Ένας άνθρωπος κοιτάζει για ώρα μια παιδική ζωγραφιά, αφού την έβγαλε από την τσάντα του και τη ξεδίπλωσε με επιμέλεια. Είναι ένα ουράνιο τόξο ζωγραφισμένο με κηρομπογιές πάνω σε έναν καταγάλανο ουρανό. Μένει να την κοιτάζει. Πιάνω τον εαυτό μου ασυναίσθητα να χαμογελάει. Το βρίσκω τόσο όμορφο. Ένας νεαρός γύρω στα τριάντα με τριάντα πέντε να έχει απομονωθεί για λίγα λεπτά από τον υπόλοιπο κόσμο και να χαζεύει μια ζωγραφιά που προφανώς έχουν ζωγραφίσει δυο πολύ οικεία του χεράκια. Συνεχίζω να χαμογελάω και μοιάζω να έχω απομονωθεί κι εγώ στο δικό μου κόσμο. Και μετά ξαφνιάζομαι. Γιατί ο καταγάλανος ουρανός με το ουράνιο τόξο σχίζεται στην αρχή σε δυο κομμάτια, μετά σε τέσσερα και μετά σε οκτώ. Έτσι απλά... Και παίρνει τη θέση του στην άκρη του τραπεζιού, μέχρι να πεταχθεί.
Και μετά θυμήθηκα όλα εκείνα τα παραμύθια που μας έλεγαν παιδιά, που διαβάζαμε ως μεγαλύτερα παιδιά και που ίσως λέμε τώρα εμείς ως ακόμη μεγαλύτερα παιδιά. Τελείωναν όλα με τη φράση "Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Και μετά; Μετά κλείναμε το βιβλίο, έκλειναν τα φώτα, έμπαιναν οι τίτλοι τέλους. Μα τι γινόταν μετά;
Αν είχα σηκωθεί από τη θέση μου λίγα λεπτά πριν θα είχα μείνει για όλη τη μέρα με εκείνο το χαζό χαμόγελο στο πρόσωπό μου και θα χαιρόμουν που έγινα μάρτυρας μιας τόσο όμορφης και τρυφερής στιγμής ενός άγνωστου ανθρώπου. Μα δεν έφυγα. Έμεινα μετά το "και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Και είδα τη συνέχεια. Και συνειδητοποίησα πόσο όμορφες είναι όλες αυτές οι συμβάσεις που έχουμε δημιουργήσει για να μένει το χαμόγελό στα χείλη μας για περισσότερο ή για να εμφανίζεται. Να κλείνουμε τα παραμύθια προτού τα χρώματά τους αρχίσουν να ξεθωριάζουν, να φεύγουμε από την παράσταση προτού οι ηθοποιοί βγάλουν τα κοστούμια τους, να απαντάμε "καλά" στο "τι κάνεις;" ακόμη κι αν είμαστε χάλια. Ναι, είναι όμορφες αυτές οι συμβάσεις. Είναι όμορφο να κλείνεις το βιβλίο μετά τη φράση "και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα", ακόμη κι αν υπάρχει και μια τελευταία σελίδα μετά από αυτή.
Αλλά χαίρομαι και για κάτι άλλο. Χαίρομαι γιατί εγώ είμαι ακόμη εδώ. Έχω γυρίσει αμέτρητες φορές απροειδοποίητα τις σελίδες, έχω χωθεί μέχρι και κάτω από το τραπέζι για να δω αν τυχόν υπήρχε και άλλη και έχει πέσει κάτω. Έχω μείνει ακόμη και μετά το κλείσιμο της αυλαίας, έχω κάτσει ακίνητη με το πηγούνι στηριγμένο στο χέρι μου να περιμένω να ακούσω τη συνέχεια του παραμυθιού και μετά το «και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα». Έχω μείνει στη δική μου παράσταση μετά το χειροκρότημα. Σε μια αίθουσα άδεια που ήταν κατάμεστη πριν από κόσμο και φωνές. Έμεινα στο γήπεδο όταν όλοι είχαν κατέβει από τις κερκίδες και οι προβολείς είχαν κλείσει. Ήμουν εκεί… Στεκόμουν στη μέση του και περίμενα να δω τη συνέχεια.
