Κι άδειαζα, άδειαζα, άδειαζα… μετά ένα χτύπο θυμάμαι δυνατό… Σαν κάτι βαρύ να έπεσε από ύψος μεγάλο. Και μετά τίποτα… Κάμποσες αμήχανες στιγμές, κάτι συναισθήματα που δεν έλεγαν να καταλαγιάσουν, ένα χαμόγελο από τον ήλιο πιο φωτεινό και μια θάλασσα… Μια θάλασσα που την είχα μαζέψει σταγόνα-σταγόνα κι ολόκληρη την άδειασα σε μια διαδρομή που τόσο είχα νοσταλγήσει, κι ας ήταν μια ανάσα μόνο μακριά μου. Μετά ένας χτύπος… άλλος χτύπος αυτή τη φορά… σαν χτύπος ρολογιού… να μου θυμίζει ότι ο καιρός περνά… και ότι αυτή τη φορά είναι για καλό… Κάθε χτύπος ένα βήμα πιο μπροστά από... όλα όσα….
.......
από όλα όσα…
......
.....
από όλα όσα με μπογιά λευκή χαράχτηκαν… Κάθε χτύπος ένα βήμα πιο κοντά στα χρώματα.
Δεν σου το είπα ποτέ και σου το λέω τώρα. Από μέσα μου. Από μέσα μου το λέω… αλλά θέλω να βρεις τρόπο να το ακούσεις. Πρέπει να βρεις. Γιατί στον επόμενο χτύπο ξέρω πως δεν θα το νιώθω πια.
19.01.2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
19 σχόλια:
Δεν σου το είπα ποτέ και σου το λέω τώρα. Από μέσα μου. Από μέσα μου το λέω… αλλά θέλω να βρεις τρόπο να το ακούσεις. Πρέπει να βρεις. Γιατί στον επόμενο χτύπο ξέρω πως δεν θα το νιώθω πια.
...
Ελπηνωράκι... Όλα καλά, έτσι;
Διάβασα το προηγούμενο ποστ σου.. τότε που το έκανες, άσχετα που δεν σου σχολίασα.. αν σου σχολίαζα λοιπόν θα σου έλεγα πως έκανα ακριβώς τις ίδιες σκέψεις εκείνες τις μέρες.. και τώρα αυτό.....
(Άσχετο, άσχετο καλή μου παντελώς, με συγχωρείς γι αυτό αλλά δεν μπορώ, θα σου το πω...
Τώρα που σου έγραφα μου ήρθε μήνυμα στο κινητό... "Τime to celebrate..." etc etc...
Πέρασααααααααα!!!!!!!!!!!!
Γιούχουουουουουουουουου!!!!!!!!!!
:))))))))))))))))))))))))))))
Χεχεχε... να ξέρεις, αυτό (το καλό νέο) το χρεώνω αποκλειστικά σε σένα!!!
Κάτσε να κλείσω και την παρένθεση τώρα.. να!)
Θυμάσαι εκείνα τα προβληματάκια που είχα με τον μπλογκερ; Ε...
Τα ξαναείχα!... μα όλα σε μένα συμβαίνουν τέλοσπάντων;;; :p
Αναγκαστικά λοιπόν τα ξαναέγραψα και τα διαίρεσα... σπάστα και ξαναρίχτα, που λένε :p
Λοιπόν.. λες "κι άδειαζα, άδειαζα, άδειαζα" όταν ο εαυτός μας μας ζητάει επιτακτικά το "άδειασμα" εμείς θα πρέπει να του το δώσουμε... και να δεχτούμε το αποτέλεσμα, ό,τι αξίζει να μείνει, θα μείνει εκεί, μέσα μας... για τα άλλα δεν αξίζει να στενοχωριόμαστε.. αυτή είναι η πραγματικότητα.
Καμιά φορά (πάντα) η ευτυχία μας εξαρτάται και από άλλους.. Πολλοί θα σου έλεγαν οτι κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να συμβαίνει.. εντάξει σε έναν ιδανικό κόσμο ίσως να είχαν δίκιο.. αλλά εγώ σου λεώ οτι η πρώτη περίπτωση είναι πιο ρεαλιστική κι αν το θες πρακτική.
