Θα ήθελα να μπορούσα να ανοίξω μια ρωγμή στο χρόνο και να είναι όλα ακέραια εκεί να με κοιτάζουν. Να μην έχει φθαρεί τίποτα. Ξέρεις πόσο σκληρό είναι να είναι όλα εδώ και τίποτα το ίδιο να μην είναι; Να είναι όλα εδώ, να είναι όλα όπως κάποτε τα ονειρεύτηκες κι εσύ να νιώθεις σαν να είσαι μέσα σε ρούχα ξένα που δεν σου αρέσουν και δεν σου ταιριάζουν; Ξέρεις πόσο σκληρό είναι να είσαι απέναντι από το ίδιο χαμόγελο που κάποτε έκανε τον κόσμο ολόκληρο να φωτίζεται κι όλα γύρω να σκοτεινιάζουν; Ξέρεις πώς είναι να σε ψάχνω μέσα μου και να μην είσαι πουθενά; Να κάθομαι τώρα εδώ και να γράφω αυτές τις γραμμές με ένα πρόσωπο πλημμυρισμένο από δάκρυα όχι επειδή μου λείπεις αλλά επειδή δεν μου λείπεις; Να μην έχω τρόπο να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι δεν σε χρειάζομαι πια. Ότι δεν χρειάζομαι ούτε να ξέρω τι κάνεις. Ότι χρειάζομαι μια αρχή καινούργια μακριά από όσα σαν να μην υπήρξαν ποτέ μοιάζουν. Ότι εσύ σαν να μην υπήρξες ποτέ μοιάζεις. Ότι ο εαυτός μου εκείνος που για σένα, που για σένα μόνο…, σαν μην υπήρξε ποτέ μοιάζει. Κι εσύ… Εσύ ίδιος πάντα, στα μάτια μου μόνο αλλάζεις χρώματα. Ξένος και τότε, ξένος και τώρα. Ξένη κι εγώ τώρα. Ξένοι κι όσοι τριγύρω μου είναι. Ονόματα στη μνήμη αποθηκευμένα και όχι χαραγμένα λίγα μόλις χρόνια μετά. Καινούργια πρόσωπα. Κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα. Ξέρεις κάτι; Τελικά χαίρομαι που δεν σταματάς τη χρυσαφένια αμαξά σου ποτέ μπροστά μου όταν περιμένω στη στάση, και που όταν σταματούσες εγώ δεν είχα δύναμη να ανέβω… Χαίρομαι, γιατί το ταξίδι αυτό για μένα δεν είναι. Εγώ ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο με μπογιά και δυο τιράντες θέλω μόνο. Τίποτα άλλο. Και κάποιον που όταν θα χαμογελάει θα χαμογελάει επειδή είμαι εκεί. Εγώ. Το χαμόγελό σου δεν μοιάζει καν με χαμόγελο. Το ξέρεις; Και δεν ξέρω πώς το ομορφότερο χαμόγελο του κόσμου το έκανες στα μάτια μου με χαμόγελο να μην μοιάζει. Μια αρχή καινούργια… Αλλά πώς; Όταν όλα παλιά και αποκαμωμένα είναι; Πώς φεύγουνε από εδώ;
12.05.2010
12.05.2010
11 σχόλια:
"τιποτα δεν εχει αλλαξει και τιποτα δεν ειναι οπως παλια..."
η ζωη αλλαζει...εξελισσεται...προχωρα...οι μνημες μενουν...καλως ή κακως...καποτε θα μαθουμε να ζουμε με αυτες και παρολα αυτα να προχωραμε κι εμεις...
παντως θαρρω πως ενα χαμογελο μονο που θα εισαι εκει σου αξιζει και να ειναι καταδικο σου...μονο για σενα...
φιλια σου νεραιδενια κοριτσακι μου!!!
Σε ευχαριστώ Ναϊάδα μου :)
Nαι, η ζωή αλλάζει... εξελίσσεται προχωρά... και μαζί της κι εμείς... όσο κι αν δεν το θέλουμε... όσο κι αν θα δίναμε τα πάντα να μείνουμε ανέπαφοι... όλα όσα νιώσαμε να μείνουν ανέπαφα από το χρόνο.
Φιλάκια πολλά :)
einai polu omorfo. Omorfa grammeno, omorfa eipwmeno...
H zwh proxwraei kai allazoume kai isws telika na mhn einai kai toso kako auto. e?
Kalhmera
;)
Γεια σου elpenor!
Ο χρόνος είναι σαν ένα ποτάμι... Ακόμα και αν μπεις μέσα του ( στο ποτάμι) και κάτσεις ακίνητη/τος, το νερό που ίδιο μοιάζει δεν είναι το ίδιο... είναι το νερό που έφυγε από την πηγή και πάει στη θάλασσα να ηρεμήσει την ορμή του... Μας λείπουν τόσο πολύ όλα όσα κάναμε και μας έκαναν, αυτά που ζήσαμε με ανθρώπους... Μόνο οι φωτογραφίες και οι κάπως ξεθωριασμένες αναμνήσεις μας κάνουν και θυμόμαστε πράγματα! τι άλλο εξάλλου ; Πολλές φορές εμένα με πιάνει μια μελαγχολία στην σκέψη ότι κάποια στιγμή θα ξεχάσω αυτά που έχω ζήσει... αλλά είναι φυσιολογικό... όπως το ρούχο που μας έκανε πέρσι άλλα όχι φέτος και όμως ήταν το δικό μας ρούχο... Η κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της όμως... :-)!
Υ.Γ. Νομίζω ότι ήμουν μέσα στο θέμα και δεν είπα κανένα κουλό για έρωτα ως συνήθως (μου το χρέωσες αυτό το θυμάσαι;):-)) πλάκα κάνω...
