Φλεβάρης

Δυο βήματα μπρος, δυο βήματα πίσω. Κι όσο περνάει ο καιρός, στο ίδιο σημείο είμαι.

Δυο βήματα μπρος, δυο βήματα πίσω.

Κι εσύ.

Εσύ που νομίζεις πως πάντα έτσι ήμουν. Γιατί έτσι με γνώρισες. Να λαχταράω να τρέξω και από τη λαχτάρα μου τα πόδια να μένουν στο έδαφος κολλημένα.

Να τρέξω. Αλλά προς ποια κατεύθυνση; Κι όλα αυτά τα πράγματα με το όνομα μου πάνω… Δυο χέρια ανοιχτά και μια αγκαλιά.

Δεν ξέρω γιατί αλλά νομίζω ότι κάθε Φλεβάρη από εδώ και πέρα θα αναμετριέμαι με τη ζωή μου. Κάθε Φλεβάρη θα έρχομαι αντιμέτωπη με όσα ανεξίτηλα χαράχτηκαν και όταν ανεξίτηλα πια δεν θα μοιάζουν αυτό θα είναι που θα πονάει πιο πολύ. Και θα νιώθω εκείνη τη λαχτάρα ξανά. Και θα θέλω να τρέξω. Και θα χαμογελάω. Και θα σκέφτομαι ότι μπορεί να ξυπνήσω το άλλο πρωί και δυο χέρια ανοιχτά και μια αγκαλιά θα μου δείξουν το δρόμο.

Γιατί αν παραπατάω, αν ψελλίζω κάθε που πάω να μιλήσω, αν ταλαντεύομαι κάθε που πάω από εδώ ή από εκεί να κάμω, είναι που ξέρω προς τα πού θα ήθελα στα αλήθεια. Και κανείς από τους δρόμους που ανοίγονται μπροστά μου αυτός δεν είναι.

Κάθε Φλεβάρη θα σκέφτομαι ότι που ξέρεις… Μπορεί εκείνο το «μου» του Μάη, του Απριλίου αρχές, πίσω να γυρίσει. Μπορεί κι εδώ να είναι κι εγώ να μη το βλέπω. Μπορεί τα βήματα πίσω να τα παρακάμψω στην επόμενη παράσταση. Μπορεί τα βήματα μπρος μόνο να μείνουν. Και στην άλλη άκρη να είναι ό,τι πραγματικά τη λαχτάρα γέννησε. Άσ’ τα τα άλλα. Είναι για τους δειλούς. Κι εγώ κάθε Φλεβάρη τον δειλό εαυτό μου απέναντί μου τον βάζω, κι ας φοβάμαι πιο πολύ ακόμη κι από τους υπόλοιπους μήνες.

Κάθε Φλεβάρη κάτι τελειώνει και κάτι προσδοκά η ιστορία εκείνη η ξεχασμένη να αρχίσει. Κι είναι αστείο που τα όνειρα εκείνου του Φλεβάρη επαληθεύτηκαν. Ήταν μόνο ένα όνειρο, ένα όνειρο πίσω από μάτια ανοιχτά… Σε ένα δρόμο να στέκεσαι και να χαμογελάς. Σε εμένα. Και φορούσες τα ρούχα τα ίδια… μετά από πολύ καιρό. Και το όνειρο μπροστά μου αλήθεια ήταν.

Κάθε Φλεβάρη ένα όνειρο σπέρνω και περιμένω να ευδοκιμήσει την άνοιξη. Το Μάρτη έχουν μαζευτεί σύννεφα πολλά, τόσα που τίποτε δεν φαίνεται πουθενά. Τον Απρίλιο κάτι αρχίζει να αχνοφαίνεται, το Μάη καινούργια αρχή η ψυχή λαχταρά, τον Ιούνη πάλι ψελλίζω, πάλι βήματα πίσω, το καλοκαίρι λυπάμαι, του φθινοπώρου παράπονα του κρατάω που πάντα νωρίς έρχεται, κι ύστερα τον Φλεβάρη περιμένω το δειλό εαυτό μου απέναντι να βάλω και να του πω ότι εγώ δειλή δεν είμαι.

Δεν ήθελα να είμαι.