Όλη μου τη ζωή έφευγα τελευταία από όλα τα μέρη στα οποία πήγαινα… Έμενα για να δω τη συνέχεια. Και μόνο όταν ήταν πια βέβαιο ότι δεν υπάρχει έφευγα. Όχι στο «Ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα». Μετά. Πολύ μετά. Αφού είχα βεβαιωθεί ότι δεν υπάρχει κανένα φύλλο ούτε κάτω από τα διπλανά τραπέζια. Και ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο; Ότι όλα αυτά τα έκανα χαμογελώντας. Χαμογελούσα και μετά το «και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Χαμογελούσα κι όταν έμενα τόσο που αυτό το «καλύτερα» το δικό μας γινόταν απλώς καλά και μετά καλούτσικα και μετά ασ’ τα να πάνε. Χαμογελούσα, ναι. Κι αν τώρα τελευταία πήγα να τη χάσω αυτή την ικανότητα, συνειδητοποίησα ότι είμαι ακόμη εδώ. Είμαι εδώ μετά το «και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», όπως πάντα. Κι αν ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα να φύγω, δεν το έκανα.
Για αυτό χαίρομαι. Που είμαι εδώ και περιμένω να δω τη συνέχεια. Ακόμη κι αν ο πρωταγωνιστής είμαι εγώ και δεν νιώθω έτοιμη για τη συνέχεια, στέκομαι εδώ και την περιμένω. Με το πηγούνι στηριγμένο στο χέρι μου. Κοίτα με.
Υ.Γ. Σε ευχαριστώ για σήμερα. Αφού συνεχίζω να χρησιμοποιώ το β΄πρόσωπο για να απευθύνομαι σε σένα… σε ευχαριστώ από εδώ.
Και μετά θυμήθηκα όλα εκείνα τα παραμύθια που μας έλεγαν παιδιά, που διαβάζαμε ως μεγαλύτερα παιδιά και που ίσως λέμε τώρα εμείς ως ακόμη μεγαλύτερα παιδιά. Τελείωναν όλα με τη φράση "Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Και μετά; Μετά κλείναμε το βιβλίο, έκλειναν τα φώτα, έμπαιναν οι τίτλοι τέλους. Μα τι γινόταν μετά;
Αν είχα σηκωθεί από τη θέση μου λίγα λεπτά πριν θα είχα μείνει για όλη τη μέρα με εκείνο το χαζό χαμόγελο στο πρόσωπό μου και θα χαιρόμουν που έγινα μάρτυρας μιας τόσο όμορφης και τρυφερής στιγμής ενός άγνωστου ανθρώπου. Μα δεν έφυγα. Έμεινα μετά το "και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Και είδα τη συνέχεια. Και συνειδητοποίησα πόσο όμορφες είναι όλες αυτές οι συμβάσεις που έχουμε δημιουργήσει για να μένει το χαμόγελό στα χείλη μας για περισσότερο ή για να εμφανίζεται. Να κλείνουμε τα παραμύθια προτού τα χρώματά τους αρχίσουν να ξεθωριάζουν, να φεύγουμε από την παράσταση προτού οι ηθοποιοί βγάλουν τα κοστούμια τους, να απαντάμε "καλά" στο "τι κάνεις;" ακόμη κι αν είμαστε χάλια. Ναι, είναι όμορφες αυτές οι συμβάσεις. Είναι όμορφο να κλείνεις το βιβλίο μετά τη φράση "και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα", ακόμη κι αν υπάρχει και μια τελευταία σελίδα μετά από αυτή.
Αλλά χαίρομαι και για κάτι άλλο. Χαίρομαι γιατί εγώ είμαι ακόμη εδώ. Έχω γυρίσει αμέτρητες φορές απροειδοποίητα τις σελίδες, έχω χωθεί μέχρι και κάτω από το τραπέζι για να δω αν τυχόν υπήρχε και άλλη και έχει πέσει κάτω. Έχω μείνει ακόμη και μετά το κλείσιμο της αυλαίας, έχω κάτσει ακίνητη με το πηγούνι στηριγμένο στο χέρι μου να περιμένω να ακούσω τη συνέχεια του παραμυθιού και μετά το «και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα». Έχω μείνει στη δική μου παράσταση μετά το χειροκρότημα. Σε μια αίθουσα άδεια που ήταν κατάμεστη πριν από κόσμο και φωνές. Έμεινα στο γήπεδο όταν όλοι είχαν κατέβει από τις κερκίδες και οι προβολείς είχαν κλείσει. Ήμουν εκεί… Στεκόμουν στη μέση του και περίμενα να δω τη συνέχεια.