Η πρακτική της ζωής λοιπόν μας λέει οτι τα συναισθήματα και οι σχέσεις των ανθρώπων είναι αιτιοκρατικές.. αν μπορούμε να παρέμβουμε; Φυσικά. Από μας εξαρτώνται όλα, και η δεύτερη άποψη δηλαδή έχει την βάση της.
Πολύ.. επιστημονικό το έκανα και δεν το χω :p
Θέλω να πω με δυο λόγια οτι ό,τι είναι να ζήσουμε θα το ζήσουμε και ό,τι είναι να μας συμβεί, θα συμβεί.
Και καθόλου μοιρολατρικά να μην το εκλάβεις.. εσύ είσαι η πρώτη που έχει λόγο σε όλα αυτά!
Και τελικά... όλα θα είναι για καλό!
Και αυτό το τελευταίο είναι πόρισμα δικό μου, χωρίς, το παραδέχομαι, καμία επιστημονική βάση :)... επειδή, ακόμα, κάποια πράγματα είναι ζήτημα πίστης!
Να γράφεις συχνότερα, και να χαμογελάς ακόμα πιο συχνά :)))
Κι εγώ λέω να επιστρέψω.. κάτι προβληματάκια με την σύνδεση έχω ακόμα, αλλά θα τα βολέψω!
Φιλάκια πολλά πολλά πολλά!!!
Καλό ξημέρωμα!
Aλλες φορες παλι εμενα οι χτυποι με πανε πισω... Μου θυμιζουν το παρελθον
Καθε τακ κι ενας χρονος πισω κι αυτο με τρελαινει περισσοτερο...
Α, ρε flash... Είχες δεν είχες με συγκίνησες πάλι... αλλά δεν στο λέω :P
Κατ' αρχάς, συγχαρητήηηηηηηριααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!!!!!!!! Χαίρομαι πάρα πολύ!!! Δεν ξέρεις πόσο! :))))))))))))))) Και που πέρασες και που το έμαθες την ώρα που ήσουν εδώ κι άνοιξες αμέσως παρένθεση για να μου το πεις :))
Στα σχόλια σου επί του κειμένου τώρα... Λες "και τώρα αυτό..." Αν και με αυτό το ποστ μου έκανες τις ίδιες σκέψεις, εγώ θα σου έλεγα εσύ να το πεις... απ' έξω σου... :) Κι άσε με εμένα... να το λέω από μέσα μου... Εσύ όλα απ' έξω σου να τα λες... η τύχη είναι με τους τολμηρούς έτσι δεν λένε; :)
Λες ότι ό,τι να ζήσουμε θα το ζήσουμε κι ό,τι είναι να μας συμβεί θα μας συμβεί... Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο ανακουφιστικό και πόσο τρομακτικό είναι αυτό ταυτόχρονα; Ανακουφιστικό γιατί κάμιά φορά έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα... έτσι ήταν να γίνουν τα πράγματα κι έτσι έγιναν! Άμοιροι ευθυνών! Και τρομακτικό όταν σκεφτόμαστε ότι δδεν μπορούμε να πάρουμε το τιμόνι της ζωής μας και να την πάμε εκεί που θέλουμε. Άμοιροι σκέτο. :P
Όσο για τα συναισθήματα και τις σχέσεις των ανθρώπων... δεν ξέρω αν είναι αιτιοκρατικές... εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι τα συναισθήματά μας πρέπει να τα υπερασπιζόμαστε... Κι ότι ό,τι θάβουμε μέσα μας, χωρίς να παλέψουμε για αυτό, είναι σαν να μην υπήρξε... Ακόμη και για μας τους ίδιους μια μέρα θα΄ναι σαν να μην υπήρξε...
Φιλάκια πολλά πολλά φλασάκι μου και σε ευχαριστώ ξανά που άφησες εδώ τα καλά σου νέα, το πολλαπλό χαμογελάκι :), και όλα τα άλλα! :)
Μαρία μου, πολλές φορές η αίσθηση ότι προχωράμε είναι ψευδαίσθηση... Ξεγελάμε τον εαυτό μας ότι απομακρυνόμαστε από όσο μας πονάνε, και να πάλι εκεί βρισκόμαστε να κάνουμε κύκλους και να ξύνουμε τις πληγές ξανά και ξανά... Ίσως γιατί ποτέ δεν τις κλείσαμε... Και πιστέψαμε ότι αρκεί να μην τις κοιτάμε για λίγο για να εξαφανιστούν...
