίγο παραπάνω το χρόνο μπροστά και να βρεθείς σαν θεατής μπροστά από μια οθόνη θα έβλεπες τα ίδια μέρη λίγο αλλιώτικα, μα τα ίδια, τα ίδια στα οποία γυρίζουμε εμείς τώρα, στα οποία είμαστε εμείς τώρα που ξοδεύουμε τη ζωή μας και πού και πού τη ζούμε κιόλας. Σε αυτά τα ίδια μέρη θα έβλεπες ανθρώπους άλλους. Που κι αυτοί με τη σειρά τους θα φύγουν μετά. Για να δώσουν τη θέση τους σε άλλους. Κι εμείς έτυχε να είμαστε εδώ την ίδια στιγμή. Είναι και εκείνοι οι στίχοι. Εκείνοι οι στίχοι που από την πρώτη φορά που τους άκουσα αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν απλές λέξεις, απλά γράμματα στη σειρά, να είναι τόσο όμορφα. Πώς είναι δυνατό να υπάρχουν λόγια που δεν χορταίνεις να ακούς. Για να γεννηθείς εσύ κι εγώ. Για αυτό…. για να σε συναντήσω…. Για αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου. Γι’ αυτό για να σε συναντήσω. Ναι, είναι δυνατό. Γιατί δεν είναι λόγια, γιατί είναι αλήθεια. Γιατί έτυχε να είμαστε εδώ την ίδια στιγμή. Έτυχε να βαδίζουμε στον ίδιο δρόμο. Κι ας έχουμε τελείως διαφορετικό βήμα και ρυθμό. Όλα σε τούτη τη ζωή λίγο κρατάνε. Ένα ταξιδάκι μικρό. Τόσο πολύ μικρό και τόσο μεγάλο, αν βάλεις στη σειρά όλες τις στιγμές που έχασες. Θα σου φάνει ότι θα ήταν τόσο πολύ μεγάλο, αν ο κουτός δεν τις είχες χάσει. Ένα ταξιδι… ταξίδι… Και πειράζει τελικά… Πειράζει που τόσο νωρίς κοιτάμε χωρίς να γυρεύουμε κάτι. Ένα ταξιδάκι μικρό είΝαι… Που θα μπορούσε όμως να είναι τόσο όμορφο. Που στο τέλος του λένε ότι περνάνε μπροστά από τα μάτια μας όλες οι σημαντικές στιγμές. Και πόσο πολύ θα’ θελα οι δικές σου οι στιγμές μέσα να με είχαν.

24.03.2010