Όλη μου τη ζωή έφευγα τελευταία από όλα τα μέρη στα οποία πήγαινα… Έμενα για να δω τη συνέχεια. Και μόνο όταν ήταν πια βέβαιο ότι δεν υπάρχει έφευγα. Όχι στο «Ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα». Μετά. Πολύ μετά. Αφού είχα βεβαιωθεί ότι δεν υπάρχει κανένα φύλλο ούτε κάτω από τα διπλανά τραπέζια. Και ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο; Ότι όλα αυτά τα έκανα χαμογελώντας. Χαμογελούσα και μετά το «και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Χαμογελούσα κι όταν έμενα τόσο που αυτό το «καλύτερα» το δικό μας γινόταν απλώς καλά και μετά καλούτσικα και μετά ασ’ τα να πάνε. Χαμογελούσα, ναι. Κι αν τώρα τελευταία πήγα να τη χάσω αυτή την ικανότητα, συνειδητοποίησα ότι είμαι ακόμη εδώ. Είμαι εδώ μετά το «και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», όπως πάντα. Κι αν ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα να φύγω, δεν το έκανα.
Για αυτό χαίρομαι. Που είμαι εδώ και περιμένω να δω τη συνέχεια. Ακόμη κι αν ο πρωταγωνιστής είμαι εγώ και δεν νιώθω έτοιμη για τη συνέχεια, στέκομαι εδώ και την περιμένω. Με το πηγούνι στηριγμένο στο χέρι μου. Κοίτα με.
Υ.Γ. Σε ευχαριστώ για σήμερα. Αφού συνεχίζω να χρησιμοποιώ το β΄πρόσωπο για να απευθύνομαι σε σένα… σε ευχαριστώ από εδώ.
15 σχόλια:
είμαι σίγουρος ότι ξέρεις την φράση: Οι καλύτερες ιστορίες είναι αυτές που ακόμα δεν έχουν γραφτεί :-)))
Είναι φορές που χάνουμε την ουσία και μένουμε στην επιφανειακή αξία των πραγμάτων και των καταστάσεων έτσι δεν είναι;
Είσαι τυχερή και δείχνει μια τεράστια αισιοδοξία το να περιμένεις να δεις την συνέχεια της ιστορίας ( σου ) που ίσως απότομα άλλαξε η ροή της, αλλά περιμένοντας με χαμόγελο.
Ξέρεις αν καταφέρουμε και βγάλουμε το παιδί που υπάρχει μέσα μας όλα θα είναι πιο όμορφα… Οι καλύτεροι συγγραφείς θα ήταν τα παιδιά και σχεδόν πάντα οι ιστορίες τους θα κατέληγαν με αίσιο τέλος!
Ξέρεις γιατί το λευκό είναι το πιο τέλειο χρώμα; Γιατί περιέχει όλα τα υπόλοιπα είναι ένα μίγμα χρωμάτων. Η φύση λοιπόν σου δείχνει μην μένεις σε αυτό που βλέπεις αλλά πήγαινε και λίγο πιο βαθιά, δες την ουσία ! Βλέπεις το λευκό αλλά στην ουσία αποτελείται από 7 χρώματα….
Υ.Γ. Είναι πολύ όμορφο, τίμιο, ειλικρινές να λες σε κάποιον ευχαριστώ και να αναγνωρίζεις την αξία όσων σου προσέφερε!
Να έχεις μια όμορφη ημέρα με χαμόγελο φυσικά! :-)))
Νίκο, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για ό,τι μου άφησες εδώ! Και για την πληροφορία ότι το λευκό αποτελείται από 7 χρώματα! (μάλλον έπρεπε να το ξέρω, ε; :P.
Χαίρομαι και που βλέπεις το λευκό σαν το πιο τέλειο χρώμα... εμένα μου θυμίζει το λευκό χαρτί, το άγραφο... Και δεν το ... πολυσυμπαθώ :P Βέβαια το λευκό χαρτί μπορείς να το δεις από δυο οπτικές: είτε ως αποτέλεσμα, είτε ως αφετηρία. Τελικά όλα τα πράγματα είναι όπως τα βλέπουμε! Ίσως και νσ μην υπάρχει ααντικειμενική πραγματικότητα τελικά. Σημασία έχει ο τρόπος που τη βλέπουμε! Για αυτό.... αισιοδοξία, χαμόγελο και φύγαμε, ε; :)
Καλό σου απόγευμα!
όχι δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα! Οι αλήθειες μάλλον είναι πάνω από μία!
Ακριβώς όπως το είπες: είναι όπως την βλέπουμε, όπως και ο χρόνος είναι απόλυτα σχετική έννοια!
