Η ζωή μου ένα δωμάτιο με θέα στο άπειρο. Τα όνειρα, τα απωθημένα, τα ανεκπλήρωτα όνειρα… και τα άλλα.. εκείνα που εκπληρώθηκαν μα η εκπλήρωση δεν δικαίωσε την προσμονή. Κι ανάμεσα κάποιες στιγμές. Απλές στιγμές. Χωρίς προσδοκίες για να δικαιωθούν… χωρίς μεγάλα λόγια… χωρίς σκέψεις… χωρίς τίποτε… κι όμως τόσο γεμάτες… γεμάτες ζωή…
Η ζωή μου ένα δωμάτιο με θέα στο άπειρο. Απλώνω από τη μία του άκρη ως την άλλη σχοινί κομμένο… Πάνω του όλα όσα έζησα και τα άλλα, εκείνα που άφησα να προσπεράσουν, κοιτώντας τα σαστισμένη. Αυτά είναι που το βαραίνουν… Με βαραίνουν…
Κοιτάζω σαστισμένη τις στιγμές μου, τα λάθη μου και τα σωστά μου, να ακροβατούν μπροστά στα μάτια μου. Θυμάμαι τότε που ακροβατούσα σε ένα σχοινί κομμένο κι ο μόνος λόγος που δεν έπεφτα ήταν ότι ήξερα ότι θα βρεθείς από κάτω για να με πιάσεις, αλλά επειδή έτυχε να περνάς από εκεί κι όχι επειδή δεν μπορούσες να είσαι πουθενά αλλού.
Καινούργιος χρόνος με παλιό υλικό. Καινούργια εκκίνηση σε αγώνα λίγο πριν το τέρμα. Καινούργια όνειρα ίδια κι απαράλλαχτα με τα παλιά. Όλα καινούργια. Και παλιά. Κι ένα δεύτερο πρόσωπο που έγινε συνήθεια τελικά. Μόνο συνήθεια. Ένα δεύτερο πρόσωπο χωρίς πρόσωπο. Φόβοι που εκπληρώθηκαν και όνειρα… όνειρα που απειλούν να εκπληρωθούν και πάλι να μην δικαιώσουν τις προσδοκίες. Πώς να τις δικαιώσουν άλλωστε; Ασθμαίνουσες χάθηκαν πριν ο αγώνας ξεκινήσει.
Κάθε χρόνο βγάζω από το συρτάρι μου έναν νέο πίνακα. Λευκό. Πινέλα, μπογιές και πάμε από την αρχή. Μα αυτό τον χρόνο το συρτάρι δεν άνοιξε. Έμεινε ο ίδιος πίνακας κρεμασμένος στον τοίχο. Ναι, καινούργιος χρόνος με παλιό υλικό. Γιατί κάθε χρόνο ίδιοι θα είμαστε. Κι όσο κι αν προσπαθούμε να μας ξεγελάσουμε, αυτό που είμαστε πάντα θα μας χτυπά την πόρτα. Τα λάθη μας και τα σωστά μας. Εμείς. Ο πίνακας έχει ένα σωρό γωνιές πάνω του που ακόμη κι αν δεν φαίνονται είναι ακόμη κενές. Παλιός πίνακας, παλιά πινέλα, παλιά χρώματα, νέες πινελιές… κι ας θυμίζουν τόσο τις παλιές.
Μετράω καινούργιες μέρες με παλιούς αριθμούς. Δένω τα καινούργια μου παπούτσια με παλιά κορδόνια. Γεμίζω το καινούργιο ημερολόγιο με υποχρεώσεις παλιές. Λέω καινούργια λόγια με την παλιά αμηχανία. Γράφω καινούργιες λέξεις σε χαρτιά παλιά. Πασπαλίζω τον καινούργιο χρόνο με τα παλιά ξεφτισμένα μου όνειρα. Δίνω ευχές καινούργιες με χέρια παλιά. Περπατάω σε καινούργιους δρόμους με τα ίδια παλιά μου βήματα. Κοιτάζω καινούργιους ανθρώπους με το ίδιο παλιό μου βλέμμα. Χαζεύω στον καινούργιο καθρέφτη το παλιό μου είδωλο.
Υποδέχομαι τον καινούργιο χρόνο με ανάσα παλιά... Όση μένει... Όσο μένει...
Βάζω το καινούργιο φυτό στην παλιά γλάστρα. Το καινούργιο μου τραπεζάκι στο παλιό μπαλκόνι. Τα παλιά όνειρα σε καινούργια καλούπια. Τον εαυτό μου σε καινούργια μέρη, πλάι σε ανθρώπους καινούργιους. Με όλα πάνω του παλιά. Όλα μέσα του παλιά. Παλιά κι αγαπημένα. Καλή μας χρονιά!
Η ζωή μου ένα δωμάτιο με θέα στο άπειρο. Απλώνω από τη μία του άκρη ως την άλλη σχοινί κομμένο… Πάνω του όλα όσα έζησα και τα άλλα, εκείνα που άφησα να προσπεράσουν, κοιτώντας τα σαστισμένη. Αυτά είναι που το βαραίνουν… Με βαραίνουν…
Κοιτάζω σαστισμένη τις στιγμές μου, τα λάθη μου και τα σωστά μου, να ακροβατούν μπροστά στα μάτια μου. Θυμάμαι τότε που ακροβατούσα σε ένα σχοινί κομμένο κι ο μόνος λόγος που δεν έπεφτα ήταν ότι ήξερα ότι θα βρεθείς από κάτω για να με πιάσεις, αλλά επειδή έτυχε να περνάς από εκεί κι όχι επειδή δεν μπορούσες να είσαι πουθενά αλλού.
