Με φοβίζει αυτή η τάξη των πραγμάτων…
Να αυτό : που όλα μοιάζουν να είναι στη θέση τους .
Πως είναι δυνατόν να μοιάζουν όλα σωστά , όταν τίποτα δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι; Σαν να έχει γίνει ερήμην μας μια σιωπηλή συμφωνία , να συνηγορήσουμε όλοι στη διατήρηση αυτής της τάξης που δεν ευχαριστεί κανέναν μας.
Η παραλία είναι γεμάτη βότσαλα. Δες όμως.. κανένας μας δεν σηκώνει ένα να το πετάξει , να ταράξει τα νερά. Τι ωραία που ακούγεται! "Να ταράξει τα νερά!"
Ποιος μας έδεσε τα χέρια;
Με ποια αόρατα σχοινιά;
Ποιος μας όρκισε να διατηρήσουμε αυτήν την εκκωφαντική σιωπή;
Και γιατί να νιώθουμε υποχρεωμένοι να κρατήσουμε τον όρκο; Τόσους και τόσους άλλους αθετήσαμε… Γιατί να διστάζουμε τώρα;
Σταθείτε.
Μείνετε ακίνητοι για να βρούμε τους χαμένους εαυτούς μας , την ταυτότητα μας.
Κάπου εδώ θα είναι. Δεν μπορεί… Δεν πάει δα και τόσος καιρός που τη χάσαμε. Κάπου εδώ θα είναι. Σωπάστε να τη βρούμε!
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
12 σχόλια:
Εξαιρετικά... αναστοχαστικό!
Πολύ όμορφο και συμβολικό κείμενο.
Ευάγγελε , αναστοχαστικό , ε ; Κάτι μου θυμίζει αυτό!! :)
Σε ευχαριστώ samael. Αν και ήταν κάτι αυθόρμητο και όχι τόσο συγκροτημένο.
Μερικές φορές αυτό που χάνουμε είναι για καλό. Σε λιγότερο συμβολική βάση, το χάσιμο της παρθενιάς σηματοδοτεί την είσοδο μας στην ενηλικίωση, το χάσιμο της λογικής δίνει τον χώρο στον παραλογισμό να μας οδηγήσει σε νέες ανακαλύψεις για τα όρια μας... όσο για το χάσιμο της ταυτότητας ίσως σηματοδοτεί την ανάγκη μας να αποκτήσουμε μία καινούρια. Χάρηκα που σε πέτυχα, έστω και στην τύχη!
Λίγο χιούμορ.
Ο τίτλος "Η σιωπή δεν σπάει με σιωπή ..." είναι αυτοκριτικός; Διότι το blog σου αγαπητή elpenor έχει... "σιωπήσει" τελευταίως.
@ hasapi grammata
Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στην έκφραση μέσω του γραπτού λόγου είναι το ότι ένα κείμενο αντανακλά πολλές αναγνώσεις , τόσες όσοι είναι και οι αναγνώστες του. Και χαίρομαι που έδωσες αυτή τη διάσταση και ξαναδιαβάζω κι εγώ αυτές τις γραμμές μέσα από ένα άλλο πρίσμα ξεχνώντας προς στιγμή το νόημα που είχαν για μένα όταν τις έγραφα!
Καλώς όρισες ,λοιπόν, έστω και τυχαία! Πως αλλιώς θα μπορούσες , άλλωστε να με είχες πετύχει;!
Αγαπητέ Ευάγγελε ,
ένα ακόμη εύστοχο σχόλιο εκ μέρους σου!!
Η αλήθεια είναι πως νιώθω άσχημα που παραμέλησα το ιστολόγιο και μάλιστα από την αρχή του ταξιδιού του στην μλογκόσφαιρα! (ή αν θέλεις το άφησα "ακυβέρνητο"!) Ξέρω , ο καλύτερος τρόπος για να το δείξω θα ήταν μια δυναμική επιστροφή..Θα καθυστερήσει λίγο ακόμα!Περνάω ίσως την πιο δημιουργική περίοδο της ζωής μου και όμως αυτό συνεπάγεται την απουσία μου από το κόσμο του διαδικτύου. Ξέρω , ξέρω ... μάλλον δεν κάνω για blogger!! :)
We of course prefer a creative off-line life-time!!!
Και εγώ επίτηδες έχω αφήσει το τωρινό post αρκετό καιρό - αφενός για να μην δημιουργώ προσδοκίες διαδικτυακής συνέπειας, αφετέρου γιατί γίνεται μια περιγραφή πολλών παραμέτρων της διαδικτυακής επικοινωνίας (που καλό θα ήταν να σκεφτούν πάνω σε αυτές μερικοί).
You may take a look at it!
mou arese ekseretika.keep them coming
ΣΣΣΣΣΣΣ!!!!!!!!!!!!
Ευάγγελε, πραγματικά σε ευχαριστώ για την πολύτιμη συμβολή σου στη διατήρηση της σιωπής.
Φιλικά,
"Η blogger της χρονιάς" :P
(Αν υπήρχε βραβείο "η άφαντη blogger" θα το είχα στο τσεπάκι μου.)
Evi, σε ευχαριστώ έστω και με μια.. μικρή ;p καθυστέρηση για το σχόλιο σου!
Δημοσίευση σχολίου