Y.Γ. Συγχώρα με έκανα ένα λάθος από λάθος στην πληκτρολόγηση ( το 6 και το 7 είναι πλάι πλάι στο πληκτρολόγιο) Τα χρώματα είναι 6 ιώδες, μπλε, πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο με διαβαθμισμένη μετάβαση από το ένα στο άλλο.
Υ.Γ2/ όταν αφήνω ένα σχόλιο κάνω κλικ σε μια επιλογή που έχει κάτω από το παράθυρο σχολίων, οπότε όταν απαντά κάποιος έρχεται ένα μήνυμα στο mail μου και ξέρω ότι δόθηκε απάντηση. Για αυτό σου απάντησα τόσο γρήγορα στην απάντηση σου, είχα κενό μία ώρα !
Αααα, με παραπληροφορείς :P Αστειεύομαι φυσικά!! Ευχαριστώ για τις αναλυτικότατες πληροφορίες για το λευκό - μετά από όλα αυτά θα αναθεωρήσω τη σχέση μου μαζί του :P
Καλή ξεκούραση και καλό μάθημα όταν τελειώσει το διάλειμμά σου!
Ευχαριστώ και εσύ καλή συνέχεια:-)
( αυτό είναι χαμόγελο για μένα)
Και για μένα αυτό είναι το χαμόγελο.. Αν και εγώ δεν του βάζω μύτη --> να έτσι :)
To :P δηλώνει ότι λες κάτι αστείο... δηλ. δεν χαμογελάς απλώς, αλλά γελάς (νομίζω! :P). Δηλώνει ότι αστειεύσαι, εν ολίγοις!)
Καλησπέρα :)
Σε ευχαριστώ πολύ που πέρασες και γι αυτά που άφησες... κι εμένα θα μου λείψεις...
Αλλά δεν στο λέω :ppppp
Πάντως, μέχρι να βάλω τον Μάρτη με την κόκκινη, την άσπρη και την χρυσή κλωστή θα είμαι πίσω!!! :)
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο γέλασα με αυτό που είχες πει για το βραχιολάκι του Ολυμπιακού!!!!! Ακόμα γελάω, είσαι φανταστική!!!!
Και με έβγαλες από την πλάνη μου! επιτέλους! καιρός ήτανε.. χιχιχι! :)))
Λοιπόν, σε ρυθμό τροχάδην έχω να πω: :p (κι όoooποτε θέλουμε επανερχόμαστε, δεν είναι θέμα :ppp)
Αααα και το κουβάρι μας :p δεν το λησμωνώ... ακούς Νικόλα;
Δεν θα γλιτώσεις έτσι εύκολα :)
ή :-) αν προτιμάς!!! :)
Α και μια που σε βρήκα εδώ κι έχεις και ενεργοποιημένη την αποστολή επόμενων... όλα καλά με την σκόνη από το ταξίδι;; Δεν πιστεύω να ήταν κάτι πιο σοβαρό (δηλαδή να σε ταλαιπώρησε και τις επόμενες μέρες) και γι αυτό να εμφανίζεσαι πιο αραιά μέσα εδώ.. Το σκέφτηκα και ήθελα να σε ρωτήσω αλλά με αυτά και με εκείνα.. εξαιτίας των φακών ανησύχησα δηλαδή, αλλά πιστεύω πως όλα καλά... Καλά, έτσι;
Ελπηνωράκι μου, εσύ καλά κάνεις και ΄μένεις μετά το τέλος, σαν παιδί, όπως παλύ σωστά και ο Νικόλας παρατηρεί.. κι εγώ το κάνω πολλές φορές, όταν δεν με παρασύρει το κύμα των ενηλίκων :) και η ρημάδα η λογική...
Μα πες μου σε παρακαλώ ποιο είναι το καλύτερο κομμάτι σε μια συναυλία;; Αυτό που ακολουθεί το "κι αλλο κι αλλο κι αλλο" και βγάζει τον καλλιτεχνη πάλι στη σκηνή!!!
