Κακώς κάθομαι και γράφω …. (αυτό μου θύμισε το «σκέφτομαι και γράφω»!) . Ο χρόνος κυλάει απίστευτα γρήγορα! Με το πάτημα ενός πλήκτρου , με μια φευγαλέα σκέψη , με ένα γύρισμα του κεφαλιού , με ένα τηλεφώνημα , με μια αμφιβολία που έρχεται απρόσκλητη και σου χτυπάει επίμονα την πόρτα. Ουπς… είδατε που κατέληξα; Αυτό είναι λοιπόν : η αμφιβολία. Αυτό που με κάνει να χρονοτριβώ , να μένω πίσω , να διστάζω να πραγματοποιήσω ένα άλμα ¨ ένα άλμα από αυτά που μπορεί να σε οδηγήσουν σε μια επώδυνη πτώση , αλλά μπορεί και να σε μεταφέρουν ένα βήμα πιο μπροστά!
Έχετε αναλογιστεί ποτέ πόσο σημαντικό είναι ένα βήμα; Ένα μικρό βηματάκι μόνο κι έχεις προχωρήσει! Δεν έχει σημασία η απόσταση που διένυσες αλλά το ότι τόλμησες αυτό το βήμα έστω κι αν είναι πολύ μικρό! Θα το καταλάβεις όταν γυρίσεις το βλέμμα σου πίσω και δεις ότι δεν στέκεσαι πλέον στο ίδιο σημείο.
Προσοχή όμως! Μην ξεχάσεις να στρέψεις και πάλι το βλέμμα σου μπροστά γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος να σε τραβήξουν όσα άφησες πίσω… Θα τα κουβαλάς πάντα μέσα σου , μα τώρα πρέπει να προχωρήσεις. Να πας μέχρι εκεί που μπορείς και ονειρεύτηκες.
Σήμερα έκανα ένα μικρό βηματάκι… Ένα μικρό βήμα , μια μεγάλη πρόκληση … Ένας κίτρινος φάκελος έφυγε… ίσως να τον ακολουθήσω σε λίγο καιρό. Ίσως πάλι και όχι…
Χμμμ… τόση ώρα αραδιάζω συγκεχυμένες και ασύνδετες σκέψεις! Αυτό κάνω κάθε φορά που με απασχολεί κάτι.. Να άλλο ένα σημάδι λοιπόν!
Σε λίγες ώρες θα χαράξει… Πρέπει να έχω φθάσει λίγο πιο κοντά στον προορισμό μου ως τότε… Φεύγω , για να προλάβω…
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
9 σχόλια:
Κάτι πήγα να σκεφτώ να γράψω με αυτό που διάβασα αλλά με διέκοψε η φωνή του Κακαουνάκη. Και το μόνο που θα συμβεί μετά από αυτό είναι όπως και με σενα να "αραδιάσω συγκεχυμένες και ασύνδετες σκέψεις". Μιαν άλλη φορά...
Γιατί,άραγε, να αποφεύγουμε τόσο να εκφράζουμε –ή μάλλον να «αραδιάζουμε»!-συγκεχυμένες και ασύνδετες σκέψεις, ακόμα και σε κείμενα των οποίων ο χαρακτήρας ευνοεί μάλλον, παρά απαγορεύει αυτόν τον αυθορμητισμό; Άλλωστε , δεν είναι πολύ γοητευτική η διαδικασία του να προσπαθείς να βρεις τι κρύβεται πίσω από τις σκέψεις αυτές;
Όπως και να έχει, χαίρομαι που η άγνωστη και απομονωμένη γωνιά μου στην μπλογκόσφαιρα γνώρισε τον πρώτο της επισκέπτη!Καλώς ήλθες ,λοιπόν, Ευάγγελε!
Αααααααα, χαίρομαι ιδιαίτερα. Και εγώ φρέσκος είμαι.
Μάλλον πάντως έχεις δίκιο. Ασχέτως αν η "πολύ γοητευτική η διαδικασία του να προσπαθείς να βρεις τι κρύβεται πίσω από τις σκέψεις αυτές" παραμένει πάντα μια ανεκπλήρωτη φαντασίωση.
Ερώτηση: Τον κίτρινο φάκελο τον νοηματοδοτούμε εμείς ή όντως είναι πραγματικός?
Ίσως , αυτό ακριβώς είναι και που την κάνει τόσο γοητευτική!
Όσο για τον κίτρινο φάκελο , εάν και η φυσική του υπόσταση δεν ανταγωνίζεται την συμβολική του διάσταση , δεν παύει να είναι , πέρα από όλα τα άλλα , κι ένας απλός (;) κίτρινος φάκελος.
«Υπάρχουν ταξίδια που ξεπερνούν τη φαντασία, όπως ακριβώς υπάρχουν στιγμές που η ζωή ξεπερνάει τα όνειρα». Η φράση αυτή ανήκει στον Alberto Granada, συνοδοιπόρο του Ernesto Che Gevara. Θα έλεγα ίσως ότι το κάθε βήμα είναι ένα μικρό ταξίδι στο άγνωστο και στην αβεβαιότητα απ' την οποία αυτό περιβάλλεται. Αλλά αν δεν "ταξιδέψεις", μένεις στάσιμος, δε γνωρίζεις πως είναι ο κόσμος...
Ακριβώς.Έτσι είναι..Νομίζω ότι το πιο λυπηρό που θα μπορούσε να μας συμβεί στο τέλος αυτής της διαδρομής που ονομάζεται «ζωή» είναι να γυρίσουμε να γυρίσουμε το βλέμμα μας πίσω και να διαπιστώσουμε πως δεν έχουμε κάνει ούτε βήμα.
Αυτό το τελευταίο το σκέφτομαι όλο και πιο συχνά. Ισως αυτή να είναι η ιδανική στιγμή για να πεθάνει κανείς: όταν θα κοιτάξει πίσω και θα μπορεί να πει "ΕΖΗΣΑ!". Και για να πει κανείς πως έζησε, πρέπει να έχει τολμήσει. Η αναποφασιστικότητά μου με κρατά πολλές φορές δεμένο πίσω.
Nimios, σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου σε ένα κείμενο που είχα γράψει πριν ένα χρόνο και κάτι...
Σε ευχαριστώ και για έναν επιπλέον λόγο:γιατί μου θύμισες αυτό το κείμενο και το τι συμβόλιζε. Και με οδήγησες σε έναν μικρό απολογισμό και παρακολουθώ την πορεία του κίτρινου φακέλου, που αν και τότε το σημαντικό έμοιαζε να τον ακολουθήσω -κάτι που έγινε -τώρα μου δείχνει πως έχει να με πάει σε πολλά μέρη ακόμη.
Και ναι, έχεις απόλυτο δίκιο... Αυτή είναι η ιδανική στιγμή για να πεθάνει κανείς. Η στιγμή που θα έχεις πολλά να χάσεις, κι αυτό αν μη τι άλλο θα σημαίνει πως έχεις κερδίσει τόσα... :)
Σου εύχομαι να νικήσεις την αναποφασιστικότητά σου, και να δεις τον εαυτό σου να σε εκπλήσσει... Αν αυτό που σε κρατάει πίσω είναι ο φόβος της αποτυχίας, σκέψου ότι καμιά φορά ο πόνος είναι καλύτερος από το κενό.
Δημοσίευση σχολίου