Καλημέρα σου (αν και τη συνοδεύω με μελαγχολικές σκέψεις την εννοώ και εύχομαι να πιάσει :) ).
Ελπήνωρ μου,
Σε ευχαριστώ πολύ πολύ :)
Δεν γινόταν να μην στο πω……
Το «και τώρα αυτό…» μην το παίρνεις κι εσύ τις μετρητοίς.. τέλοσπαντων. Κι εγω το ίδιο θα σου έλεγα, αλήθεια, αλλά σκέφτηκα πως σίγουρα δεν περιμένεις εμένα να στο πω, ότι για να μην το κάνεις θα έχεις τους λόγους σου και θα είναι σοβαροί. Όχι λοιπόν, αφού είσαι έτσι :) δεν σε αφήνω :)) κι εσύ απ’έξω σου να τα λες όλα γιατί η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς… βλέπεις; Δεν βγαίνει άκρη έτσι, ο καθένας με τον εαυτό του και με την ψυχούλα του διαπραγματεύεται και άσε τον κόσμο να λέει, δεν μπορεί να τα ξέρει και όλα… :)
Τα υπόλοιπα που σου είπα παραδέχομαι ότι δεν τα διατύπωσα σωστά, σου είπα όμως να μην τα εκλάβεις ως μοιρολατρικά, σε καμία περίπτωση δεν τα εννοούσα έτσι..
Λες «Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο ανακουφιστικό και πόσο τρομακτικό είναι αυτό ταυτόχρονα; Ανακουφιστικό γιατί καμιά φορά έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα... έτσι ήταν να γίνουν τα πράγματα κι έτσι έγιναν! Άμοιροι ευθυνών! Και τρομακτικό όταν σκεφτόμαστε ότι δεν μπορούμε να πάρουμε το τιμόνι της ζωής μας και να την πάμε εκεί που θέλουμε. Άμοιροι σκέτο.»
Πόσο δίκιο έχεις…
Ναι το έχω σκεφτεί κι εγώ, και δεν θέλω ούτε αυτήν την ανακούφιση ούτε αυτόν τον τρόμο… γιατί ψεύτικα είναι και τα δυο, ψευδαισθήσεις. Ψέμα είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, ότι δεν έχουμε την δύναμη να πάμε την ζωή μας εκεί που θέλουμε… σίγουρα την έχουμε και αυτή είναι πια η πραγματικότητα, μια πραγματικότητα όμως πάρα πολύ δύσκολη, όσο και η ίδια η ζωή και ο αγώνας κάθε ανθρώπου για αυτήν. Απλά καμιά φορά οι δυσκολίες μας κάνουν να οπισθοχωρούμε γιατί είμαστε άνθρωποι, ευάλωτοι, κι όταν έρχεται αυτή η στιγμή… το σκηνικό αλλάζει και όλα φαίνονται ακόμα πιο δύσκολα κι από ό,τι είναι στην πραγματικότητα… εκεί με βρίσκει φιλικά προσκείμενη :p η διατύπωση «ό,τι είναι να γίνει θα γίνει»… φυσικά με την θέλησή μας θα οδηγηθούν οι πόθοι μας στην εκπλήρωση, με την δύναμή μας που δεν πρέπει να χάνουμε, μόνο να την αφήνουμε να ξαποστάσει…
Προσωπικά δεν εγκαταλείπω τίποτα… αλλά πολλές φορές λυγίζω…
Και… επειδή μόλις είδα το δικό σου σχόλιο στο μπλογκ… ναι, είναι σα να μην συνέβη ποτέ… επειδή… επειδή τα συναισθήματά μας πρέπει να τα υπερασπιζόμαστε, επειδή τη ζωή μας μπορούμε να την πάμε όπου θέλουμε, αρκεί τα θέλω μας να είναι της ψυχής… πέρασα δύσκολα το τελευταίο διάστημα, ωραίαααααα :))) -και σκέφτηκα και αυτό που λες (τι να κάνω, εγώ φταίω; Οι άνθρωποι δεν διαφέρουν και τόσο, όλοι τις ίδιες σκέψεις κάνουμε) «ακόμα και για μας τους ίδιους μια μέρα θα ναι σα να μην υπήρξε…» - τι να κάνω λοιπόν; Να μείνω σε αυτό; Το παλεύω, και το παλεύω με τον τρόπο που μπορώ. Όλοι μας αυτό κάνουμε. Εγώ μόνο να το παλέψεις μπορώ να σου πω, αν και ξέρω πως θα το κάνεις έτσι κι αλλιώς… μα με τον δικό σου τρόπο, ό,τι και να σου πω εγώ ή ο καθένας…
Να είσαι καλά με τον εαυτό σου, αυτό έχει σημασία, μεγαλύτερη από κάθε τι άλλο, και αυτό θέλω εγώ για σένα, περισσότερο από κάθε τι άλλο.