Αλλά και σε μια θεατρική παράσταση, ή όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο... τελειώνει τίποτα μόλις βγούμε από το θέατρο ή όταν κλείσουμε το βιβλίο; όχι, αντίθετα, όλα ξεκινάνε εκεί, όλα ξεκινάνε όταν η εμπειρία αφομοιωθεί... τότε αφήνει το χνάρι της στην ψυχή.. και τότε ξεκινάει η διαδικασία της δημιουργίας των συναισθημάτων που θα μείνουν εκεί να μας συντροφεύουν σε όλη μας τη ζωή... τίποτα δεν χάνεται και τίποτα δεν τελειώνει τελικά! :p (η γλωσσίτσα για το θράσος μου να πω 'τελικά' σε αυτή την πρόταση! :))
Ποπο έχω κι άλλα να πω, θέλω να διορθώσω και το Νίκο (λιγουλάκι! :p) αμάν, θα με σκοτώσει!!! :))))))
και :ppp γιατί σαφώς εχει πολύ περισσότερα από εμένα να πει.. χρόνο δεν ξέρω αν έχει :pp
Για το λευκό που λέγατε.. καταρχήν, πολύ σωστά, τα.. 'χρώματα του ουράνιου τόξου' είναι όντως έξι! και αυτό που συμβαίνει είναι οτι όλα τα χρώματα αποτελούν το λευκό, ναι! μα το λευκό φως, όχι χρώμα... δηλαδή αν αναμείξεις όλα τα χρώματα σε μια παλέτα δεν θα πρέπει να περιμένεις να φτιάξεις το λευκό χρώμα :ppp αλλά αν τα περάσεις από ένα πρίσμα τότε αυτό που θα παράγεις θα είναι πράγματι λευκό, λευκό φως!
Είναι λίγο μπλεγμένη υπόθεση τα χρώματα, κι εγώ πριν λίγο καιρό ενημερώθηκα σχετικώς :p αλλά και πολύ ενδιαφέρουσα και όμορφη... με αφορμή και αυτά που λέμε τώρα εδώ, σκέφτομαι να κάνω σχετική ανάρτηση γιατί μου αρέσει πολύ το θέμα :) .. κι αν το λέω είναι για να δεσμευτώ!.. και για να με σκουντήξεις αν ξεχαστώ! :))))
Επιστρέφουμε στην ανάρτηση (κουβαριαστά :p)
Όταν ήμουν παιδί και άκουγα το "κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" δύο πράγματα 'διαισθανόμουν'... οτι το κι εμείς καλύτερα είναι πιο παραμύθι και από το παραμύθι, καθώς εγώ προτιμούσα το παραμυθένια "τέλος" από το καλύτερα που μου υπόσχονταν :pppp
και ακόμα και κυρίως οτι με αυτήν την φράση ουσιαστικά τίποτα δεν τελείωνε αλλά όλα ξεκινούσαν, αφού οι ήρωες από εκείνη την φράση και μετά είχαν μια ζωή μπροστά τους, λεπτομέρειες της οποίας απλώς η γιαγιά δεν είχε πληροφορηθεί για να μου τις διηγηθεί... χεχεχε :)
Σκέψου το λίγο, ίσως η συγκεκριμένη φάση να επαναλαμβάνεται ακριβώς για να αφήσει την φαντασία του παιδιού να καλπάσει και να χτίσει το υπόλοιπο παραμύθι, ένα παραμύθι δίχως τέλος...
Τί λες κι εσύ;
Εεεε... αυτά! :p
Μάλλον νιώθω πιο άνετα και από το σπίτι μου εδώ μέσα, ε;
:))))))))
Φιλάκια πολλά!
Καλό βραδάκι!!!
Επανήλθα: Η flash έχει δίκιο στο ότι το λευκό δεν είναι χρώμα ( το είπα μιλώντας όπως στην καθημερινή ζωή) υπάρχει λευκό φως...
Λοιπόν τα πράγματα έχουν σε συντομία ως εξής: Υπάρχει ένα πείραμα, ίσως το ξέρετε, το πείραμα με ένα δίσκο, τον δίσκο του Newton. Αυτός επάνω του έχει τα χρώματα του ουράνιου τόξου,σαν μια πίτσα κομμένη με τα κομμάτια της, αλλά με διαφορετικές διαστάσεις. Αν ο δίσκος περιστραφεί φαίνεται λευκός...
