Πέρασα πολλά για να’ ρθω ως εσένα… Φίλα με ξανά, σου τα’ χω φυλαγμένα…

22 Δεκεμβρίου 2008. Λείπεις εσύ. 22 Δεκεμβρίου 2009. Λείπω εγώ. 22 Δεκεμβρίου 2010. Λείπει ό,τι ποτέ υπήρξε. Μια απουσία παράξενη. Που πέρασε από στάδια πολλά για να γίνει ατόφια, απόλυτη, αμείλικτη. Κενό. Κενό χαρτί σε χέρια που δεν κρατούν μολύβι. Απέραντο πέλαγο απλώνεται μπροστά σε μάτια δεμένα με μαντίλι. Δεν ξέρω κολύμπι. Θυμάσαι; Ένα σχοινί τεντωμένο κι εγώ πάνω του να περπατάω. Και να περιμένω. Ώσπου η αναμονή έγινε πραγματικότητα. Σου είχα πει ότι φοβάμαι. Θα έπρεπε να υπάρχει ένας σταθμός σε μια μεριά τούτης της γης με τρένα που θα σε γυρνούν εκεί που περισσότερο νοστάλγησες. Θα πήγαινα με αδειανά τα χέρια και όταν θα βρισκόμουν πίσω στο σημείο που έλειπες εσύ θα σου έδειχνα ότι εγώ εδώ είμαι. Ίσως τότε εδώ για πάντα να έμενα. Κι οι τοίχοι ακόμη κουραστήκαν και αλλάξαν φορεσιές. Όλα θαρρείς πως άλλαξαν… Ο τρόπος που με κοιτάζεις, ο τρόπος που κοιτάζεις… Ο τρόπος που σε κοιτάζω… Που κοιτάζω… Κοιτάζω; Τα μάτια της ψυχής δεμένα με μαντίλι. Το κλειδί στο πάτο της θάλασσας βαθιά, πολύ βαθιά… Δεν ξέρω κολύμπι. Θυμάσαι; «Έλα εδώ…». Δυο λέξεις η μια πλάι στην άλλη. Κάποτε θα ηχούσαν στα αφτιά μου σαν γιορτή. «Έλα εδώ..», ενώ απέναντί σου είμαι. Νόμιζα πως πάντα απέναντί σου θα ήμουν. Μα όταν προσπάθησα να κινηθώ προς το μέρος σου είδα πως μονάχα η ανάμνησή μου ήμουν. Οι αναμνήσεις δεν κινούνται. Και πια δεν κινούν. Δεν ξέρω πως...