Οι σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι μια κουβέντα που μπορεί να ολοκληρωθεί ποτέ, το σύστημα είναι χαοτικό :) ίσως αιτιοκρατικό, ίσως κάτι πολύ πιο περίπλοκο από αυτό... μα τα συναισθήματα ίσως να είναι με έναν τρόπο αμοιβαία επειδή με συγκίνησες εξίσου και επειδή το ίδιο συμβαίνει κάθε φορά που σου μιλώ…
Γι αυτό θέλω να είσαι εδώ να σου μιλώ… :)))
Χεχε… στην έφερα! :ppp
Πολλά φιλιά!
:)
Αυτό που έχω καταλάβει εγώ είναι ότι δεν μπορούμε να αδειάσουμε, δεν γίνεται τελικά… Απλά στην αποθήκη που λέγεται ψυχή τοποθετούμε όλα όσα μας έχουν συμβεί, κάποιες φορές τα επαναξιολογούμε, μαλώνουμε τον εαυτό μας αλλά δεν γίνεται να τα διαγράψουμε τελείως!
Το ποτήρι που έχει υγρασία δεν στεγνώνει εύκολα…
Κάποιες φορές μας συμπεριφερόμαστε όπως, τον δολοφόνο που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος!
Όμως ναι ο χρόνος που περνά κάνει καλό τελικά… Σε άλλους δρα γρήγορα και ευεργετικά, σε άλλους πιο αργά αλλά και πάλι ευεργετικά και καταλυτικά!
Ο χρόνος είναι σχετικός.
Η ποιότητα του τον καθιστά σημαντικό.
Τις επιθυμίες σου να κάνεις άμμο ,εντός του...
Δεν μπορείς να αδειάσεις την θάλασσα των συναισθημάτων, ή το έχεις ή δεν το έχεις…. Είναι φορές που σε μπλέκει η ηρεμία της (θάλασσας) αλλά με την πρώτη ευκαιρία γεμίζει κύματα και γίνεται τρικυμισμένη…. όταν κάποιος είναι ήρεμος δεν σημαίνει ότι έχει ξεχάσει να νιώθει απλά απολαμβάνει την ηρεμία του χώρου και του χρόνου που ρέει ασταμάτητα… μερικές φορές χρειάζεται να τον αγνοείς όπως ο θεός!
Εύχομαι να 'ναι η αγκαλιά σου σύννεφο,
Σύννεφο από πυρρά.
Να καίει τις έρημες καρδιές,
τις στάχτες να τις καίει,
και να τις ξανακαίει... έτσι θα αναγεννηθείς...
Υ.Γ.1/ Όταν σε διαβάζω και εσένα και την flash απλώνω το χέρι όχι για να σας φτάσω γιατί αυτό δεν γίνεται, απλώνω το χέρι για να αγγίξω το συναίσθημα! κάτι που είναι κοινό σε πάρα πολλούς ανθρώπους… και ας ξεχνούν πολλές φορές οι άνθρωποι και ας παρεξηγούν τα λόγια… δεν πειράζει λάθη κάνουμε…
Υ.Γ.2/ Είχα πολύ καιρό να μιλήσω τόσο…
Γεια χαρά!