Από ζωγραφική δεν ξέρω, αλλά το κόκκινο, το πράσινο και το μπλε είναι τα βασικά χρώματα για τον άνθρωπο, γιατί δεν μπορούν να προκύψουν από την ανάμειξη άλλων χρωμάτων, όπως συμβαίνει με τα υπόλοιπα. Αν αναμείξουμε σε ακριβώς ίσες ποσότητες κόκκινο, πράσινο και μπλε χρώμα τότε προκύπτει λευκό.Πέρα όμως από τα βασικά χρώματα, υπάρχουν και τα συμπληρωματικά. Τα συμπληρωματικά χρώματα προκύπτουν από την ανάμειξη των βασικών χρωμάτων ανά δύο. Αυτά είναι το κίτρινο, το κυανό (γαλάζιο) και το πορφυρό (μωβ), που έχουν το χαρακτηριστικό ότι αν αναμειχθούν κι αυτά ανά δύο, προκύπτουν τα βασικά χρώματα. Για παράδειγμα, ενώ η ανάμειξη ίσων ποσοτήτων πράσινου και κόκκινου χρώματος μας δίνει το κίτρινο, η ανάμειξη κίτρινου και μωβ σε ίσες ποσότητες μας δίνει κόκκινο.
Το μαύρο δεν είναι χρώμα! είναι η απουσία χρώματος... είναι λάθος να λέμε ότι ένα σώμα είναι μαύρο, το πιο σωστό είναι να λέμε ότι το σώμα αυτό δεν έχει κάποιο χρώμα... Από άποψη Φυσικής συμβαίνει περίπου το εξής: Όταν ρίξουμε λευκό φως ( το οποίο περιέχει όλα τα χρώματα) πάνω σε ένα αντικείμενο και αυτό το βλέπουμε κόκκινο, σημαίνει ότι απορροφά όλα τα χρώματα που περιέχει το λευκό φως, αλλά όχι το κόκκινο, το οποίο και ανακλά και για αυτό κόκκινο. Που σημαίνει ότι αν το αντικείμενο που φαίνεται κόκκινο υπό την επίδραση λευκού φωτός, το "φωτίσουμε'' με πράσινο χρώμα, επειδή το απορροφά θα "φαίνεται'' μαύρο! Αν σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα που παίζει ο ολυμπιακός οι προβολείς του σταδίου έχουν πράσινο χρώμα τότε οι κόκκινες ρίγες της φανέλας θα φαίνονται μαύρες...
Πω είπα πολλά και ξέφυγα τελείως! Πάει η ανάρτηση της elpenor ( συγνώμη ε!) ....
Flash : είχα πρόβλημα με τα μάτια και την επόμενη ημέρα αλλά τώρα εντάξει,. Ο λόγος που χάνομαι είναι ο εαυτός μου, εγώ έχω θέμα με εμένα αλλά όχι με τα μάτια...
:-) ή :Ρ ή και !!!:-) αλλά και !!!:)
Θα σου απαντήσω και στο blog μου, αλλά ήθελα και εδώ!
Ευφυέστατη είσαι! Ναι την ποσότητα της ευτυχίας που προκύπτει από την αναμονή με την συνάντηση με το άγνωστο εννοούσα! Εγώ , το έχεις καταλάβει δεν θέλω την ευτυχία μέσα απ'την άγνοια για τα πάντα...
Καλή εβδομάδα να έχεις και εσύ. Μου αρέσει πάρα πολύ που περνάς και αφήνεις το στίγμα σου, πολύ όμως!
Υπομονή να έχεις και να θυμάσαι ότι μόλις κατακτήσεις τον στόχο σου θα είσαι ήρεμη, μέχρι φυσικά να βάλεις τον επόμενο, γιατί έτσι είσαι εσύ!:-), :-Ρ
Υ.Γ. Ελπίζω η φίλη μας να κάνει πράξεις τις σκέψεις της και να τακτοποιήσει το νήμα στο κουβάρι της όσο μπορεί!
Διάβαζα στον υπολογιστή μια εργασία σχετικά με τα οφέλη που αποκομίζει κάποιος από την σωστή διαχείριση των παραπόνων των πελατών του κατά την παροχή υπηρεσιών, εναλλάξ με το ποίημα του ARTHUR RIMBAUD "MIA ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ", δεν παίζεται ο τύπος!:-)
Ναι ξέρω κατάντησα κουραστικός!
Αύριο μπαίνει επίσημα η Άνοιξη. Αλλά εσύ έχεις βραχιόλι ( όπως λέμε ασπίδα) προστασίας...
Καλό μήνα να έχεις!!!:-)(-:
Καλημέρα Ελπήνωρ μου!
Δεν έχω τελειώσει με τα δικά σου σχόλια, σιγά σιγά, δεν μας βιάζει κανείς :)
Σήμερα το μυαλό μου ήταν εδώ κι έτσι μπήκα (εδώ :p) για να σου μιλήσω.
