Ένας δρόμος ολοφώτιστος, πλατύς με αγέρωχα πλατάνια από τη μια και την άλλη πλευρά, που του χαρίζουν λίγη από την ομορφιά τους μάλλον, παρά το βαραίνουν με τις σκιές τους, απλώνεται μπροστά σου. Ακόμη κι αν εσύ τον βλέπεις σκοτεινό, τρέξε. Δεν ξέρω που οδηγεί, αλλά να… Θυμάσαι εκείνη την τεράστια κατηφόρα στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού; Που έτρεχες τόσο γρήγορα που ένιωθες ότι τα πόδια σου χτύπαγαν με δύναμη στην πλάτη σου και τα ποδοβολητά σου ακούγονταν σε όλη τη γειτονιά; Θυμάσαι πού πήγαινες τότε; Σκέφτηκες ποτέ πού οδηγούσε εκείνος ο δρόμος; Όχι. Δεν είχε σημασία. Κι όμως ήσουν ευτυχισμένος.
15.01.204, 03:35
2 σχόλια:
δεν δερω που αναγεται το κειμενο αλλα μου αρεσε αυτη η αισθηση της ελευθεριας απο κατι ποου σε βασανιζει!
καλη εβδομαδα
Στα παιδικά μας χρόνια μπορούσαμε να είμαστε χαρούμενοι με τα πιο απλά παιγνίδια γιατί σκεφτόμασταν αθώα δηλαδή τίποτα πέραν από το παιγνίδι και είχαμε μια αίσθηση άπειρης ελευθερίας! Θυμάμαι τα παιγνίδια στην άμμο στην άκρη της θάλασσας. Ατελείωτες ώρες, σχεδόν ξέχναγα τους γονείς μου ( και εκείνοι υποθέτω χαιρόντουσαν που ο μικρός λατρεμένος σαταν-ούλης Νίκος τους άφηνε ήσυχους). Η πλάτη μου ψήνονταν και το βράδυ, τις πρώτες ημέρες των διακοπών, πονούσα όμορφα και ανελέητα, αλλά το επόμενο πρωινό πάλι τα ίδια. Η πλάτη σαν παξιμάδι...:-))Μεγαλώνοντας η αναζήτηση της ευτυχίας κατέληξε να γίνεται πολύπλοκη, όπως είναι πλέον όλη μας η ζωή! Κρίμα δεν είναι όμως;
:-))
Δημοσίευση σχολίου