Flash μου,
έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που λες ότι ο καθένας με τον εαυτό του και τη ψυχούλα του διαπραγματεύεται και ό,τι και να του λένε οι άλλοι... τι έχει μες στο μυαλό του και στη "ψυχούλα" του όπως λες όσο και να τον νοιάζονται δεν μπορούν να το ξέρουν. Μα εγω καμιά φορά σε αυτή τη διαπραγμάτευση .. κάπου το χάνω... σαν να μην θέλω να πετύχει... σαν να κάνω πίσω στους όρους που η ίδια έχω προτείνει... Σαν να μην ξέρω τι θέλω τελικά ή να' χω χάσει κα΄που στην πορεία τους λόγους για τους οποίους ξεκίνησα. Και θα σου πω και κάτι: Αυτό για το οποίο λες ότι το σκέφτηκες κι εσύ «ακόμα και για μας τους ίδιους μια μέρα θα ναι σα να μην υπήρξε…» εγώ δεν το σκέφτηκα... το διάβασα... στις αντιδράσεις μου... ότι είναι πλέον σαν να μην υπήρξε. Χθες πλέον σιγουρεύτηκα και ξέρεις κάτι; Είναι πολύ παράξενο. Και δεν ξέρω πώς μπορεί κάτι τόσο αληθινό μια μέρα να είναι σαν να μην υπήρξε, αλλά φαίνεται ότι μπορεί...
Και θα σταματήσω κάπου εδώ, γιατί όσο κι αν δείχνω το αντίθετο:P, δεν τις έχω αυτές τις συζητήσεις...
Υ.Γ. Δεν ήθελα να ξαναπώ ότι σσυγκινήθηκα, αλλά αυτό σου το μήνυμα το διάβασα σχεδόν μόλις μου το έγραψες... εκείνη τη στιγμή δεν μου έβγαινε να σου γράψω κάτι, αλλά ... για κάποιο λόγο με συγκίνησε πιο πολύ από ό,τι άλλο μου έχεις αφήσει εδώ...
Νίκο, χαίρομαι πολύ που διαβάζω το σχόλιό σου και που είχες πολύ καιρό να "μιλήσεις" τόσο και το έκανες εδώ :)
Δεν θα σου πω ψέματα... Εγώ δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι δεν αδειάζουμε ποτέ... Εγώ ίσως και να έχουν έρθει στιγμές που έχω αδειάσει... Συνήθως κάπου εκεί αρχίζει ένα ψιλόβροχο και στην αρχή νιώθεις μόνο ένα μούδιασμα, σαν να μην σε αγγίζουν πια ούτε οι σταγόνες της βροχής, και σιγά-σιγά αρχίζεις να γεμίζεις πάλι... Σιγά-σιγά όμως... Και έρχονται στιγμές που πιστεύεις ότι δεν θα ξαναγίνεις ποτέ όπως πριν... Συγκρίνεις τα συναισθήματά σου με τα παλιά και νιώθεις ... σαν να λείπεις! Ότι κάπου κάτι έκανες λάθος κι εκεί που πάλευες να αφήσεις πίσω σου ότι σε πονούσε, άφησες πίσω εσένα... Να σου πω και κάτι άλλο; Εσύ δεν νομίζω ότι έχεις αδειάσει ποτέ. Και δεν νομίζω ότι θα αδειάσεις και ποτέ. Είσαι από τους ανθρώπους που έχουν απίστευτα αποθέματα, Νίκο! Να το θυμάσαι αυτό :)
Ελπήνωρ μου,
ναι μάλλον έχω δίκιο χαρά μου,
για αυτό ίσως δεν μπορώ να πω και πολλά πράγματα, γιατί δεν γνωρίζω.
Προσπαθώ.. αλλά δεν βρίσκω κάτι να πω.. ίσως δεν έχω καταλάβει κάτι. Κοίτα, αυτό το παθαίνω και με μένα την ίδια πολλές φορές, να μην βγάζω άκρη... αλλά περνάει, σίγουρα, σύντομα, θα δεις...