Διάβασα το Θέλετε να χορέψομε Μαρία;
Από το τέλος του Φλεβάρη το είχα ζητήσει στο βιβλιοπωλείο και το πήρα το Σάββατο τελικά.
Και είμαι ενθουσιασμένη!!!
Νόμιζα οτι θα ήταν ένα παιδικό διήγημα για να είμαι ειλικρινής..
Το βιβλίο είναι απίστευτο, απλό, ειλικρινές και βαθύ.
Την συγγραφέα την θαύμασα (ε ναι, πώς αλλιως; :)) χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα άλλο δικό της και γνωρίζοντας ελάχιστα για αυτήν.
Δεν είναι εύκολο το βιβλίο κι ας φαίνεται, είναι απίστευτος ο τρόπος που πλέκει τα νοήματα με τις εικόνες.. και οι εικόνες είναι άπειρες - σπάνιος τέτοιος πλούτος - και έτσι άπειρα είναι και τα νοήματα που παίζουν μέσα τους κρυφτό.. ένα κρυφτό άκρως γοητευτικό, ελκυστικό, παραγωγικό για την σκέψη του αναγνώστη!
Καλά, στο είπα οτι έχω ενθουσιαστεί;; :p
Και το διάβασα πολύ γρήγορα, δεδομένου οτι δεν το περίμενα, το περιεχόμενο ήταν έκπληξη.. και γι αυτό θέλω να το ξαναδιαβάσω όταν θα έχω τον χρόνο να το κάνω μέσα στην ίδια μέρα.. ευτυχώς δεν είναι καθόλου μεγαλο σε μέγεθος.
Πολύ μεγάλο κομμάτι της γοητείας της ανάγνωσης το χρεώνω και στην ιδιαίτερη γλώσσα που χρησιμοποιεί η Αξιώτη, ιδιαίτερη όχι μόνο λεκτικά, αλλά κυρίως όσον αφορά το συντακτικό και πολύ περισσότερο το ρυθμό, ρυθμός στις λέξεις, ρυθμός στις σκέψεις.. σωστός χορός!!!
"Σε ποια μεριά της γης να βρίσκουνται άραγε, τα σπουδάια πράγματα..."
Κι αν ψάχνει απάντηση ο αναγνώστης και δεν την βρίσκει, η συγγραφέας του απλώνει το χέρι και με ένα αφοπλιστικό βλέμμα του τη δίνει...
"Θέλετε να χορέψομε Μαρία;"
Καλά ρε flash!!! Μόλις μπήκα - ναι, είναι πολύ πρωί το ξέρω, αλλά για μένα είναι ακόμη ... Τετάρτη :) (αν δεν κοιμηθώ δεν αλλάζει η μέρα, αααα ναι!!!). Λοιπόν, είχα διαβάσει την απάντησή σου και περιττό να σου πω ότι μόοονο εκεί δεν πήγε το μυαλό μου!! Για το τι διαβάζεις!! Και είχα σκοπό να σου απαντήσω σήμερα!!
Λοιπόν, να εξηγήσω το "καλά ρε flash" με το οποίο ξεκίνησα!!! 'Η μάλλον να συνεχίσω τη φράση μου! Καλά ρε flash, πλάκα με κάνεις; :))) Ειλικρινά, όμως, τώρα δεν πίστευα ότι διαβάζω αυτά που διαβάζω όταν διάβασα τα λόγια σου για τη νουβέλα!!! (τι είπα τώρα, ε; :P) Ήταν σαν να τα είχα γράψει εγώ!!! Δεν σου κάνω πλάκα! Ήταν ό,τι ένιωσα όταν το είχα διαβάσει πρώτη φορά... Ό,τι, ό,τι ένιωσα!!! και μετά άρχισα να το...χιλιοδιαβάζω, να μην το χορταίνω.... και τώρα πάνε ίσως 2 χρόνια που έχω να το διαβάσω και μόλις το συνειδητοποίησα και δεν το πιστεύω!! Κι ο μόνος λόγος είναι ότι είναι σε μια άλλη βιβλιοθήκη, σε ένα άλλο μου δωμάτιο, σε μια άλλη πόλη... Σε μια πολή από την οποία έφυγα με αυτή την ερώτηση... Κι ακόμη την κουβαλάω... και ανακαλύπτω την απάντηση μέρα τη μέρα εκεί ακριβώς ... εκεί... από όπου την ξετρυπώνει η Αξιώτη.... μέσα από αυτές τις απίστευτες, τις μαγευτικές τις γραμμές... Και η φρασούλα που ξεχώρισες.... μα είναι ποτέ δυνατό;;; Ορίστε δες
http://elpenor.blogspot.com/2007/09/blog-post.html
Είμαι πολύ πολύ χαρούμενη αλήθεια!!!! :)))))))
Ναι, δεν είναι απλό, δεν είναι καθόλου απλό... θέλει αναγνώσεις πολλές... βουτιές.... για να μπορέσεις να δεις την απλότητα του αν αναδύεται στην επιφάνεια.... Γιατί μας λέει τα πιο απλά πράγματα τελικά.... και ίσως τα πιο δύσκολα!