Καινούργιος χρόνος με παλιό υλικό. Καινούργια εκκίνηση σε αγώνα λίγο πριν το τέρμα. Καινούργια όνειρα ίδια κι απαράλλαχτα με τα παλιά. Όλα καινούργια. Και παλιά. Κι ένα δεύτερο πρόσωπο που έγινε συνήθεια τελικά. Μόνο συνήθεια. Ένα δεύτερο πρόσωπο χωρίς πρόσωπο. Φόβοι που εκπληρώθηκαν και όνειρα… όνειρα που απειλούν να εκπληρωθούν και πάλι να μην δικαιώσουν τις προσδοκίες. Πώς να τις δικαιώσουν άλλωστε; Ασθμαίνουσες χάθηκαν πριν ο αγώνας ξεκινήσει.
Κάθε χρόνο βγάζω από το συρτάρι μου έναν νέο πίνακα. Λευκό. Πινέλα, μπογιές και πάμε από την αρχή. Μα αυτό τον χρόνο το συρτάρι δεν άνοιξε. Έμεινε ο ίδιος πίνακας κρεμασμένος στον τοίχο. Ναι, καινούργιος χρόνος με παλιό υλικό. Γιατί κάθε χρόνο ίδιοι θα είμαστε. Κι όσο κι αν προσπαθούμε να μας ξεγελάσουμε, αυτό που είμαστε πάντα θα μας χτυπά την πόρτα. Τα λάθη μας και τα σωστά μας. Εμείς. Ο πίνακας έχει ένα σωρό γωνιές πάνω του που ακόμη κι αν δεν φαίνονται είναι ακόμη κενές. Παλιός πίνακας, παλιά πινέλα, παλιά χρώματα, νέες πινελιές… κι ας θυμίζουν τόσο τις παλιές.
Μετράω καινούργιες μέρες με παλιούς αριθμούς. Δένω τα καινούργια μου παπούτσια με παλιά κορδόνια. Γεμίζω το καινούργιο ημερολόγιο με υποχρεώσεις παλιές. Λέω καινούργια λόγια με την παλιά αμηχανία. Γράφω καινούργιες λέξεις σε χαρτιά παλιά. Πασπαλίζω τον καινούργιο χρόνο με τα παλιά ξεφτισμένα μου όνειρα. Δίνω ευχές καινούργιες με χέρια παλιά. Περπατάω σε καινούργιους δρόμους με τα ίδια παλιά μου βήματα. Κοιτάζω καινούργιους ανθρώπους με το ίδιο παλιό μου βλέμμα. Χαζεύω στον καινούργιο καθρέφτη το παλιό μου είδωλο.
Υποδέχομαι τον καινούργιο χρόνο με ανάσα παλιά... Όση μένει... Όσο μένει...
Βάζω το καινούργιο φυτό στην παλιά γλάστρα. Το καινούργιο μου τραπεζάκι στο παλιό μπαλκόνι. Τα παλιά όνειρα σε καινούργια καλούπια. Τον εαυτό μου σε καινούργια μέρη, πλάι σε ανθρώπους καινούργιους. Με όλα πάνω του παλιά. Όλα μέσα του παλιά. Παλιά κι αγαπημένα. Καλή μας χρονιά!
4 σχόλια:
Τα είπες όλα..
Καλή Χρονιά!!!
Ανεμοφιλάκια σου :)
Kαλή χρονιά και σε σενα...
Τελικά τι θα γίνει με κεινο το χορό...; :)
Τελικά τίποτα το καινούργιο δεν υπάρχει χωρίς το παλιό.
Οι παλιές αναμνήσεις ας πούμε μας κρατούν για να ζήσουμε τις καινούργιες.
Όμορφα τα λόγια σου,καλό θα ήταν, κατά την γνώμη μου να είχαμε και ενα delete σε ότι παλιό δεν θέλουμε, μπας και αλάφρωνε η ψυχή και το μυαλό μας, από βάρη που δεν χρειαζόμαστε.
Καλή Χρονιά να έχουμε
Καλή χρονιά, Ανέμη μου :)
---
Μαρία, από ό,τι βλέπεις η πρόσκλησή μου παραμένει αναρτημένη σε περίοπτη θέση στο blog :P
Οπότε, αν χορεύεις με ατάλαντους ... σου έχω μία! :)
---
Maistro,
σε ευχαριστώ πολύ για το πέρασμα σσου από εδώ!
Όσο για αυτό το delete που λες, ακριβώς επειδή δεν το έχουμε και δεν πρόκειται να το καταφέρουμε ποτέ, πρέπει να συμβιβαστούμε με το γεγονός ότι τα βάρη αυτά είναι οι αποσκευές μας. Το πως θα τις διαχειριστούμε είναι στο χέρι μας. Αλλά το να κοιτάξουμε μια στιγμή τα χέρια μας και απλώς να μην είναι εκεί, δεν είναι στο χέρι μας!! (σαν πολλές φορές να χρησιμοποίησα τη λέξη χέρι :P)
Αυτό ήταν και το νόημα αυτού του κειμένου... Η καινούργια χρονιά ξεκίνησε πάνω στον καμβά της παλιάς... κι αυτό θα γίνεται κάθε χρόνο... κι όσο ψάχνουμε καινούργια, άγραφα χαρτιά για να αρχίσουμε να ζωγραφίζουμε από την αρχή τόσο τα χρώματα στον καμβά μας θα ξεραίνονται... και θα είναι ακόμη πιο δύσκολο να τον διορθώσουμε... να του δώσουμε το χρώμα που πραγματικά θέλουμε. Καλή σου χρονιά!
Δημοσίευση σχολίου