Σαν από χρώμα γαλάζιο

Και τώρα φεύγω πάλι. Με ένα σακίδιο αναμνήσεις πιο απτές κι όμως το ίδιο επίπλαστες σαν να τις έπλασα κι αυτές με το νου μου μονάχα. Το νου εκείνον που όταν περνάς μέσα από τα μονοπάτια του, βγαίνεις λουσμένος φως κι εγώ μένω σαστισμένη με μουδιασμένο κορμί και σφιγμένες γροθιές να σε κοιτάζω. Κρύφτηκα καλά από τον εαυτό μου εκείνον που απ' την αρχή εως το τέλος σε αγάπησε... Κρύφτηκα καλά πίσω από το κενό που βήμα-βήμα μέσα μου έχτιζα. Την απουσία χτύπων στο μέρος της καρδιάς απουσία εαυτού την ονόμασα και μετά γύρισες. Γύρισες ή πάντα εδώ ήσουν και εγώ θέλησα ξανά να σε δω στη μορφή την ίδια. Εσύ λουσμένος φως κι εγώ σαστισμένη να σε κοιτάζω. Όπως τότε. Όπως πάντα. Όπως πριν σε γνωρίσω. Εσύ λουσμένος φως κι εγώ σαστισμένη να σε κοιτάζω. Και περιμένω τη σκιά ξανά να πέσει πάνω μου. Μα μέχρι τότε θα είμαι εδώ. Απέναντί σου. Γιατί τούτα τα συναισθήματα δεν χαρίζονται κι όσο βαθιά μέσα σου και να τα θάψεις πάλι θα σταθούν πελώρια μπροστά σου δικαίωση να σου ζητάνε. Κι αν η ζωή κύκλους κάνει εγώ μέσα τους θα στέκομαι με το κεφάλι μου να γυρίζει προς το μέρος σου όποτε το βλέμμα σου πάνω του νιώθει.. Όταν πως κάτι θέλεις να μου πεις νιώθω. Θα' μαι εκεί για να το ακούσω. Κι αυτό και τη σιωπή που μες στα μάτια σου χρυσάφι γίνεται και τρέχει μέσα από τα χέρια μου σαν άμμος που χτίστηκαν πάνω της χιλιάδες κάστρα και όνειρα παιδιάτικα. Τα όνειρά μου στον απόηχο της αναπνοής σου ακουμπάω και δεν με νοιάζει που τίποτα στα αλήθεια δεν σπαρταράει ακόμα. Γιατί χθες ακόμα όλα ζωντάνά ήταν. Κι εγώ εδώ θα είμαι... τις ανάσες σου να αφουγκράζομαι όταν πλάι μου είσαι. :)

Κι αν στο τέλος τούτης της διαδρομής μου ζητήσουν σε ένα τσουβάλι να βαλω τις στιγμές μου και στη ζυγαριά του απολογισμού να τις ακουμπήσω, θα πω ότι ό,τι έχω χωρά στις δυο τσέπες του παντελονιού μου και μετά θα βγάλω από τις τσέπες μου τα λιγοστά διάσπαρτα κομμάτια από το παζλ μου και θα τα ακουμπήσω πάνω στη ζυγαριά κι ο δείκτης σχεδόν ασάλευτος θα μείνει. Κι αυτός ο φτωχός για όλους τους άλλους απολογισμός, στο δικό μου πρόσωπο θα σκορπίσει ένα χαμόγελο ολότελα αληθινό, γιατί όπως φευγαλέα θα κοιτάξω τα κομματάκια που θα είναι αραδιασμένα πάνω στη ζυγαριά θα δω το πρόσωπό σου να με μοιτάζει από κάποιο από τα πιο μικρά κομμάτια του παζλ. Και αυτό το βλέμμα θα είναι αρκετό για να με κάνει σαν μικρό παιδί να χαμογελάω, κι ας ήθελα τόσο πολύ ένα τσουβάλι με αναμνήσεις να είχα. Κι ας ήθελα τόσο πολύ χιλιάδες παζλ και εκατομμύρια στιγμές να' χα μαζέψει, τόσες που να μην έφταναν όλες οι ζυγαριές του κόσμου πάνω τους για να τις ακουμπήσω! Κι ας ήθελα τόσο πολύ και στο δικό σου απολογισμό μέσα να ήμουν. Κι ας ήθελα τόσο πολύ ακόμη και εκείνη τη στγμή να γινόταν το πρόσωπό σου με τα χέρια μου να ψηλαφίσω και όλες του χρόνου οι χαρακιές μου την ανάσα σου να ανταμώσουν. Εγώ θα χαμογελάω :)