Είπα ότι χάρηκα υπερβολικά πολύ - πολύ πολύ όμως :P - με αυτό σου το μήνυμα;!!
Kαι δεν χάρηκα μόνο για όσα έγραψες για το΄βιβλίο, αλλά για΄τί σκέφτηκες να το διαβάσεις εξαρχής κι αυτό έγινε από εδώ μέσα... :))))))
Ευχαριστώωωωωωωω για αυτό το ωραίο.... χμμμ... για αυτήν την ωραία συνέχεια Τετάρτης που μου χάρισες :)))
Nαιιιιιιιι, εγώ σήμερα θα συνεχίσω την Τετάρτη μου!! (πήγα να πω "ξεκίνημα ημέρας" αλλά όχι, εμμένω στην Τετάρτη... Η Πέμπτη έχει και γενική απεργία, κίνηση, χάλια, χαμός, απαπαπα :PPPP Τετάρτη και πάλι Τετάρτη! Αυτάααααααααα!
Ευχαριστώ είπα, ε; :))))
Φιλιάαααααα :)
Καλημέρα!
.. χεχε, δεν ξέρω τί να πω, σαν χαζό χαμογελάω μία ώρα τώρα!
Χάρηκες κι εσύ όσο χάρηκα κι εγώ από την απάντησή σου;
Ναι;.. τί ωραία! :)))
Πες μου, γωρίζεις άλλον τρόπο να γνωρίσεις έναν άνθρωπο από το να προσπαθήσεις να γνωρίσεις τα πράγματα που εκείνος αγαπάει; Εγώ όχι :)
Και έτσι.. διάβασα το βιβλίο που σε εκανε να δώσεις τον τίτλο του στο μπλογκ σου.. και είμαι κι εγώ τόσο πολύ χαρούμενη που το έκανα.. πραγματικά, δεν μπορώ να σου εκφράσω πόσο!!!
Σε ευχαριστώ τόσο πολύ!!!
Είναι όντως σαν κρυφτό.. θες να το ξαναδιαβάσεις και να το ξαναδιαβάσεις ξέρωντας πως σε μία μόνο ανάγνωση δεν θα καταφέρεις να τα.. βρεις όλα! :p και γι αυτό μετά τα ξαναφυλάς κι αρχίζεις από την αρχή :p.. το αντιμετωπίζω λιγάκι παιδικά αλλά μήπως αυτό δεν με προτρέπει και η Αξιώτη να κάνω;
Με συγκίνησες πάρα πολύ, αλήθεια σου λέω.
Τώρα δεν ξέρω τί θα κάνω, θα το διαβάσω πάλι κάποιο βράδυ ή θα περιμένω το Σαββατοκύριακο.. είναι επειδή δεν θέλω να χαραμίσω την δεύτερή μου ανάγνωση χωρίς να είμαι απόλυτα αφοσιωμένη.. επειδή το ξέρω, θα μοιάζει αρκετά με την πρώτη... είναι ακόμα τόσο καινούριο..! :)
Νομίζω πάντα θα είναι καινούριο..
Φιλάκια πολλά πολλά!
Μα ήθελα να ήξερα πού πήγε το μυαλό σου.. μα τί μας λες τώρα ρε flash, θα είπες.. χαχαχαχα!!! :)
Καλή... Πέμπτη!!! :p
Σμακ, σμακ και ξανασμάκ!!!!!
Και άκου.. όταν δεν παίρνουμε πια απαντήσεις, δεν θα έχουμε παρά να δεχτούμε την πρό(σ)κληση.. θα γίνουν τότε οι απαντήσεις δικές μας, θα δούμε πως πάντα ήταν εκεί, μέσα μας.
Δεν έχω συναντήσει πιο όμορφο τίτλο σε βιβλίο, πιο έξυπνο, πιο σαγηνευτικό...
:)
Δημοσίευση σχολίου