Το 'σαν να μην υπήρξε' πονάει, πονάει ακόμα κι αν είναι μια σκέψη μόνο, το ξέρω.. όμως εσύ η ίδια είπες οτι θα είναι σαν να μην υπήρξε αυτό που θάψαμε μέσα μας και δεν παλέψαμε για αυτό.. κι εγώ σου είπα να το παλέψεις και πάλι αυτό θα σου πω.. κι αν κάνω λάθος το ξερεις εσύ γιατί μόνο εσύ ξέρεις αν είναι αληθινό.. κι αν κάνω λάθος, τότε δεν πρέπει να με ακούσεις.. αλλά δεν πρέπει και να στενοχωριέσαι.
Είχες δεν είχες με έκανες κουρέλι...
Έλα, χαμογέλα πάλι! :)
Ουφ, σου είπε κανείς οτι εγώ τις έχω αυτές τις συζητήσεις; :ppp
Σε φιλώ γλυκά, καλή Κυριακή... σμακ! ;)
Ε, όχι να σε κάνω και κουρέλι!! :PP Χαμογελάω! Και να σου πω και κάτι; Έχω πρόωρες ρυτίδες λόγω αυτού... :P Εγώ όλα αυτά λύπες και χαρές, νίκες και ήττες, καλά κι άσχημα μπλεγμένα τα έχω :) Πάντα χαμογελάω, όπως και πάντα έχω ένα λόγο να είμαι μελαγχολική. Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος για κανένα από τα δύο! Αν αυτή τη συζήτηση την κάναμε από κοντά χαμογελώντας θα την κάναμε! :))) Οπότε να έχεις μια πανέμορφη Κυριακή και... ασ' τα κουρέλια ήσυχα :P
Μάκια
Καλά να περάσεις αυτές τις ημέρες!
Εδώ και αρκετά χρόνια έχω ξεχάσει τα τριήμερα πάντα κουτσουρεμένα τα έχω!
Ας είναι! :-)
Φιλιά πολλά και να δουλέψεις όσο λιγότερο γίνεται γιατί η καθαρή Δευτέρα θα μας έρθει ξανά μετά από ένα χρόνο... Είπαμε η ζωή δεν έχει τίποτα σίγουρο και τίποτα δεδομένα!
Δεκατρία σχόλια έχει εδώ;;
Απαπα!!!
Δεν κάνει! :pp
θα απαντούσα στου Νίκου αλλά, εκτός που καθυστέρησα και μπορεί να μην το δεις, εκείνος έχει κάνει τριανταμία :)... μην τον κάψω εγώ! :ppp
Λοιπόν, δεν θα το πιστέψεις αλλά καθόλου δεν "χαλβάδιασα" προχθές... ούτε ένα κομματάκι... ούτε και γαρίδες δηλαδή, που ο Νίκος από ό,τι είπε τις πέθανε στην κυριολεξία!... κάτι μουστάκια πήρε το μάτι μου δηλαδή σε ένα από τα δύο ριζότα θαλασσινών, αλλά μέχρι εκεί... πάντως από όλα τα άλλα δοκίμασα, κάθε συνταγή και από κάτι :)))
Καλύτερα να μασάω παρά να μιλάω τέτοια ώρα... το ξέρω!! Ελπίζω να έχεις φάει για μεσημέρι! :p
Βασικά όμως ήρθα να σου πω τί ήταν αυτό που πραγματικά χαλβάδιασα!!!!! :p
Ένας κόκκινος χαρταετός, κατακόκκινος!
Έκανε τρομερή αντίθεση με τον ουρανό... άσε που στο γαλάζιο φόντο έδειχνε σχεδόν φούξια!
Λοιπόν έναν τέτοιο θέλω για του χρόνου... πάει και τελείωσε! :)
Ο ταχινένιος ο χαλβάς εντέλει καθόλου δεν μου έλειψε :) έναν σιμιγδαλένιο λέω να κάνω κάποια στιγμή, μου αρέσει πολύ η υφή που έχει στο στόμα :)... όπως βλέπεις συνεχίζω ακάθεκτη... οποία αναισθησία!!!!!!!!! :p
Αυτααααά!!!
Και ζήλεψα πολύ τα αναγνωστήρια, ειδικά τα αυτοσχέδια! :)
Πάνε αυτά τώρα... μεγαλώσαμε :p... άσε, μεγάλη πίκρα!!!
Ελπίζω να είσαι καλά και να απολαμβάνεις ό,τι κάνεις!!!
