Κοντοστάθηκα και σε κοίταζα να στέκεσαι στην άκρη του δρόμου και μετά να προχωράς. Έπλαθα τα βήματά σου στο νου μου. Χαμογελούσες και προχωρούσες. Φορούσες τζιν και λευκή κοντομάνικη μπλούζα κι ας ήταν αρχές Φλεβάρη κι ένα πινέλο απ’ τη τσέπη του παντελονιού σου εξείχε. Ένα πινέλο που έσταζε γαλάζια μπογιά και σε κάθε σου βήμα έβαφε το δρόμο ουρανό. Σ’ αυτόν τον ουρανό κατοικώ. Κάθομαι καταμεσής του και μαζεύω κάθε φθινόπωρο τα φύλλα που πέφτουν πάνω του. Τα κάνω στεφάνια για τα όνειρα που ξεχαστήκαν και περιμένω να βγει η πρώτη ανεμώνη να τη μαζέψω από το βουνό όπως τότε. Και να σου τη φέρω. Ή να την κλείσω σε ένα φάκελο και να σου την στείλω σαν γράμμα που στέγνωσε το μελάνι επάνω του. Είναι τόσα τα λόγια που ξέχασαν από το στόμα να βγουν που δεν μπορώ παρά μόνο σιωπηλή να μένω.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
4 σχόλια:
Πέρασα να σου πω μια καλημέρα ( 6:17 π.μ.)
Διάβασα και την προηγούμενη ανάρτηση σου... Είσαι λοιπόν από τους τυχερούς ανθρώπους του πλανήτη που έχεις νιώσει! Ανήκω και εγώ σε αυτούς το παραδέχομαι..
Είναι απίστευτα σημαντικό, που ένας άνθρωπος είχε την ικανότητα να σου φέρει τον ουρανό στα πόδια σου και εσύ ήσουν τόσο δεκτική,που αποφάσισες να πετάξεις σαν πουλί μέσα σε αυτόν τον επίγειο ουρανό...
Η πορεία σου λοιπόν είναι τόσο ανάλαφρη αφού τα πόδια σου ανακατεύουν τα σύννεφα και μετεωρίζεσαι μέσα τους...
Μην στριμώχνεις τις λέξεις πίσω από τα δόντια σου και πάνω στον ουρανίσκο σου... Μην τις συσσωρεύεις γιατί μετά θα βγουν μπερδεμένες και πιθανόν θυμωμένες! Είναι όμορφα τα στεφάνια αλλά πρόσεξε μην γίνουν θηλιά καλή μου!
Καλημέρα Νίκο! :)
Δεν μου αρέσει η λέξη θηλιά... Προτιμώ τη λέξη κουβάρι... Το κουβάρι ξεμπλέκεται... Ξεμπλέκεται όπως ακριβώς μπλέκεται... Για τους ίδους λόγους και από τις ανάγκες τις ίδιες. Δεν μου αρέσει η λέξη θηλιά... Ούτε εσύ να μην βλέπεις κανένα σου προβληματισμό, κανένα αγκαθάκι από αυτά που έχεις εκεί μέσα, που όλοι μας έχουμε, σαν θηλιά. Τίποτε δεν πρέπει να αφήνουμε να γίνεται θηλιά. Γιατί τη θηλιά τη φτιάχνουμε μόνοι μας. Έχεις ένα σχοινί μπερδεμένο - για να το κάνεις θηλιά πρέπει να κάνεις κόμπο έτσι ώστε να σχηματίσει θηλιά. Αυτό μπορούμε να το εμποδίσουμε. Όχι, το υπόσχομαι πως τίποτα ποτέ σαν θηλιά δεν θα δω. Γιατί θυμάσαι; Τα πράγματα είναι όπως τα βλέπουμε, έτσι δεν είπαμε; Κι αν ποτέ τα δω ως θηλιά, αν που και που τα βλέπουμε ως θηλιά, πρέπει και πάλι το κόμπο να λύνουμε κι αν δεν είμαστε έτοιμοι ίσιο να το δούμε, να το κάνουμε τουλάχιστον κουβάρι :)
Όσο για την "ικανότητα" που έχει ένας άνθρωπος, ένας ξεχωριστός άνθρωπος για τον καθέναν απο εμάς... είναι αυτό που σου άφησε κάπου η flash... για την ευτυχία... διαλέγουμε ένα κομματάκι από τον ουρανό... και το ονομάζουμε "τα πάντα".. Πώς αλλιώς; Αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι, που θα' λεγε και ο Ελύτης:)
Να έχεις μια πανέμορφη μέρα :)
Υ.Γ. Προλαβαίνω ερώτηση της flash: Όλα καλά, μην μου ανησυχείς :)))
Χαίρομαι που δεν σου αρέσει η λέξη θηλιά... Καλύτερα κουβάρι λοιπόν!