Καλή εβδομάδα εύχομαι:-)
@maroulita
Η ζωή προχωράει ναι... Πόσες φορές δεν ευχηθήκαμε με όλη μας τη δύναμη να μπορούσαμε να προχωρήσουμε, να ξεχάσουμε, να σταματάμε να πονάμε... Κι όταν μια μέρα αυτό συμβεί νιώθουμε τόσο φτωχοί χωρίς όλα αυτά που μας βάραιναν...
Καλωσήρθες και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια :)
(Αν και ήταν μάλλον ένα ασυνάρτητο ξέσπασμα το κείμενο μου :)).
@ Νίκο
χαχαχα! Γελάω για το υστερόγραφο! Μα αυτό το κείμενο ήταν λίγο...ερωτικό :P Χαχαχα! Ξέρω, σε έχω μπερδέψει!! Θα με βρίσεις και με το δίκιο σου :P
Επειδή δεν βγάζεις άκρη μαζί μου και σε αυτό φταίω εγώ κι όχι εσύ :P, γράφε κάθε φορά ό,τι θέλεις κι άσε με εμένα να λέω :P
Nαι, κάθε στιγμή αλλάζουμε και μαζί μας όλα... Μου άρεσε η φράση σου "το νερό που ίδιο μοιάζει δεν είναι το ίδιο".
Είναι ο στίχος - ο τόσο αγαπημένος - που έγραψε η Ναϊάδα... τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά...
Μερικές φορές σαστίζουμε μπροστά στο χρόνο...τον πανδαμάτορα τελικά χρόνο...
Να είσαι καλά, Νίκο! Φιλιά!
Ελπηνωράκι μου :)
Καλό μήνα!!!
Εισαι καλά;.. ελπίζω πως είσαι καλά! :)))
Θέλω να πω οτι προσπάθησα πολλές φορές να ελέγξω τα συναισθήματα που μου προκαλεί αυτή η κραυγούλα και να σου σχολιάσω.. απλά με συγκλονίζει κάθε φορά που την διαβάζω.. πώς φεύγουν από δω;.. δε ξέρω να σου πω γιατί.. ίσως γιατί τόσο με δική μου μοιάζει σε κάποιες μου στιγμές.. κάποιες εποχές.. είναι το χειρότερό μου συναίσθημα!!!
σε ό,τι κι αν νιώθεις εγκλωβισμένη, κοίταξε να βγεις και γρήγορα.. και ξέρεις κάτι; το πρώτο βήμα είναι αυτό και είναι και το πιο σπουδαίο και από τη στιγμή που το συνειδητοποιείς οτι βιώνεις κάτι που σε περιορίζει, το έχεις κάνει ήδη αυτό το πρώτο βήμα :).. αν ξέρεις οτι το θέλεις, θα το πετυχεις.. μονάχα έτσι να μην νιώθεις.. για τίποτα στον κόσμο.. ό,τι κι αν είναι αυτό που αιχμαλωτίζει την ψυχή σου που λαχταράει ελεύθερη να πετάξει.. αν αυτό της κάνει, δεν αξίζει ούτε να το σκέφεσαι αν είναι σωστό ή λάθος.. αν είναι σχέση, πρέπει να φύγεις.. αν είναι συναισθήματα θα δεις πως η ψυχή σου μονάχη της θα τα απορρίψει.. αν είναι ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα, η οπτική που σε εκλωβίζει, εύχομαι να απλωθεί μπροστά σου δρόμος ανοιχτός και το άπλετο φως της καρδιάς σου να τον φωτίσει..
Σε γλυκοφιλώ.. ααααα.. χμμμ.. μου έχεις λείψει! :)))
Καλημέρα! Καλό μήνα!
Την ίδια ευχή θα κάνω με την flash. Εύχομαι να είσαι καλά!
Που είσαι; Χάθηκες. Ναι ξέρω ότι το ξέρεις! Τι κάνεις όμως για αυτό; είπαμε ένα ίχνος! Κάτι!
Εσύ όμως τίποτα! Τι είπες παραπονιάρης; Ναι είμαι, σε ανθρώπους που θεωρώ δικούς μου όμως!
Φιλιά!
Καλό μήνα, φλασάκι μου! :) Καλό καλοκαίρι θα μου εεπιτρέψετε να σας ευχηθώ τον.. Αύγουστο, γιατί μόνο για καλοκαίρια δεν είμαστε τώρα :P Έχεις πάντα έναν ... εκνευριστικά :P εύστοχο τρόπο να εεντοπίζεις τη φράση που κρύβει το πιο έντονο συναίσθημα της στιγμής που γράφω "Πώς φεύγουν από εδώ;". Ναι αυτό αναρωτιόμουν... Και ίσως είναι και το δικό μου χειρότερο συναίσθημα. Μα από την άλλη ποτέ μου όποτε το νιώθω δεν μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό που με κάνει να νιώθω εγκλωβισμένη. Και την ίδια στιγμή που υποτίθεται ότι ψάχνω απεγνωσμένα μια διέεξοδο, τα πόδια μοιάζουν να έχουν κολλήσει στο έδαφος, χωρίς κανένας να με κρατάει :) Σε ευχαριστώ φλασάκι μου :) Καλά είμαι! Ελπίζω να είσαι και εσύ... και νομίζω ότι τώρα είσαι.. ε; :) ααααα.... χμμμ... κι εμένα μου έχεις λείψει :P
(Kι αυτά τα "ααα" και τα "χμμ" μαζί :P)
Καλό μήνα, Νίκο! :) Συγγνώμη που χάθηκα και σε ευχαριστώ που περνάς, που με θυμάσαι και που... είσαι παραπονιάρης :)
polu alhthino...
Δημοσίευση σχολίου