Φιλάκια πολλά,
καλό απόγευμα! :)
Y.Γ. Excuse me για το άκυρο σχόλιο, σε άκυρο τόπο και άκυρο χρόνο, ναι; :)
Συγνώμη flash μου παρεμβαίνω πριν απαντήσει η elpenor αλλά καθώς πέρασα μια βόλτα από εδώ είδα το σχόλιο σου και ναι είχα προσέξει ότι είχα το 31 και δεν είχα προσέξει ότι εδώ είχα το 13! :-)))
Εσύ μην χαμπα (χαλβα)ριάζεις ( διάζεις) συνέχισε ακάθεκτη… Ο σιμιγδαλένιος χαλβάς είναι μια χαρά! Ναι το κόκκινο στον αετό θα είναι φοβερό! Μια χαρά θα τα καταφέρνει η φίλη μας εδώ! Μια χαρά είναι το σχόλιο σου μέχρι 40 ημέρες μετά, μπορείς να μιλάς μια γιορτή ή επέτειο που πέρασε και να κάνεις τις ευχές!
Perdóname που ήμουν εμβόλιμος…
Φλασάκι μου!!! Ναι, εδώ είχε δεκατρία σχόλια και το blog μου έχει 13 αναγνώστες... Πως θα γίνει να πληρώσουμε κανέναν να έρθει να γραφτεί να γίνουν 14 :PPP ή έστω να διώξουμε κανέναν βρε αδερφέ :PPP
Χαχα! Γέλασα πολύ με το "μην τον κάψω εγώ" για τα 31 σχόλια του Νικόλα! :P
Aχ, κι εμένα μ' αρέσει πολύ ο σιμιγδαλένιος χαλβάς! Αλλά άμα τον κάνω εγώ, είμαι σίγουρη ότι δεν μου αρέσει καθόλου η υφή που θα αφήνει στο στόμα :PPP ΄
Σούπερ ιδέα ο κόκκινος αετός. Κατ' αρχάς ελπίζω του χρόνου να πετάξω αετό :P και κατά δεύτερον να' ναι και ο δικός μου κόκκινος - κατακόκκινος :P
Ζήλεψες με τα αναγνωστήρια, ε; Τι να σου πω φλασάκι μου, η αλήθεια είναι ότι κι εγώ μεγάλη είμαι για αυτά :PP Αλλά εγώ και για τη δουλειά μου (όταν έχω να παραδώσω κάτι) από εδώ δουλεύω :PP Και τώρα από αναγνωστήριο σου γράφω!!! Ωωωω, ναι!! Πρωινή-πρωινή! Βέβαια, από ό,τι βλέπεις δεν έπεσα και με τα μούτρα στο διάβασμα, αλλά την πρόθεση την έχω - σηκώθηκα πρωί-πρωί και ήρθα (και μάλιστα όχι σε αυτοσχέδιο, αλλά σε κανονικό-κανονικότατο). Αυτό μετράει, ε;; :PP
Οπότε μην το σκέφτεσαι καθόλου... τα αναγνωστήρια είναι για τα μεγάλα παιδιά.. έχεις δει κανένα μαθητή να λέει στη μαμά του, μαμά παώ στο αναγνωστήριο να κάνω τις ασκήσεις που μας έβαλε ο κύριος για αύριο; :PP Όχι βέβαιααααα.... (έχουμε και "άφτερ" άμα θες... αμέεεεε)
Y.Γ. Εγώ να σε συγχωρήσω για το άκυρο σχόλιο σε άκυρο τόπο και χρόνο, αλλά θύμισέ μου πότε άφησαμε ... έγκυρο σχόλιο σε έγκυρο τόπο και χρόνο :PP
Καλή σου μέρα φλασάκι μου!!
Καλημέρα και στους εμβόλιμους σχολιαστές :PPP (που κοιτάς Νίκο, δεν είναι κανένας από πίσω σου, εσένα λέω :PP).
