Αναδρομή

Τρία χρόνια μετά… Πόσες φορές μπήκαμε άραγε στη ζωή μας στη διαδικασία να μετράμε τον καιρό που περνούσε από μια στιγμή που τότε αλησμόνητη έμοιαζε. Και δες. Ακόμη αλησμόνητη είναι. Η αρχή. Η αρχή που το τέλος πήγε να σημάνει. Πολλές τιμονιές απότομες, σπασμωδικές, αντοχές εξαντλημένες από καιρό, πολύ καιρό, αδέξια βήματα προς το γκρεμό. Δεν πέφτω. Δεν πέφτω, γιατί από κάτω δεν βρίσκεσαι. Δεν πέφτω για να μη λυπηθείς, όπως θα λυπόσουν για τον καθένα. Εδώ μένω και περιμένω οι όροι του παιχνιδιού να αλλάξουν. Κι όσο περιμένω γίνεσαι εσύ ο καθένας. Όπως ο καθένας από εμάς είναι. Μα αυτές οι ημερομηνίες ακόμη ξεπηδούν μέσα από το κλειστό ημερολόγιο. Τρία χρόνια μετά. Από το κλειστό ημερολόγιο δραπετεύεις κι εσύ και στα όνειρά μου τρυπώνεις. Δυο νύχτες συνεχόμενες. 5 και 6 Φεβρουαρίου 2011. Φέτος δεν χιονίζει, μα κοίτα. Πάλι εδώ είσαι. Πίσω από τα κλειστά μου βλέφαρα σαν απρόσκλητος επισκέπτης που τόσο καιρό είχε να ‘ρθει που πια κανείς δεν τον περίμενε. Κανείς δεν τον περιμένει. Κι αν ακόμη εδώ τριγυρνάω είναι που συνήθισα σε αυτό το παγκάκι να κάθομαι. Μα όποτε περνάς, συνειδητοποιώ ότι τον εαυτό που κάποτε κάθισε σε τούτο το παγκάκι, περιμένοντας με λαχτάρα να φανείς, δεν τον έχω πια μαζί μου.