:)

Απόψε ήθελε να τους πει ότι το χαμόγελό του δεν είναι παρά μπογιά στο πρόσωπο περασμένη. Ότι μες στα ρούχα του χωράνε άλλοι δέκα με ένα δράμι από τη ψυχή τη δική του. Τόσο μικρός ένιωθε… Ότι οι τιράντες του είναι η αλήθεια που αρνήθηκε κατάματα να κοιτάξει κι αυτή δεν λέει πίσω να γυρίσει. Ότι φοβάται. Ότι δεν έχει τίποτα. Τίποτα στα αλήθεια. Ποτέ δεν είχε. Φοβάται. Φοβάται που έξω ο ουρανός διαμαρτύρεται, οι σταγόνες στήνουν το δικό τους χορό, καταρράκτες στις εκβολές χαμένων ονείρων, κι αυτός στέκεται πίσω από το παράθυρο, αδύναμος να κάνει το βήμα εκείνο που τον χωρίζει από όσα κάποτε ήτανε ή ήθελε να είναι. Απόψε ήθελε να μπορούσε να γυρνούσε το χρόνο πίσω και να προλάβαινε… Τη ζωή… Πριν προσπεράσει. Και αυτή η βροχή…. Δεν χαρίζεται. Άλλο ένα φθινόπωρο που δεν τον περίμενε. Κι ενώ ένα χρόνο τώρα περπατούσε και περπατούσε και περπατούσε, παλεύοντας το φόβο της ανάγκης να μείνει στο ίδιο σημείο να νικήσει, τώρα στέκεται πίσω από το παράθυρο και γυρεύει το χαρούμενο παιδί που με τα χέρια ανοιχτά στριφογυρνούσε μες στη βροχή. Γυρεύει τον ανήσυχο νέο που περπατούσε χωρίς ομπρέλα μες στην καταιγίδα, προσποιούμενος πως την έχει ξεχάσει, κι άφηνε τις σταγόνες αυτές που τώρα τόσο ξένες μοιάζουν, να ξεπλύνουν τα σωθικά του. Τότε που όλα τα όνειρα έτσι κι αλλιώς τόσο διάφανα ήταν. Τώρα ένα παράθυρο χωρίζει τη ματαιότητα από τη ζωή κι ένα παιδί που το ποδήλατό του από τις σκάλες κατεβάζει και στο βρεγμένο δρόμο το ακουμπά πριν το ταξίδι για τη ζωή ξεκινήσει κι ένα παιδί ακόμη, λίγο μεγαλύτερο, που βλέπει στα νερά μιας πισίνας τη φουρτουνιασμένη θάλασσα που τόσο είχε ανάγκη, τον κοιτάνε πίσω από το τζάμι του παραθύρου να στέκει με αυτά τα δακρυσμένα μάτια, αυτές τις άδειες τσέπες, τα χέρια τα αδειανά και την ψυχή την αποκαμωμένη. Ίσως του πάρει λίγο καιρό ακόμη, μα δεν μπορεί… Θα το βρει αυτό το άνοιγμα στους τοίχους… Αυτό το άνοιγμα που σαν πόρτα για τον ουρανό φαντάζει.

15.10.2010, 05: 41

Μόνο γιατί με κοίταξες μια νύχτα με συμπονια, κι ένιωσα πως ήξερες πως χάθηκα στα χρόνια...