Καλημέεεερα!!! Χάρηκα πολύ με το "καθώς περνούσα μια βόλτα από εδώ"... Που περνούσες μια βόλτα από εδώ δηλαδή και που είναι κάτι που κάνω και γω στα δικά σας blog και διαβάζω πράγματα που έχω ξαναδιαβάσει... και χαζεύω γενικώς :P και είναι έτσι σαν να αφήνεις ένα γεια, ακόμη κι αν δεν το λες, ακόμη κι αν δεν αφήνεις το ίχνο σου για να καταλάβει ο άλλος ότι πέρασες από εκεί!! Εσύ το περασματάκι σου το έκανες! Έτσι!!
Να έχεις μια πανέμορφη μέρα!!! Φιλιά!
το ίχνος σου ήθελα να πω!
Καλησπέρα ελπηνωράκι μου! :)
Καταρχήν πέρασα να σου πω οτι την είδα την ταινία προχθες βράδυ όπως υποσχέθηκα και μου άρεσε πολύ!!!
Την είχα πετυχει πριν πολύ καιρό στην τηλεόραση και την είχα δει από την μέση κι έπειτα γι αυτό δεν ήμουν σίγουρη.. ο τίτλος εν τω μεταξύ δεν μου έλεγε τίποτα.. τέλοσπαντων, ήταν πολύ καλή η ταινία.
Και συγκινητική και αστεία, όπως είπες... και με χάπυ εντ!!!!!
Μου αρέσουν αυτές οι ταινίες :))
.. άλλο ένα πρωτότυπο χαρακτηριστικό μου! :ppp
Μια βδομάδα θα την έχω και σίγουρα θα την ξαναδώ!!
Αν ξεκινήσεις να φτιάξεις χαλβά (λέμε τώρα :)) να προσέξεις να ρίχνεις σιγά σιγά το σιρόπι στο σιμιγδάλι.. ενώ θα ανακατεύεις συνέχεια.. μόνο αν ανακατεύεις συνέχεια και ομαλά!! (ρώτα τον φυσικό για αυτό :p) δεν θα σου σβολιάσει και θα έχει την επιθυμητή υφή! γιαμ γνιαμ :)))
Η αλήθεια είναι οτι έχω υπ'όψιν μια μαθήτρια, εκεί γύρω στα έντεκα, που έλεγε στη μαμά της οτι πάει να κάνει τα μαθήματά της στη βιβλιοθήκη (αναγνωστήριο..).. είχαμε μία ακριβώς απέναντι από το σπίτι και με τον κυριούλη που δούλευε εκεί είχαμε γίνει τα καλύτερα φιλαράκια :).. έπεσες στην περίπτωση κι εσύ! :p
Μετά ήρθαν τα αυτοσχέδια... κυρίως το πατάρι μιας καφετέριας κοντά στο φροντηστήριο που πήγαινα... και ήταν και ευήλιο!... τί να σου πω!!! :)... με κερί τα λύναμε τα μαθηματικά τα χαζοπούλια! :p
Ε και μετά ανεβήκαμε κατηγορία :) τί ατελειωτα ράφια και αμέτρητα βιβλία (με κωδικούς παρακάλώ :p)τί σκάλες και όροφοι και κόκκινα χαλιά, τί λάμπες και λαμπάκια και φωτοκύτταρα... χλιδή!!! :pp
Απλά μου πέφτουνε λίγο μακριά όλα αυτά, χρονικά και χωρικά...
Γι αυτό το είπα...
Φιλάκια πολλά.
Καλό βραδάκι! :)
Υ.Γ. (στο Υ.Γ. σου): Έλα ντε! :ppp
Y.Γ. ..ανεξάρτητο :p :
Αυτό το άφτερ κατά πού πέφτει; Το θέλω! Έχω κάτι αϋπίες τελευταία!!!.. και μην μου πει κανένας να πιω τίλιο εε;; :).. αυτό μάλλον σε σένα πηγαίνει κύριε εμβόλιμε σχολιαστά!!! :ppppp
->για τα εμβόλιμα και τα άκυρα δες το υ.γ. της elpenor!!! :)
Y.Γ. μην ανυσηχείς-τελευταίο! :pp :
Σου έχω αφήσει την παραπομπή για το Νέμο, αν και με παίδεψε λιγάκι..
Για την παραπομπή λοιπόν σε παραπέμπω -> στου Θανάση!!!
Τί λέω ε;;; Στου Νικόλα καλέ, στο καρέ... χεχε! :) :ppp
Δημοσίευση σχολίου