Απλά μερικές φορές, όπως στην καλούμπα του χαρταετού, ενώ αφήνεις κάτω στο σχοινί, ξαφνικά μπλέκεται και τελικά... το κόβεις! Ευτυχώς που υπάρχουν αυτοί οι ξεχωριστοί άνθρωποι που μέσα από εκείνους, νομίζω, αντιλαμβανόμαστε και το υπέροχο του εαυτού μας!
Λοιπόν καλά έκανες και απάντησες εκ των προτέρων στην ερώτηση της flash...
Καλή συνέχεια!-:)
Καλησπέρα ελπηνωράκι μου :)
Θα ξεκινήσω από εδώ..
Πόλύ όμορφο είναι.. (φαντάζεσαι να μην το έλεγα για να μην επαναλάβω τον ίδιο μου τον εαυτό; :p πώς μπορώ να μην το πω; :)
Θα ήθελα να μάθω τί έχει πορτοκαλί χρώμα :)) είναι η αγάπη λουσμένη στου Ήλιου το φως; είναι το μελάνι της καρδιάς στεγνωμένο πια; στεγνωμένο μα ανεξίτηλο; είναι τα στεφάνια του φθινοπώρου; μήπως μια σπάνια ανεμώνη, μοναδική στον κόσμο, που μόνο εσύ ξέρεις που φυτρώνει και να την δείτε μπορείτε μόνο εσύ κι εκείνος; εκείνος που βάφει γαλάζιο το δρόμο σας; είναι το πορτοκαλί του δειλινού που ξεχύνεται στον ουρανό σας καθώς απομακρύνονται τα βήματα; είναι το χρώμα της πλατείας που βρίσκεται καταμεσής του ουρανού σας; το χρώμα από το παγκάκι που ξαποσταίνεις εως ότου αποφασίσεις ποιαν ακτίνα του κύκλου να διαλέξεις να ξεκινήσεις να σκορπίζεις εσύ του ήλιου το φως ξοπίσω του, εκείνη την ακτίνα που θα ορίσει την ανατολή της μέρας σας; είναι το χρώμα της λησμονιάς; ..μα όχι, τα λόγια δεν ξέχασαν, ποτέ δεν ξεχνιούνται τα λόγια τα αληθινά, μονάχα το δρόμο τους χάνουν, για λίγο.. μήπως είναι το χρώμα της σιωπής; μα ναι, ίσως.. επειδή το βλέπω και βαθαίνει, βαθαίνει εως ότου κόκκινο γίνει της καρδιάς.. επειδή σιωπηλή δεν έμεινες τελικά :).. δεν έμεινες σιωπηλή, ήρθες και άφησες έδώ σήμερα πρωί πρωί όλα αυτά κι εγώ.. από την ώρα που σε διάβασα αναρωτιέμαι.. πόσο ίδιες είναι οι καρδιές των ανθρώπων όταν αποφασίσουμε να τις ακουμπήσουμε γυμνές στα χέρια του Θεού.. και πόσο ανάγκη είχα να πετάξω από την δική μου την καρδιά όλα της τα στολίδια σήμερα, να αντικρίσω την αληθινή της ομορφιά.. δεν ξέρω αν τα κατάφερα, όμως σε ευχαριστώ πολύ! ..γιατί εδώ μέσα κάτι με κάνει να χαμογελάω.. δεν ξέρω τι είναι ακριβώς και δεν ξέρω γιατί δεν με νοιάζει να το ψάξω, να το βρω, να το πω.. μονάχα πολύ γι αυτό σε ευχαριστώ :)
Ξέρεις, είμαι λυπημένη σήμερα, και πάλι δεν ξέρω γιατί ακριβώς και για πόσο και αν μια μέρα δεν θα είμαι έτσι πια, δεν το ξέρω τώρα, σίγουρα θα έρθει και αυτή η μέρα, μπορεί να είναι και η επόμενη στιγμή.. γιατί είμαστε οι άνθρωποι κυκλοθυμικοί :) όλοι λίγο πολύ, όχι μόνο εγώ κι εσύ :)) όμως.. είναι που μια φωνούλα μέσα μου μου ψιθυρίζει.. δεν μπορώ να σου πω τι, δεν μπορώ να σου το πω εδώ.. όμως με κάνει να είμαι λυπημένη.. μα θα βαρεθεί, ή θα την συνηθίσω, ή μπορεί και να αρχίσει σε λίγο να τραγουδάει πάλι, ποιος ξέρει;
Δεν ήθελα να είμαι έτσι γι αυτό άργησα να έρθω.. όμως δεν μπορούσα να μείνω και μακριά γιατί σου είπα.. υπάρχει πάντα ένα χαμόγελο εδώ, που με περιμένει ;)
Κι εσύ είπες 'όλα καλά'
έτσι είπες, το διάβασα :)
και έπρεπε να σου πω κι εγώ..
Όλα καλά και από εδώ! :)))
Κι έτσι θα σου πω, γιατί όλα καλά είναι, στο βάθος τους είναι όλα τόσο αληθινά και όμορφα...
Σε φιλώ...
Δημοσίευση σχολίου